หงส์ขย่มมังกร 3P의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

“อา... ไยเจ้าจึงได้อร่อยเพียงนี้เมียรักของพี่” อี้หลงที่แต่เดิมหลงนางอยู่แล้ว บัดนี้ยิ่งรู้สึกว่าตนเองคลั่งไคล้นางจนโงหัวไม่ขึ้น“ฝ่าบาทเพคะ... ซี้ด”ต้าหลงเองก็ทนไม่ไหว ในยามที่อี้หลงเย่อนางจากทางด้านหลัง เขาก็กำลังจูบปากกับนางอย่างร้อนแรง “เซี่ยเซี่ย... เจ้าน่ารักยิ่ง ไยน่ารักเช่นนี้ข้าจะทำเช่นไรกับเจ้าดี”“เอาหม่อมฉันสิเพคะ ทำแบบนี้... จูบหม่อมฉันให้มาก เลียหม่อมฉันสิเพคะฝ่าบาท”“อื้อ... อย่าทำหน้ายั่วผัวคนนี้ได้หรือไม่”“เซี่ยเซี่ยมิได้ตั้งใจเพคะ”ดวงตาของนางปรือฉ่ำ เสียงหวานใส ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ยังบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ให้ตายเถิด บัดนี้ต้าหลงก็ไม่แตกต่างอันใดกับอี้หลงเลยแม้แต่น้อย พวกเขาล้วนหลงใหลฮองเฮานอกสายตาคนนี้จนไม่อาจถอนตัวขึ้นแล้วจวบจนอรุณรุ่ง พิษในกายของอันซูเซี่ยยังมิอาจถอนออกได้หมด บัดนี้บุรุษสองคนและหนึ่งหญิงสาวจึงเริงรักท่ามกลางแสงแดดในยามเช้า ร่างกายของอันซูเซี่ยเต็มไปด้วยร่องรอยฝากรักจากบุรุษทั้งสอง และยามนี้พวกเขากำลังนอนราบลงไปบนพื้น เป็นอันซูเซี่ยที่ขยับร่องรักลงบนมังกรอยู่ด้านบน สลับไปมาระหว่างสองบุรุษอย่างเมามันสองมือนางขยำเต้าใหญ่ของตัวเอง ในยามที่ขย่มก็ก้มล

ตั้งแต่วันนั้นตำหนักชิงกงก็ถูกสั่งปิดตาย พร้อมส่งองครักษ์มาเฝ้าเอาไว้อย่างแน่นหนา เรื่องฮองเฮาล้มป่วยและความเคลื่อนไหวภายในจึงไม่มีผู้ใดภายนอกล่วงรู้ได้เลยอี้หลงนั่งลงข้างกายนางแล้วลูบศีรษะแผ่วเบา “เซี่ยเซี่ย... เป็นอย่างไรบ้าง ยังเจ็บอยู่หรือไม่”“เซี่ยเซี่ยดีขึ้นมากแล้วเพคะ”อันซูเซี่ยสวมเพียงชุดนอนสีขาวบางแขนเสื้อกว้างถูกดึงขึ้นมาที่ต้นแขนเรียว เรือนผมดุจเส้นไหมทิ้งตัวสยายยาวลงไปที่กลางหลัง ไร้ซึ่งเครื่องประดับอันใดทว่ากลับดูงดงามสูงส่งยิ่งนัก เดิมทีอี้หลงก็หลงใหลนางอยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งได้ใกล้ชิดหลายวันมานี้ ยิ่งได้รู้จักนิสัยใจคอก็ยิ่งทำให้เขาตกหลุมรักนางมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมอันซูเซี่ยเป็นสตรีที่งดงามทั้งภายในและภายนอก เขาผู้คุ้นเคยกับสตรีมานับไม่ถ้วนยอมรับว่า คนที่มีหัวใจบริสุทธิ์สดใสที่สุดที่เขาเคยพบก็คือนาง นางเล่าให้เขาฟังอย่างไม่น้อยเนื้อต่ำใจเลยว่า ยามที่นางอยู่หลังตำหนักก่อนพิธีอภิเษกนั้นนางทำสิ่งใดบ้าง“หม่อมฉันปลูกผักและเลี้ยงไก่เพคะ ยามเช้าตอนที่ได้เก็บผักและไข่ไก่สด ๆ รู้สึกดียิ่งนัก”คำบอกเล่านั้นทำให้เขาตกตะลึงและออกจะรู้สึกมีโทสะอยู่บ้าง “เซี่ยเซี่ย... ไม่คิดอยากแต่งง

