หงส์ขย่มมังกร 3P의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 56

เจ็ดเดือนต่อมาวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของนาง อันซูเซี่ยถูกต้าหลงและอี้หลงที่สวมหน้ากากเสียนอ๋องประคองเดินมายังทิศตะวันตกอันเงียบสงบของวังหลวง ทั้งสองต่างทะนุถนอมนางราวกับไข่ในหิน ด้วยบัดนี้นางกำลังตั้งครรภ์มังกรน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของพวกเขา ขบวนเสด็จผ่านแนวพุ่มไม้อันร่มรื่นไปจนถึงสถานที่แห่งหนึ่งเบื้องหน้าของนางคือตำหนักที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ด้วยสถาปัตยกรรมที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยความอบอุ่น ตกแต่งอย่างประณีตด้วยสวนหย่อมเล็ก ๆ ที่มีพรรณไม้คุ้นตา สถานที่แห่งนี้ทำให้อันซูเซี่ยรู้สึกราวกับต้องมนต์สะกด ยิ่งเดินเข้าไปใกล้นางก็ได้ยินเสียงลูกไก่ตัวน้อยส่งเสียงเจี๊ยบ ๆ ดังมาจากด้านหลังอาคารนางหันมองสามีทั้งสองด้วยสายตาตื่นตะลึง น้ำตาเริ่มคลอหน่วย “ฝะ... ฝ่าบาท สถานที่นี้ช่างเหมือนกับตำหนักของหม่อมฉันที่แดนสู่เหลือเกินเพคะ”“ใช่... เป็นเช่นนั้น พี่สั่งให้ช่างฝีมือดีสร้างมันขึ้นมาใหม่ ลอกเลียนแบบจากภาพความทรงจำของแม่นมเผิงทุกกระเบียดนิ้ว เรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้อี้หลง เขาเป็นผู้ควบคุมการก่อสร้างและทุ่มเทเพื่อเจ้ามากเพียงใด เจ้าคงเห็นแล้ว” ต้าหลงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม“ฝ่าบาท...” อันซูเ

อี้หลงคงเร่งรีบคว้าชัยในความคิดถึงมาให้ถึงมือดูจากสภาพร่างกายในยามนี้ที่เส้นผมยุ่งเหยิงพัลวันอันเกิดจากใบหน้าปะทะกับลมแรงยามควบม้าหักโหมกลับมา“โถ่... เสด็จพี่ อย่าทรงทำเช่นนี้สิเพคะ ทำเอาหม่อมฉันห่วงใยยิ่งนัก พระองค์มีราชกิจรัดตัวตลอดทั้งปี ยามนี้มีโอกาสพักผ่อนควรฉวยโอกาสพักกายพักใจนะเพคะ ไยจึงรีบกลับมาเพียงนี้เล่า กลับมาเช่นนี้ยังมิบอกกล่าวเสด็จพี่ต้าหลงอีก หากท่านหายไปกะทันหัน เสด็จพี่ต้าหลงย่อมต้องเป็นกังวลแน่แท้”“สำหรับพี่ การได้อยู่กับเจ้าคือช่วงเวลาพักผ่อนที่มีค่าที่สุด เซี่ยเซี่ย เจ้ารู้หรือไม่ว่าพี่ขาดเจ้าไม่ได้แม้เพียงชั่วยาม พี่คิดถึงเจ้าเหลือเกิน คิดถึงจนใจจะขาดรอน... เจ้าเล่ายอดรัก คิดถึงพี่บ้างหรือไม่”อี้หลงเอ่ยน้ำเสียงออดอ้อนราวกับเด็กน้อยที่กำลังงอแง เขาซบใบหน้าลงบนลาดไหล่เนียนของนางอย่างโหยหา อันซูเซี่ยจึงค่อย ๆ ยกมือขึ้นลูบศีรษะเขาแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม“ข้ารู้เพคะ ข้าเองก็คิดถึงเสด็จพี่ไม่ต่างกัน”นางเกรงว่าหากต้าหลงหาแฝดผู้น้องไม่พบจะเกิดความกระวนกระวายใจ จึงคิดจะบอกให้อี้หลงส่งนกพิราบสื่อสารไปแจ้งข่าวให้ฝ่าบาทต้าหลงได้ทรงทราบ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ร่างสูงสง่าของบุ

หมอกยามเช้าโรยตัวปกคลุมทั่วอุทยานหลวง กลิ่นหอมของดอกเหมยร่วงหล่นพร่างพรายบนผืนหญ้าชุ่มน้ำค้าง ตำหนักชิงกงบัดนี้คึกคักด้วยเสียงหัวเราะใสกระจายของเด็กชายตัวน้อยสองคนที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันราวกับแกะ เด็กแฝดวัยสามขวบผู้เป็นแก้วตาดวงใจของอันซูเซี่ยและเป็นมังกรตัวน้อยของแผ่นดินเหมิง“เสวี่ยหลง” พระโอรสองค์โตผู้มีแววตานิ่งขรึมและสุขุมเกินวัย แววตาคมกริบสีนิลนั้นถอดแบบมาจาก ต้าหลง ผู้เป็นบิดามาทั้งหมด มือเล็กกำดาบไม้ที่ทำจากไม้เนื้อดีไว้อย่างมั่นคง ท่วงท่าขยับกายดูสง่างามเด็ดเดี่ยว ขณะที่ “อวิ๋นหลง” พระโอรสองค์รองกลับมีนิสัยร่าเริง แจ่มใส และซุกซนกว่าใคร เขาวิ่งไล่จับผีเสื้ออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เสียงฝีเท้าเล็กย่ำไปบนพื้นหญ้าดังสลับกับเสียงอุทานตื่นเต้นยามผีเสื้อบินร่อนหลบหลีกไปได้เด็กทั้งสองคือโซ่ทองคล้องใจของอันซูเซี่ยและสามีทั้งสอง ทว่าความลับเรื่องบิดาสองคนยังคงถูกเก็บงำมิดชิดภายใต้ม่านแห่งอำนาจ มีเพียงความเงียบเชียบของกำแพงวังและหัวใจที่ซื่อสัตย์ของคนใกล้ชิดเท่านั้นที่รู้ว่ามังกรน้อยทั้งสองเกิดจากความรักที่ร้อนแรงของชายสองคน“ท่านพี่เสวี่ยหลง ดูนั่นสิ! ท่านอาเสียนมาแล้ว