جميع فصول : الفصل -الفصل 60

อี้หลงคงเร่งรีบคว้าชัยในความคิดถึงมาให้ถึงมือดูจากสภาพร่างกายในยามนี้ที่เส้นผมยุ่งเหยิงพัลวันอันเกิดจากใบหน้าปะทะกับลมแรงยามควบม้าหักโหมกลับมา“โถ่... เสด็จพี่ อย่าทรงทำเช่นนี้สิเพคะ ทำเอาหม่อมฉันห่วงใยยิ่งนัก พระองค์มีราชกิจรัดตัวตลอดทั้งปี ยามนี้มีโอกาสพักผ่อนควรฉวยโอกาสพักกายพักใจนะเพคะ ไยจึงรีบกลับมาเพียงนี้เล่า กลับมาเช่นนี้ยังมิบอกกล่าวเสด็จพี่ต้าหลงอีก หากท่านหายไปกะทันหัน เสด็จพี่ต้าหลงย่อมต้องเป็นกังวลแน่แท้”“สำหรับพี่ การได้อยู่กับเจ้าคือช่วงเวลาพักผ่อนที่มีค่าที่สุด เซี่ยเซี่ย เจ้ารู้หรือไม่ว่าพี่ขาดเจ้าไม่ได้แม้เพียงชั่วยาม พี่คิดถึงเจ้าเหลือเกิน คิดถึงจนใจจะขาดรอน... เจ้าเล่ายอดรัก คิดถึงพี่บ้างหรือไม่”อี้หลงเอ่ยน้ำเสียงออดอ้อนราวกับเด็กน้อยที่กำลังงอแง เขาซบใบหน้าลงบนลาดไหล่เนียนของนางอย่างโหยหา อันซูเซี่ยจึงค่อย ๆ ยกมือขึ้นลูบศีรษะเขาแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม“ข้ารู้เพคะ ข้าเองก็คิดถึงเสด็จพี่ไม่ต่างกัน”นางเกรงว่าหากต้าหลงหาแฝดผู้น้องไม่พบจะเกิดความกระวนกระวายใจ จึงคิดจะบอกให้อี้หลงส่งนกพิราบสื่อสารไปแจ้งข่าวให้ฝ่าบาทต้าหลงได้ทรงทราบ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ร่างสูงสง่าของบุ

หมอกยามเช้าโรยตัวปกคลุมทั่วอุทยานหลวง กลิ่นหอมของดอกเหมยร่วงหล่นพร่างพรายบนผืนหญ้าชุ่มน้ำค้าง ตำหนักชิงกงบัดนี้คึกคักด้วยเสียงหัวเราะใสกระจายของเด็กชายตัวน้อยสองคนที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันราวกับแกะ เด็กแฝดวัยสามขวบผู้เป็นแก้วตาดวงใจของอันซูเซี่ยและเป็นมังกรตัวน้อยของแผ่นดินเหมิง“เสวี่ยหลง” พระโอรสองค์โตผู้มีแววตานิ่งขรึมและสุขุมเกินวัย แววตาคมกริบสีนิลนั้นถอดแบบมาจาก ต้าหลง ผู้เป็นบิดามาทั้งหมด มือเล็กกำดาบไม้ที่ทำจากไม้เนื้อดีไว้อย่างมั่นคง ท่วงท่าขยับกายดูสง่างามเด็ดเดี่ยว ขณะที่ “อวิ๋นหลง” พระโอรสองค์รองกลับมีนิสัยร่าเริง แจ่มใส และซุกซนกว่าใคร เขาวิ่งไล่จับผีเสื้ออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เสียงฝีเท้าเล็กย่ำไปบนพื้นหญ้าดังสลับกับเสียงอุทานตื่นเต้นยามผีเสื้อบินร่อนหลบหลีกไปได้เด็กทั้งสองคือโซ่ทองคล้องใจของอันซูเซี่ยและสามีทั้งสอง ทว่าความลับเรื่องบิดาสองคนยังคงถูกเก็บงำมิดชิดภายใต้ม่านแห่งอำนาจ มีเพียงความเงียบเชียบของกำแพงวังและหัวใจที่ซื่อสัตย์ของคนใกล้ชิดเท่านั้นที่รู้ว่ามังกรน้อยทั้งสองเกิดจากความรักที่ร้อนแรงของชายสองคน“ท่านพี่เสวี่ยหลง ดูนั่นสิ! ท่านอาเสียนมาแล้ว

