ตอนที่7 ใส่สั้นกว่านี้ยังได้เลย

ตอนที่7 ใส่สั้นกว่านี้ยังได้เลย

ข้าวหอมเดินไปยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของสิงห์ ทางสิงห์ที่รู้สึกว่าโดนจ้องมองจึงเงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่อยู่บนโต๊ะทำงาน

" มีอะไรหรือเปล่า "

" เอ่อ... หอมจะมาขอลงชื่อประกวดนางงามข้าวใหม่ค่ะ "

สิงห์ที่ได้ฟังคำตอบจากข้าวหอมแล้วจึงหันไปเอื้อมมือเปิดลิ้นชักออกนำกระดาษที่มีรายชื่อของผู้ที่มาลงชื่อเข้าประกวดยื่นให้ข้าวหอม

ข้าวหอมรับกระดาษลงชื่อเข้าประกวดมาแล้วก้มลงไปเขียนชื่อของตัวเองลงในช่องที่ลงชื่อและช่องใส่เบอร์โทรไว้สำหรับติดต่อ

สิงห์ที่นั่งมองนั้นก็รู้สึกถึงก้อนเนื้อข้างซ้ายกระตุกแปลกและแทบจะหยุดหายใจ เมื่อเห็นว่าระหว่างที่ข้าวหอมก้มลงมานั้นทำให้เสื้อเชิ้ตตัวบางสีขาวที่เธอสวมใส่อยู่ห้อยลงมาตามแรงโน้มถ่วงของโลกถึงแม้จะมีเสื้อสายเดี่ยวอีกตัวอยู่ด้านในก็ตามแต่ไม่สามารถปกปิดเนื้อนุ่มฟูขาวเนียนสองก้อนนั้นไว้ได้อย่างมิดชิดเพราะมันเอ่อล้นออกมาจากเสื้อสายเดี่ยวสีดำข้างใน เมื่อสิงห์ได้สติจึงเบนสายตาไปทางอื่น

หลังจากเสร็จแล้วข้าวหอมจึงยืดตัวขึ้นแล้วส่งกระดาษคืนให้สิงห์ สิงห์จึงหันมามองคนตัวเล็กที่ยืนถือกระดาษอยู่ก่อนจะยกมือขึ้นมารับไป จากนั้นข้าวหอมจึงเอ่ยขอตัวลากลับก่อน

" งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วหอมขอตัวลาก่อนนะคะ "

" อืม " สิงห์ตอบกลับไปในลำคอเพราะอาการประหม่าจากเมื่อครู่ยังไม่หายดี

เมื่อข้าวหอมเดินออกจากออฟฟิศไปสิงห์ก็มองตามแผ่นหลังร่างเพรียวก่อนก้มหน้ามาดูกระดาษในมือเห็นชื่อของข้าวหอมพร้อมด้วยเบอร์โทรพลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก

สิงห์เลื่อนมือไปหยิบโทรศัพท์ที่กระเป๋ากางเกงกดเปิดหน้าจอแล้วจิ้มไปที่แอพฯสำหรับการโทรจากนั้นจึงทำการกดหมายเลขเบอร์โทรศัพท์ของข้าวหอมแล้วบันทึกใส่ความจำเครื่องทันที

ทันทีที่เอาโทรศัพท์เก็บเข้ามาในกระเป๋ากางเกงแล้ว สิงห์จึงนำกระดาษรายชื่อผู้เข้าประกวดเก็บเข้าไปในลิ้นชักโต๊ะทำงานเหมือนเดิมก่อนจะลุกเดินออกจากออฟฟิศไป

ระหว่างที่ข้าวหอมเดินออกมาจากออฟฟิศข้างโรงสี แล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าก็เห็นว่ามีก้อนเมฆสีดำขนาดใหญ่บดบังแสงแดดไว้บ่งบอกให้รู้ว่าฝนจะกำลังตกลงมาให้อีกไม่ช้า ข้าวจึงเดินไปด้านหน้าของโรงสี แต่ยังเดินไปไม่ถึงก็มีเม็ดฝนขนาดใหญ่ล่วงลงมาจากฟ้าจนขาวโพลนไปทั่วบริเวณ

แต่ยืนเปียกฝนได้ไม่นานจู่ๆก็มีมือของใครสักคนถือด้ามร่มแล้วมายืนด้านหลังของเธอทำให้ร่มนั้นบังเม็ดฝนไว้ให้เธอ ข้าวหอมหันไปมองเจ้าของร่มที่อยู่ข้างหลังของเธอ แต่เธอไม่ทันระวังปลายจมูกของเธอก็ชนเข้าที่แผงอกกว้างทำให้เธอตกใจก่อนจะก้าวถอยออกไปด้วยอาการลนลานทำให้เธอเผลอเหยียบเชือกรองเท้าผ้าใบของตัวเองที่มันหลุดจากการมัดปมไว้เกือบล้มลงไปนั่งกับพื้น

สิงห์ที่เห็นว่าข้าวหอมกำลังจะล้มก็ใช้แขนแกร่งของเขาเกี่ยวตวัดที่เอวของเธอเพื่อประคองร่างเพรียวไว้แล้วดันเข้ามาหาตัวเขาเพื่อให้เธอยืนได้อย่างมั่นคง แต่ด้วยแรงของชายหนุ่มทำให้หน้าอกที่นุ่มฟูของข้าวหอมมาสัมผัสโดนแผ่นอกกว้างของเขาทำให้สิงห์เกิดอาการร้อนวูบวาบเหมือนเลือดในร่างกายกำลังสูบฉีด

