เข้าสู่ระบบแชร์
22
วันที่เผยแพร่:
2026-05-13 01:14:08
บทล่าสุด
ข้าขอนอนสักงีบเถิด 52
ล่วงผ่านมื้อเที่ยงไปชั่วยามกว่า คนชราสอนพิณให้มู่หรงอู่จนเหนื่อยล้า ครั้นกินข้าวเสร็จก็ผล็อยหลับไป แสงตะวันร้อนแรงอาบไล้ทุ่งหญ้าเขียวขจี เหล่าบุปผาสดใสเบ่งบานแซมสีสัน กลุ่มผีเสื้อโผบินมาดมดอมดูดน้ำหวาน ตะล่อมกับสายลมยามบ่ายที่แสนเย็นสบายทว่าผู้ที่กำลังนอนตะแคงอยู่ท่ามกลางความสวยงามเหล่านั้นกลับไม่มีอารมณ์ชื่นชมมันเลยสักนิดที่ผ่านมาเขาดีกับหลิวฟางซวงมากเป็นพิเศษ หรือนางจะไม่รู้... คิดว่าเป็นเพียงความสนิทสนมของศิษย์ร่วมอาจารย์เท่านั้นน่ะหรือหมับ!สัมผัสบางเบาบนศีรษะส่งผลให้หลี่ลู่หันกลับมามองตาขวาง มันผู้ใดหาญกล้าบังอาจแตะหัวของกิเลน ช่างไม่รู้หัวนอนปลายเท้าเอาเสียเลย!หากความหยิ่งผยองในคราแรกก็สลายหายไปทันควันเมื่อคนที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่คือเด็กชายหน้าหวานคนหนึ่ง“เจ้าแตะไหล่ข้าทำไม” เขาหรี่ตามองมู่หรงอู่ซึ่งชักสีหน้าหวาดกลัว“พี่ชาย ไยท่านจึงมานอนอยู่นี่ ไม่ไปพบท่านอาหรือ”แม้เขาจะเกรงกลัวเพราะรู้ว่าเขามิใช่มนุษย์เหมือนตน แต่หลี่ลู่ก็ยังเป็นแขกของหลิวฟางซวงซึ่งเขาเต็มใจดูแลเต็มที่ท่านอาหญิงใจดีให้เขาได้เรียนดีดพิณ แม้จะเป็นสิ่งเล็กน้อยที่อีกฝ่ายมอบให้ ทว่าพระคุณนี้เป
ข้าขอนอนสักงีบเถิด 51
หลิวฟางซวงมองประตูหน้าห้องนอนของหงหยางจูเป็นครั้งสุดท้าย ในเมื่อนางไม่มีวิธีดีๆ ที่จะรับมือกับเรื่องตรงหน้าได้ ก็ควรให้เป็นหน้าที่ของบุรุษที่น่าจะเข้าอกเข้าใจความรู้สึกของกันและกันมากกว่า หลังจากแยกจากอาจารย์ที่ทะเลสาบจันทราจม หลี่ลู่ก็มุ่งหน้าตรงมายังสุดแดนพงไพร ยามมาถึงหน้าถ้ำก็แปลกใจอยู่ไม่น้อยที่เห็นหนึ่งเด็กน้อยในอุปการะของหลิวฟางซวงฝึกดีดพิณกับมนุษย์ชราแปลกหน้าตรงเพิงเล็กตรงข้ามกับถ้ำ หากยังมิทันได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ร่างอรชรในอาภรณ์สีฟ้าครามก็ก้าวออกมาจากถ้ำเสียก่อน “ซวงซวง” ครั้นทักเสร็จก็เลิกคิ้วประหลาดใจ “เจ้า... นำอะไรมาด้วยน่ะ” หญิงสาวหันหลังกลับไปมอง พบว่าหมอนกับผ้านวมตามนางมาด้วย “อ้อ” อุทานเสร็จก็สั่งให้ของรักกลับไปยังห้องนอนตามเดิม ส่วนนางก็หย่อนกายลงนั่งบนผืนหญ้า ฟังเสียงดีดพิณที่ค่อนข้างเงอะงะของมู่หรงอู่ซึ่งกำลังฝึกฝนกับชายชราตาบอดไปด้วย แน่นอนว่าการพูดคุยของพวกเขาอยู่ภายใต้ม่านพลังที่นางสร้างขึ้น “ท่านมาช้ากว่าที่คิด” หลิวฟางซวงกล่าวเสียงเนิบนาบ “ที่หุบเขาไกลภพเกินเรื่องขึ้นรึ” “ข้าเพ
ข้าขอนอนสักงีบเถิด 50