ปี ค.ศ.1979"จะไปไหน?"หยางซินหยุดชะงัก ก่อนจะตอบแม่ "เอายาหลังอาหารไปให้พี่เขย แล้วก็เช็ดตัวให้เขาค่ะ""แกจะไปทำให้มันทำไม ก็แค่คนพิการไร้ประโยชน์คนหนึ่ง""แม่ก่อนหน้านี้ ก็เป็นแม่ไม่ใช่เหรอ ที่ยกย่องเทิดทูนเขา และเขาก็ยังเป็นเขยแต่งเข้าของสกุลหยาง ตอนนี้แม่กลับทำแบบนี้กับเขาได้ยังไงคะ""ก็ตอนนั้นกับตอนนี้มันต่างกัน ผู้ชายในห้องนั้นก็เป็นแค่คนพิการที่ได้เบี้ยเลี้ยงทหารเดือนละไม่กี่หยวน ไม่ใช่พี่เขยคนเดิมของแกแล้ว""จะไม่ใช่ได้ยังไง พวกเขาเป็นสามีภรรยากันแล้ว พี่หยางเหมยควรทำหน้าที่เมีย ทำไมแม่ไม่ให้พี่ดูแลพี่เขยบ้าง วัน ๆ เอาแต่แต่งตัวสวยไปงานสังคม ไม่สนใจสามีที่ยังนอนป่วยอยู่บนเตียงสักนิด พี่เขยออกไปรบเพื่อชาติ เขาถึงได้รับบาดเจ็บและโดนปลดประจำการมาอยู่บ้าน ตอนนั้นแม่เป็นคนที่คุยนักคุยหนาว่า เขาเป็นคนมีอนาคตที่สุดในเมืองหนานหนิงนี่แล้ว ถ้าพี่แต่งกับเขาพี่ก็จะได้เป็นคุณนายผู้บัญชาการอย่างแน่นอน ตอนนี้ทำไมแม่เป็นแบบนี้แล้ว""แกมันยังเด็ก จะไปเข้าใจอะไร พี่เขยแกน่ะหมดอนาคตแล้ว ก็คงจะเหมือนทหารทั่วไปที่ไปรบมาแล้วพิการ หลังถูกปลดประจำการก็ได้เงินเดือนแค่พอเลี้ยงตัวไปตลอดชีวิต อย่าหวังว่าจ

และในตอนนั้นเรื่องที่คาดไม่ถึงก็พลันเกิดขึ้น เมื่ออยู่ ๆ หยางซินก็ได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงของใครคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับเสียงพูดคุยของชายหนุ่มหญิงสาวสองคน เธอรีบคายของออกจากปาก จากนั้นก็ดึงกางเกงของเขาขึ้นมา แล้วมุดเข้าไปใต้เตียงทันที ในขณะที่จางเฮ่อบังเกิดอารมณ์คั่งค้างเพราะเขาเกือบจะปลดปล่อยออกมาแล้วให้ตายเถอะ สารเลวทั้งหมด! หยางซินน้องเมียสารเลวที่มาก่อกวนจนเขาเกิดอารมณ์ ส่วนเมียของเขาก็สารเลวที่กลับมาตอนนี้!หยางเหมยที่เพิ่งกลับมาจากงานสังคมพร้อมกับผู้ชายคนหนึ่ง และผู้ชายคนนั้นก็คือหลินเว่ย พวกเขาสองคนเดินมาที่ห้องของจางเฮ่อ จากนั้นก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเปิดไฟดวงเล็กหยางซินเห็นเพียงขาของพวกเขา ดูเหมือนว่าคนทั้งคู่จะเมาไม่น้อย เมื่อเธอได้ยินหยางเหมยพูดกับจางเฮ่อว่า"ในเมื่อพี่ไม่ยอมหย่าให้ฉัน ฉันก็จะให้พี่เห็นเรื่องสนุก ๆ และถ้าไม่ยอมหย่าอีก ฉันก็จะทำเรื่องนี้ทุกวันกับพี่หลินเว่ย"จางเฮ่อลืมตาขึ้น อารมณ์ที่ถูกขัดเมื่อกี้หายไปเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นเมียสารเลว ควงชู้รักที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของเขามายืนตรงหน้าหลินเว่ยพูดว่า "นายอย่าหาว่าฉันใจร้าย เพราะนายใจร้ายกับฉันก่อน นายรู้

หยางเหมยกดหัวของหลินเว่ยลงไป แล้วแอ่นนมขาวให้เขาดูดพร้อมกับพูดเสียงกระเส่า "จะให้เขาช่วยได้ยังไงกัน เขาไปรบมาเป็นปี กลับมาก็กลายเป็นคนพิการแบบนั้นจะทำอะไรได้ ที่นมใหญ่ขึ้นเพราะฉันคลึงของฉันเองทุกวัน""ทำไมล่ะ""จะทำไมล่ะ เพราะพี่ไม่อยู่ฉันก็เลยต้องช่วยตัวเอง""อาส์...ดีจัง ใหญ่ขึ้นแบบนี้พี่ชอบมาก ดูดเต็มปากเต็มคำ"เพราะหยางเหมยเป็นผู้หญิงร่างบางและผอมเพรียว ส่งผลให้เต้านมของเธอเล็กกะทัดรัดตามไปด้วย ผิดกับนมของหยางซินที่อวบล้นมือ จางเฮ่อได้ยินพวกเขาพูดถึงนมก็พลอยคิดไปถึงนมของหยางซินด้วยจะว่าไป นมของน้องเมียก็ใหญ่ล้นมือ ทุกครั้งที่เธอมาเช็ดตัวให้เขา หยางซินก็มักจะสวมเสื้อรัดรูป และหลายครั้งที่ดูเหมือนจะตั้งใจบดเบียดนมลงมาที่หน้าขาของเขาให้ตายเถอะ แค่คิดถึงหยางซินที่ยังหลบอยู่ใต้เตียง จางเฮ่อก็ดุ้นแข็งขึ้นมาทันใด เขายกมุมปากน้อย ๆ พี่น้องตระกูลหยาง เขาคิดว่าทุกคนล้วนมีผลประโยชน์อยู่ในใจ เขาไม่คิดจะแตะต้องหยางซินเพราะยังไม่รู้ว่าเธอเข้าหาคนพิการแบบเขาเพราะอะไร แต่สาวน้อยคนนั้นกำลังทำให้ใจของเขาปั่นป่วนขึ้นมาแล้วเขาลืมตาขึ้น ตอนนี้อารมณ์โกรธคล้ายจะเบาบางลงไป เด็กสาวหยางซินมีผลต่ออารมณ์ขอ