ส่วนข้าวหอมก็ยืนตัวแข็งทื่อเพราะเขินอายที่หน้าอกของเธอสัมผัสโดนตัวเขาเธอจึงเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นอีกทั้งยังรู้สึกประหม่าก่อนที่เธอจะได้สติแล้วยกมือขึ้นดันตัวเธอให้ถอยไปจากตัวชายหนุ่มสองก้าว

" เอ่อ.. ค คือว่า..หอมจะกลับบ้านแล้วค่ะ " ข้าวหอมเอ่ยบอกเขาไปด้วยน้ำเสียงที่ตะกุกตะกักพลางก้มหน้ามองพื้นด้วยความรู้สึกอาย

" เข้าไปหลบฝนที่ออฟฟิศก่อนสิ่ ตกหนักขนาดนี้ขี่รถกลับบ้านไหวหรอ " สิงห์เอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินข้าวหอมขอตัวกลับบ้านเพราะเห็นว่าฝนตกหนักมาก พื้นที่รอบบริเวณขาวโพลนไปหมด

" ไม่เป็นไรค่ะ ขี่ได้ค่ะ แค่นี้เอง " ข้าวหอมยังยืนกรานที่จะขี่รถกลับ ทำให้สิงห์ที่ยืนฟังเริ่มรู้สึกหงุดหงิดและเพิ่งสังเกตุเห็นว่าเสื้อเชิ้ตของเธอเปียกจนเนื้อผ้าแนบไปกับผิวของเธอและเมื่อไล่สายมองลงไปจนเห็นว่ากางเกงที่ข้าวหอมใส่มานั้นค่อนข้างสั้น จึงทำให้เขาเกิดอาการไม่พอใจขึ้นมา

" ทำไมถึงใส่กางเกงสั้นขนาดนี้ "

" ทำไมหรอคะ ใส่สั้นกว่านี้ยังได้เลย " ข้าวหอมตอบกลับไปด้วยท่าทีที่กวนประสาท เมื่อจู่ๆชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าบ่นเรื่องการแต่งตัวของเธอ เพราะว่านี่มันคือเรื่องส่วนตัวของเธอ

สิงห์ที่ยืนฟังก็นิ่งไปก่อนจะเอื้อมฝ่ามือหนามาคว้าข้อมือเล็กให้เธอเดินตามเขาเข้าไปในออฟฟิศและทำการล๊อคประตูข้าวหอมเห็นดังนั้นจึงหันไปเอ่ยถาม

" พี่สิงห์จะล๊อคประตูทำไมคะ " ชายหนุ่มไม่ตอบก่อนจะเดินตรงไปเปิดประตูบานหนึ่งที่เชื่อมติดกับออฟฟิศจากนั้นชายหนุ่มก็หายเข้าไปข้างในและไม่นานก็เดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูที่อยู่ในมือ

สิงห์ยื่นผ้าขนหนูที่อยู่ในมือไปทางข้าวหอมที่ยืนมองสายฝนผ่านกระจกใสในออฟฟิศ เธอเอื้อมมือไปรับมาพลางทำหน้าสงสัย สิงห์จึงเอ่ยขึ้น

" เช็ดผม เดี๋ยวไม่สบาย "

" ขอบคุณค่ะ " ข้าวหอมรับผ้ามาถือไว้แล้วเดินไปนั่งที่โซฟาเช็ดผมไปด้วยพร้อมมองฝนผ่านกระจกใสไปยังด้านนอก สิงห์เองก็เดินมานั่งด้านข้างพร้อมกับผ้าขนหนูที่นำมาเช็ดผมด้วยเช่นกัน

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นกระทันหันทำให้ข้าวหอมที่นั่งเช็ดเส้นผมอยู่นั้นเกิดอาการตกใจจนลุกไปนั่งบนตักของสิงห์แขนเรียวกอดรัดเอวหนาจนแน่นและเป็นอีกครั้งที่หน้าอกหน้าใจของเธอมาสัมผัสโดนแผงอกกว้างจนสิงห์รู้สึกได้ถึงความนุ่มนิ่มของคนตัวเล็ก เขาจึงรู้สึกถึงความผิดปกติของร่างกาย เพราะเขาไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะไม่มีความรู้สึกนี้ มันก็ยิ่งจะทำให้เขาอดใจไม่ไหว

ข้าวหอมที่ตกใจเสียงฟ้าจนลืมตัวก็ต้องรีบคลายเรียวแขนออกจากเอวหนาและดันตัวมานั่งในท่าที่ปกติ แต่แก้มทั้งสองข้างของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายจากการกระทำเมื่อครู่ของตัวเอง เธอจึงนั่งหันไปอีกทางเพื่อหลบหน้าเขาแล้วเช็ดผมต่อ

สิงห์ลุกเดินออกไปจากตรงนั้นและหายเข้าด้านในที่มีประตูเชื่อมต่อกันกับออฟฟิศสักพักก่อนจะเดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูที่พันรอบเอวหนึ่งผืน จึงเห็นว่าคนตัวเล็กที่นั่งเช็ดผมก่อนหน้านี้กำลังนั่งกอดตัวเองอยู่ ทำให้เขารู้ว่าเธอกำลังหนาวเพราะแอร์ที่เขาเปิดไว้ด้วยอุณหภูมิยี่สิบห้าองศาฯ บวกกับเสื้อผ้าที่เปียกฝนจึงทำให้เธอหนาว