ในที่สุดเด็กชายก็เริ่มมีการตอบสนอง ขมวดคิ้วส่งให้เป็นอันดับแรก “เกรงว่าคงไม่เหมาะกระมัง” “ไม่เหมาะอย่างไร” นางเลิกคิ้วถามกลับ อยากฟังความเห็นของคนตัวเล็กที่ดูสุขุมเกินวัย “ท่านเป็นสตรี ไม่ควรไปห้องบุรุษตามลำพัง” หลิวฟางซวงหลุดหัวเราะออกมาพรืดใหญ่ “เจ้าล้อเล่นรึ เป็นเด็กเป็นเล็กไยแก่แดดแก่ลม คิดเล็กคิดน้อย” อีกฝ่ายเพียงยกมือกอดอก เชิดหน้ามองนางแต่มิยอมโต้ตอบหญิงสาวหรี่ตามอง คิดจะมาไม้นี้ใช่หรือไม่ “คราวก่อนพวกเจ้ามาที่ห้องข้า นอนร่วมเตียงเดียวกับข้าก็เคยทำมาแล้ว พวกเจ้าเปลือยกายก็เห็นมาแล้ว เคอะเขินอันใดกัน” คำพูดของคนไม่คิดมากส่งผลให้อี้เฟิงหลงเลื่อนมือมาปิดจุดกึ่งกลางลำตัวโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าขึ้นสีนิดๆ “มะ...ไม่ได้เปลือยหมดเสียหน่อย” คืนนั้นเขาทะเลาะกับหงหยางจูจนเผลอเปลี่ยนร่างต่อสู้กัน เขามิได้ตั้งใจเปลือยกายให้นางดูเสียหน่อย!“หือ?” มุมปากของผู้พูดยกขึ้น ร่างอรชรสาวเท้าเข้ามาใกล้ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างใบหูแหลม “ก้นขาวๆ ของเจ้า แผ่นหลังเนียนที่มีรอยแผลเป็นของเจ้า...”“คนลามก!” อี้เฟิงหลงหน้าตึง ใบหูแหลมอมนุษย์เ
ข้าขอนอนสักงีบเถิด 49
第八章ท่านอากับความเกลียดชัง บรรยากาศอันคุ้นเคยของสุดแดนพงไพรกลับกลายเป็นบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคยขึ้นมาเสียเฉยๆ “เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจยาวนี้คล้ายกับผู้ที่แบกโลกเอาไว้ทั้งใบ “สวรรค์ ข้าหลิวฟางซวงทำผิดมากนักหรือ ท่านอาจารย์... ที่ผ่านมาศิษย์ขอโทษที่ทำให้ท่านหนักใจ บัดนี้ศิษย์รู้แล้วว่าการเลี้ยงเด็กนั้นยากเย็นเพียงใด” หากเป็นผู้อื่นคงไม่มองว่าภารกิจเลี้ยงเด็กนั้นเป็นเรื่องง่าย แต่สำหรับสตรีขี้เกียจผู้รักการนอนเป็นชีวิตจิตใจแล้ว เรื่องนี้นับว่าน่าปวดหัวนัก น่าปวดหัวเหลือเกิน คิดเสร็จก็ถอนหายใจอีกรอบ จนปัญญาจะคิดแล้วจึงล้มตัวลงนอนบนเตียงตามเดิม หากล้มตัวได้ไม่นานก็มีเสียงเล็กราบเรียบดังขึ้นหน้าห้อง “ท่านอาซวง” “อี้เฟิงหลง” นางครางอย่างเกียจคร้าน เปลือกตาลืมขึ้นครึ่งหนึ่งขณะที่ดวงตาสีอำพันเบนไปมองที่มาของเสียง “เข้ามาสิ” เด็กชายเดินเข้ามาตามที่นางบอก สีหน้าราบเรียบเหมือนเช่นเคย“ยามนี้หงหยางจูขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง ส่วนมู่หรงอู่กำลังเริ่มเรียนพิณ” “ดีแล้ว” เจ้าของกลิ่นกายหอมกรุ่นผ่อนลมหายใจ “เจ้าดูตัวเ
ข้าขอนอนสักงีบเถิด 48
“อี้เฟิงหลง หงหยางจู พวกเจ้าก็มาด้วยกันสิ” นางหันไปกล่าวกับเด็กชายอีกสองคน ก่อนจะเดินตามทิศทางที่มู่หรงอู่วิ่งไปอย่างเอื่อยเฉื่อย“ฮึ!” ผู้มีสายเลือดปีศาจอยู่ครึ่งหนึ่งยกมือกอดอก เดินเชิดหน้าตามไปโดยมีอี้เฟิงหลงกวาดสายตามองดูรอบๆ เมื่อไม่พบเห็นสิ่งใดผิดสังเกตจึงเดินตามไปหยุดยืนอยู่หน้าศาลา“ไหน ให้ข้าจับมือของเจ้าหน่อย”ชายชราแม้ดวงตามองไม่เห็นแต่หูมิได้บอด ยามได้ยินเสียงฝีเท้าเบาเคลื่อนเข้ามาใกล้ก็เคลื่อนมือจากสายพิณมาผายออกเบื้องหน้า