All Chapters of หงส์ขย่มมังกร 3P: Chapter 41 - Chapter 50

ในยามนั้น ได้มีใครบางคนกำลังลอบมองคนทั้งสองอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ นิ้วเรียวของนางกำลังบีบบี้ติ่งเสียวของตนเองอย่างรุนแรงพร้อมกับเปล่งเสียงครางระงมแท่งหยกของเสียนอ๋องช่างใหญ่โตจนน่าตระหนก ซานหลิงและซานหลันสองพี่น้อง เดิมทีเคยตกเป็นของอำมาตย์ซูบิดาของซูเฟยมาก่อน ทว่าหลังจากนั้นเมื่อสองพี่น้องต้องตาซูเฟย นางก็ทูลขอสตรีทั้งสองให้มาอยู่ในวังหลวงตั้งแต่นั้นมาพวกนางจึงมิเคยได้ใกล้ชิดกับบุรุษอื่นอีกเลย สตรีที่เคยผ่านมือชายทว่าบัดนี้กลับมิได้ถูกอาวุธของบุรุษเพศล่วงล้ำมาเนิ่นนาน ย่อมเกิดความโหยหาเป็นธรรมดาเมื่อสักครู่ซานหลันได้แอบชิมน้ำชาก่อนจะนำไปถวายเพื่อพิสูจน์พิษ ทว่าเป็นเพราะนางกำลังกระหายน้ำจึงได้ดื่มไปหลายอึก บัดนี้พิษกำหนัดแรงกล้าจึงกำลังเล่นงานนางให้ทรมานเจียนตาย หากมีผู้ใดโผล่เข้ามาในยามนี้ เห็นทีว่าซานหลันคงไม่รอช้าที่จะฉุดคร่าคนผู้นั้นมาเพื่อระบายไฟราคะ“อ้า... ซี้ด ข้าอยากโดนแท่งหยกของเสียนอ๋อง อื้อ... หากแท่งหยกนั่นเสียบเข้าตรงนี้... ซี้ด... จะดีเพียงใด”กระโปรงของนางถูกตลบขึ้นไปจนถึงบั้นเอว นิ้วน้อยสอดแทรกเข้าไปในร่องรัก จากนั้นก็ส่ายสะโพกบดเบียดเข้าหานิ้วของตนเอง นางควักทรวงอกออกม

ด้านอันซูเซี่ยยามนี้กำลังถูกเสียนอ๋อง หรือแท้จริงคือต้าหลง ดูดดึงยอดถันอย่างกระหาย ริมฝีปากหนาส่วนที่พ้นจากขอบหน้ากากระดมตวัดปลายลิ้นเลียไล้ลงบนตุ่มไตสีหวานอย่างหนักสลับเบา จนร่างบางสั่นสะท้านด้วยความซ่านสยิวเขาสอดแทรกนิ้วเรียวเข้าสู่กึ่งกลางกายของนางแล้วกระดกงัดรัวเร็ว "อา... คับแน่นเหลือเกิน ฮองเฮาของข้า... ภายในของเจ้าบีบรัดข้าดียิ่งนัก"แผ่นหลังเนียนเอนราบลงบนโต๊ะหินอ่อน ขาเรียวอ้าออกกว้างอย่างลืมอาย "ข้าอยากให้ท่านครอบครองข้าเสียที... ข้าโหยหาจนแทบทนไม่ไหวแล้ว ซี้ด... อ้า..."ต้าหลงเร่งจังหวะปลายนิ้วพลางเอ่ยกระซิบ "อา... ตอดรัดนิ้วข้าแรงเพียงนี้ใกล้จะถึงสรวงสวรรค์แล้วใช่หรือไม่ จงปลดปล่อยออกมาเถิดยอดรัก แล้วข้าจะใช้มังกรยักษ์ยัดเยียดเข้าสู่ร่องนุ่มของเจ้าอีกครา"ปลายนิ้วร้ายกระแทกกระทั้นเข้าสู่ช่องทางฉ่ำหวานติดต่อกันจนแทบนับครั้งไม่ถ้วน อันซูเซี่ยบิดสะโพกพลางร้องครางระงม "อ้ะ... จะเสร็จแล้ว ซี้ด... ข้า... ไม่ไหวแล้ว... อ้า!"ร่างกายบอบบางเหยียดเกร็งกระตุกเป็นจังหวะ ใบหน้าพริ้มเพราอาบด้วยเลือดฝาดจนกลายเป็นสีชมพูระระเรื่อ งดงามเกินจะหาผู้ใดเปรียบ"อา... ช่างเย้ายวนเหลือเกิน หยาดน้