“ท่านพี่... ท่านทำให้เมียรักของข้าหวาดกลัวและตกใจแล้ว”ต้าหลงปลดสายรัดเอวถอดเสื้อตัวนอกออกจนเหลือเพียงชุดตัวในสีขาว และถอดหน้ากากออก จากนั้นอี้หลงก็ลุกขึ้นช้า ๆ ปล่อยให้ต้าหลงเข้ามาแทนที่ ส่วนอี้หลงเองก็รีบเปลี่ยนไปใส่ชุดเสียนอ๋องและสวมหน้ากากแทนพี่ชายอย่างรวดเร็วหัวใจของอันซูเซี่ยเต้นระรัวยามที่ฟังคนสองคนกล่าวถึงนางอย่างห่วงใยและดูสนิทสนมกันยิ่งนัก นางยังคิดถึงดวงตาของเสียนอ๋องยามที่จ้องมอง คิดถึงริมฝีปากของฝ่าบาทที่ดูดดึงเต้าของนาง... และน้ำหวานของนางก็เริ่มไหลรินอา... เมื่อไหร่หนอข้าจะหายดีและกลับมาปรนนิบัติฝ่าบาทได้ ความต้องการของนางดูเหมือนจะทวีคูณขึ้นทุกวัน หากนางยังไม่หายดี เห็นทีร่างกายนี้คงรับความทรมานไม่ไหวแล้ว อ้ะ... แต่มีบางสิ่งที่ผิดปกติ ไยน้ำเสียงของเสียนอ๋องจึงดูเหมือนจะดังอยู่ข้างหูนางกันนะ?อันซูเซี่ยโผล่ใบหน้าออกจากผ้าห่มอย่างรวดเร็ว มองไปรอบห้องแล้วเอ่ยถาม “ฝ่าบาท... เสียนอ๋องเล่าเพคะ”ต้าหลงเอ่ยน้ำเสียงเคร่งขรึม “กลับไปแล้ว... มีสิ่งใดหรือ”อันซูเซี่ยยังคงสงสัย เมื่อสักครู่มิใช่เขาหรือที่ส่งเสียงข้างหู หรือนางจะหูฝาดไปเอง ต้าหลงเลียติ่งหูเล็กของนางแผ่วเบา กลิ่นหอ

หลายวันต่อมาเมื่ออันซูเซี่ยหายดีแล้ว วันนี้นางจึงหวนคิดถึงฝูงไก่และแปลงผักที่ปลูกเอาไว้ที่ตำหนักเดิม ฝ่าบาทออกไปว่าราชการและประทับที่ตำหนักทรงงานตั้งแต่เช้า เมื่ออันซูเซี่ยตื่นขึ้นมาก็พบเสียนอ๋องนั่งรออยู่อย่างสบายอารมณ์ภายในตำหนักนอนของนางเมื่อคืนนี้ฝ่าบาทได้ทรงบอกเอาไว้แล้วว่า วันนี้จะให้เสียนอ๋องพานางออกไปเดินเล่นแทนพระองค์ อันซูเซี่ยจึงได้แต่รับคำแผ่วเบา หัวใจของนางเต้นระรัวขึ้นมาโดยฉับพลัน นางรู้สึกว่าคนผู้นี้ทำเกินไปแล้ว นอกจากฝ่าบาทแล้วก็มีเขานี่ล่ะที่ทำให้นางตื่นเต้นได้ทุกครั้งฝ่าบาทเคยเล่าว่าหลายปีก่อนที่จวนของเสียนอ๋องเกิดไฟไหม้ เขาติดอยู่ในกองเพลิงจนทำให้ใบหน้านั้นถูกไฟแผดเผาจนอัปลักษณ์ จึงจำเป็นต้องสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าส่วนนั้นเอาไว้ตลอดเวลา คงเพราะเขามีปมในใจเรื่องนี้กระมัง จึงทำให้นางรู้สึกสงสารและยังรู้สึกว่าดวงตาคู่นี้ช่างงดงามยิ่งนัก ในยามที่นางเผลอสบตาก็ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะได้ทุกคราคนที่สามารถเข้ามาในห้องนอนของนางได้ นอกจากพระสวามีและแม่นมเผิงแล้ว ก็มีเพียงเขาที่ฝ่าบาททรงอนุญาตเป็นกรณีพิเศษ ถึงนางจะแอบคิดว่าฝ่าบาททรงวิปริตไปบ้างที่ปล่อยให้ญาติของตนได้สัมผัสร่

อันซูเซี่ยหันไปมองนางกำนัลของตน “ซานหลัน ท่าทางเจ้าไม่สบาย เป็นอันใดหรือ”ซานหลันไม่เข้าใจความร้อนรุ่มที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ นางจึงตอบว่า “ฮองเฮาเพคะ จู่ ๆ หม่อมฉันก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมาเพคะ”อันซูเซี่ยจึงเอ่ยสั่ง “เช่นนั้นเจ้าก็ไปจัดการตนเองเถิด ซานหลิง... เจ้าไปดูนางหน่อย”ซานหลิงและซานหลันยอบกายแล้วถอยห่างออกไป ทิ้งให้คนทั้งสองอยู่กันในสวนหลังตำหนักอันเงียบสงบที่มีเพียงเสียงไก่กันลำพัง เมื่อพ้นจากสายตาฮองเฮา ซานหลิงจึงบอกน้องสาว “ซานหลัน เจ้าไปเองได้หรือไม่ ข้าเป็นห่วงฮองเฮา ข้าจะกลับไปดูพระนาง”ซานหลันรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งกาย นางไม่ได้ปวดท้อง แต่นางเกิดความรู้สึกประหลาด อยากจะเปลื้องผ้าและให้ผู้ใดสักคนขยำร่างกายอย่างรุนแรง ตั้งแต่ดื่มน้ำชาที่ทดลองชงให้ฮองเฮาเมื่อสักครู่ และนางยังได้แอบดื่มไปหลายจอกเพราะความกระหายน้ำ“อา... ท่านพี่ เช่นนั้นข้าไปก่อน”ซานหลิงไม่รู้เลยว่าน้องสาวของตนเป็นอันใด นางคิดว่าซานหลันปวดท้องจริง ๆ จึงมิได้ตามไป เพราะนางต้องรีบไปส่งข่าวให้คนจากตำหนักซูเฟยล่วงรู้ นางย้อนกลับมาที่สวนหน้าตำหนักเก่าอีกคราในยามนี้ซานหลิงเห็นว่าเสียนอ๋องขยับเข้าใกล้ฮองเฮามากขึ้นแล้