มู่หรงอู่ยื่นมือส่งให้เขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ยามที่สองมือสัมผัสกัน คนเฒ่าก็ชะงักไปพักหนึ่ง ต่อมาถึงกล่าวเสียงเนิบนาบ“ผู้จะดีดพิณได้ดีนั้น จำต้องมีนิ้วมือเรียวยาวและยืดหยุ่น ขณะเดียวกันปลายนิ้วต้องแข็งแรงหนักแน่น มือของเจ้า... นับว่าใช้ได้ทีเดียว”หลิวฟางซวงมาถึงในจังหวะที่อีกฝ่ายปล่อยมือจากมือเล็กพอดี “ผู้อาวุโส เขายังเด็กนักจึงอาจจะสนใจเพียงประเดี๋ยวประด๋าว ข้าว่า...”“แม่นาง เจ้าลองดูที่ตาของเด็กผู้นี้” ชายชราตามืดบอดบอกกับนาง “ดูสิว่าแววตาของเขาเป็นเช่นไร”หลิวฟางซวงถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะหันมาจับจ้องดวงตาของมู่หรงอู่ดังที่อีกฝ่ายว่าแววตาของเด็กน้อยมุ่
ข้าขอนอนสักงีบเถิด 47
ประเสริฐยิ่งนัก คงไม่มีเทพธิดาตนใดบนสรวงสวรรค์ที่หลับตาเดินเหินดังเช่นหลิวฟางซวงอีกแล้ว!ทว่า... หากยอมรับว่าสิ่งที่อี้เฟิงหลงพูดเป็นความจริง ก็มิเท่ากับว่าเขาเสียหน้าหรอกหรือ!ครุ่นคิดอย่างคุกรุ่นอยู่ในใจ ศักดิ์ศรีที่มีมันค้ำคอสั้นๆ ของร่างน้อย เจ้าตัวทนไม่ไหวรีบเดินเข้าไปเขย่าขาโฉมสะคราญ“ท่านอาซวงๆ” เขาร้องเรียก “ท่านอาซวงลืมตามองข้าหน่อย ข้าไม่มั่นใจว่ามนุษย์เหล่านั้นมองข้าเพราะเห็นผ่านม่านมนตราของท่านหรือไม่”และแล้วก็ได้ผลเมื่อหลิวฟางซวงลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า “ไม่... หรอก” นางตอบเสียงเอื่อยเฉื่อยก่อนจะหันไปมองรอบๆ “ถึงตลาดแล้วหรือ”ชาวบ้านทั้งหลายเห็นภาพดังกล่าวแล้วพากันผงะ เมื่อครู่นี้หญิงสาวเดินหลับมาเอง มิได้ตาบอดหรอกหรือ!คราแรกยอมเปิดทางเพราะเห็นแก่คนพิการที่ต้องใช้เด็กจูง สุดท้ายพอรู้สึกว่าโดนหลอก ผู้คนทั้งหลายจึงสมัครใจกันกรูเข้ามาเดินเบียดเสียด ปิดกั้นเส้นทางพร้อมกับจับจ่ายข้าวของกันอย่างเนืองแน่นเหมือนเดิมอี้เฟิงหลงขมวดคิ้วมองหงหยางจู “พอใจแล้วหรือยัง”เจ้างูยักไหล่ ไม่สนใจว่าจะทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน “ก็นิดนึง”เสียงที่พูดออกมาได้ไม่ชัดเจนเพราะฟันหน้าที่หายไปส่งผลให้
บางทีคุณอาจจะชอบ
ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ
กุหลาบดิน36.6K viewsร้ายพ่ายกลายรัก
LiHong24.5K viewsชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน65.6K viewsทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น33.5K viewsเกิดใหม่เป็นตัวละครที่พระรองไม่ชอบ
ซินเสวี่ย186 viewsสามีธงดำผู้นี้ข้าขอลาขาดได้หรือไม่?
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง275 viewsเมื่อมิอาจรั้งรัก
ม่านซู/เหมือนนับหมื่น615 viewsสวนผักของพระชายา
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน40 views