อันซูเซี่ยรู้ตัวว่าถูกหลอกเสียสนิท นางไม่พอใจที่เขาแกล้งให้นางตกใจแทบตาย จึงเผลอตีแขนเขาอย่างแรง "ฝ่าบาท! ท่านล้อข้าเล่นเช่นนี้ได้อย่างไร""โธ่... เมียรัก อย่าเพิ่งโกรธไปเลย ข้าเพียงต้องการจับคนชั่วช้า ทั้งหมดก็เพื่อปกป้องเจ้าถึงได้ทำเช่นนี้"ใบหน้างามงอง้ำ ฝ่าบาทจึงต้องรีบงอนง้อด้วยการหอมแก้มนางอีกหลายครา กว่าอันซูเซี่ยจะยอมยิ้มออกมาได้ "ยอดรัก... อย่าโกรธพี่เลยนะ""ก็ได้เพคะ" อันซูเซี่ยถอนหายใจยาว ก่อนจะได้รับจุมพิตแสนหวานเป็นการปลอบประโลม นางซบหน้าลงบนอกแกร่ง ความหวาดกลัวมลายหายไปสิ้นแน่นอนว่าบัดนี้มีสายตาหลายคู่จ้องมองด้วยความหวาดผวา โดยเฉพาะซูเฟยที่ประจักษ์ชัดว่าบุรุษที่อยู่กับฮองเฮานั้นมิใช่เสียนอ๋อง แต่คือฮ่องเต้ต้าหลง!จะเป็นไปได้อย่างไร! สายลับของนางรายงานชัดเจนว่าฝ่าบาทออกว่าราชการแต่เช้าและประทับที่ตำหนักทรงงาน คนที่อยู่กับฮองเฮาย่อมต้องคือเสียนอ๋องสิ หรือว่านางถูกคนพวกนี้ปั่นหัวเสียแล้ว? นางตกหลุมพรางสตรีบ้านนอกผู้นั้นอย่างนั้นหรือ?ซูเฟยเนื้อตัวสั่นเทิ้ม ทว่าพยายามข่มใจให้สงบ นางยังไม่ได้ลงมือทำร้ายใคร ข้ออ้างที่มาที่นี่ก็เพียงแค่บังเอิญมาเดินเล่นเท่านั้น "ฝะ... ฝ่าบาททร

เหล่าข้ารับใช้และนางกำนัลที่หมอบอยู่บนพื้น บัดนี้ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะเงยหน้า เพราะย่อมรู้ดีว่าหากบังอาจแอบดู คงมิพ้นโทษทัณฑ์ถูกควักดวงตาออกจากเบ้าแน่แท้“ฝ่าบาท... บ่าวผิดไปแล้ว ขอฝ่าบาทเมตตาด้วยเถิดฝ่าบาท!” เสียงร่ำไห้ระงมดังไปทั่ว ทว่าต้าหลงกลับหาได้สนใจไม่ ในใจเขามีเพียงอันซูเซี่ย ฮองเฮาผู้แสนเย้ายวนที่กำลังทำให้เขาคลั่งไคล้จนแทบบ้ายามนี้แสงแดดอบอุ่นสาดส่องลงมาต้องผิวเนื้อขาวผ่องงดงามราวหยกมันแพะ รูปโฉมของนางงดงามเหนือสามัญ ยิ่งยามนี้ยอดถันสีชมพูระเรื่อชูชันอวดสายตา “อา... ร่างกายนี้ช่างงดงามเหลือเกิน”มือของเขาเลื้อยไปทั่วร่างนางราวกับหนวดปลาหมึก ร่างเล็กของอันซูเซี่ยถูกปลุกเร้าจนร้อนรุ่ม นางเปล่งเสียงครางในลำคอแผ่วเบา “ไม่จำเป็นต้องอดกลั้นไปใยเมียรัก ในเมื่อมีคนอยากเห็นพวกเราครองรักกัน เช่นนั้นเจ้าก็จงปลดปล่อยมันออกมาให้เต็มที่เถิด”“ฝะ... ฝ่าบาท... ซี้ด... อ้า... เสียวเพคะ”“ดีมาก... เช่นนี้ล่ะดียิ่ง เชื่อฟังสามีคือหน้าที่อันประเสริฐของภรรยา”อย่างน้อยคนพวกนั้นก็ไม่มีใครกล้าเงยหน้า การทำเรื่องรัญจวนใจต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้กลับทำให้นางรู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด ปลายจมูกของเ

เจ็ดเดือนต่อมาวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของนาง อันซูเซี่ยถูกต้าหลงและอี้หลงที่สวมหน้ากากเสียนอ๋องประคองเดินมายังทิศตะวันตกอันเงียบสงบของวังหลวง ทั้งสองต่างทะนุถนอมนางราวกับไข่ในหิน ด้วยบัดนี้นางกำลังตั้งครรภ์มังกรน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของพวกเขา ขบวนเสด็จผ่านแนวพุ่มไม้อันร่มรื่นไปจนถึงสถานที่แห่งหนึ่งเบื้องหน้าของนางคือตำหนักที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ด้วยสถาปัตยกรรมที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยความอบอุ่น ตกแต่งอย่างประณีตด้วยสวนหย่อมเล็ก ๆ ที่มีพรรณไม้คุ้นตา สถานที่แห่งนี้ทำให้อันซูเซี่ยรู้สึกราวกับต้องมนต์สะกด ยิ่งเดินเข้าไปใกล้นางก็ได้ยินเสียงลูกไก่ตัวน้อยส่งเสียงเจี๊ยบ ๆ ดังมาจากด้านหลังอาคารนางหันมองสามีทั้งสองด้วยสายตาตื่นตะลึง น้ำตาเริ่มคลอหน่วย “ฝะ... ฝ่าบาท สถานที่นี้ช่างเหมือนกับตำหนักของหม่อมฉันที่แดนสู่เหลือเกินเพคะ”“ใช่... เป็นเช่นนั้น พี่สั่งให้ช่างฝีมือดีสร้างมันขึ้นมาใหม่ ลอกเลียนแบบจากภาพความทรงจำของแม่นมเผิงทุกกระเบียดนิ้ว เรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้อี้หลง เขาเป็นผู้ควบคุมการก่อสร้างและทุ่มเทเพื่อเจ้ามากเพียงใด เจ้าคงเห็นแล้ว” ต้าหลงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม“ฝ่าบาท...” อันซูเ