Todos os capítulos de เซ็ตเกิดใหม่ อีกครั้งข้าจะแซ่บให้ดู ภรรยาบรรณาการของอ๋องผิง: Capítulo 21 - Capítulo 30

“ท่านพี่…นี่เป็นโอกาส หากเรื่องนี้ถึงหูท่านพ่อ ท่านย่อมโกรธพี่หญิง นางย่อมถูกตำหนิหนัก ไปคว้าคนที่ไร้สกุลมาทำสามี เมื่อท่านพ่อไม่อนุญาต เรื่องที่นางต้องแต่งงานกับท่านพี่ อาจจะกลับมาได้อีกครั้ง ทั้งนี้ข้าเชื่อว่า ท่านพ่อไม่ยอมหรอก ท่านยังไงต้องหาสามีที่เกื้อหนุนตระกูลเผย ถึงตอนนั้น...”อันจิงกระซิบเล่าแผนการที่อยู่ในใจของนางออกมา แววตากู้หยางที่มืดไป เปิดกว้างอย่างช้า ๆ และเริ่มมีแสงความหวัง“เจ้านี่เก่งที่สุด ข้ารักเจ้า”“ข้าก็รักท่านพี่ เราสองคนทำเพื่อเด็กที่อยู่ในท้องของข้าต่างหาก”“ใช่ เพื่อลูกของข้า” อันจิงยิ้มระรื่น กู้หยางส่งมือขึ้นมาลูบท้องของอันจิง“เจ้าทำตามแผนได้เลย อย่าช้าอย่างเด็ดขาด”“แน่นอน ข้าจะไปฟ้องท่านแม่ก่อน ให้ท่านแม่เห็นว่าเรื่องนี้ร้ายแรงเพียงใด และต้องรีบจัดการ” ทั้งสองสบตากัน แผนร้ายเริ่มเป็นรูปเป็นร่างอีกครั้งอันจิงเดินมาหาฮูหยินเผย พร้อมกับเรื่องใหม่ที่ต้องให้ท่านแม่เป็นคนจัดการ“ท่านแม่” ฮูหยินเผยมองใบหน้าอ่อนหวานดั่งดอกบัวของอันจิง ที่ย่างก้าวเข้ามาในเรือนอย่างมั่นใจในใจของนางยังคิดหนัก วนเวียนว่า นางจะช่วยลูกสาวคนรองได้อย่างไร ไม่เช่นนั้นเด็กในท้องของอัน

กู้หยางกลัวจะถูกขัดเหลือเกิน แล้วทุกอย่างจะล่มสลาย ทันทีที่อันจิงหมุนตัวให้เขาก็ถอดเสื้อผ้าของตนเองออกแล้ว ทว่า...ก่อนที่เขาจะได้จัดการนางที่ทุรนทุรายอยู่บนเตียง สันมือของใครบางคนก็ซัดเข้าที่ลำคอของกู้หยางเต็มแรง“อั๊ก...อ๊ะ!” และก็ไม่มีเสียงอะไรอีกที่หลุดออกมาจากปาก“ท่าน”“ใช่ ข้ามาช่วยเจ้า”“ช่วยด้วย ไห่เฉิน ท่านช่วยข้าด้วย”ที่หน้าห้องของอันจิง นางยิ้มเป็นรอยยิ้มอ่อนหวาน ที่ใครมองก็คิดว่านางเพียงเอ็นดูพี่สาว แต่ใต้รอยยิ้มนั้นคือความริษยาที่หมักหมมจนขมขื่นนางรู้สึกได้ว่านี่คือโอกาสสุดท้าย หากอันหนิงถูกตกเป็นของกู้หยางจริง ๆ แล้ว พี่สาวจะไม่มีทางปฏิเสธ แล้วนางจะต้องได้แต่งงานในวันเดียวกับพี่สาว มือน้อย ๆ ลูบหน้าท้องของตัวเอง“ลูกแม่จะทำจนสุดความสามารถเพื่อลูก ฮึ! พี่หญิงท่านเป็นคนดื้อเอง ที่ไม่ยอมทำตามเราสองคน นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่ยอมให้พี่หญิงได้ยืนในที่สูงได้อีก”สักพัก... ตุบ... ร่างของอันจิงที่ถูกทำให้สลบลงไป ก็ถูกพามานอนคู่กันกับกู้หยางบนเตียง“ท่านต้องทำให้เสื้อผ้าของนางหลุดลุ่ย” อันหนิงสั่ง แต่เห็นเขาชะงัก นางจึงไปจัดการด้วยตัวเอง“คืนนี้ ข้าต้องให้บทเรียนกับพวก

ห้องทั้งห้องเงียบงัน ท่านเผยชะงัก สีหน้าลำบากใจ“กู้โหว กฎตระกูลเรา… ต้องให้อันหนิงแต่งก่อน” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ความรู้สึกผิด ทั้งอับอายขายหน้าคละเคล้ากันอยู่ข้างในนั้นประโยคนั้นเหมือนโยนหินลงน้ำเดือด ฮูหยินกู้สะดุ้ง นางเงยหน้าขึ้นทันที“อันหนิง จะแต่งงานกับผู้ใด?” ท่านก็นึกห่วงลูกสาว ฮูหยินเผยพึมพำในใจ ‘ใช่… อันหนิงหายไปไหน’ท่านอ๋องเฉินเฟยเทียนที่ยืนเงียบอยู่นาน จึงเอ่ยขึ้นอย่างสงบ“เรื่องนั้น… ข้ามีข้อเสนอ” ทุกสายตาหันไปหาเขา“องครักษ์ของข้าชื่อว่าโจวไห่เฉิน ข้ารักเขาเสมือนน้องชายแท้ ๆ หากท่านเผยและฮูหยินยินยอม ข้าจะเป็นผู้จัดสินสอดให้ ตามที่ทั้งสองต้องการ และจะไม่ให้น้อยหน้าผู้ใด” น้ำเสียงเขานิ่งแต่หนักแน่นคำพูดนั้นทำให้ท่านเผยกับฮูหยินได้สติขึ้นมาบ้าง“ข้าไม่ขัดท่านอ๋อง เชิญท่านอ๋องทำตามที่เห็นสมควร”ท่านเผยเอ่ยเสียงอ่อย เพราะจำนนกับเรื่องบัดซบนี้แล้ว ในขณะที่ห้องนี้เต็มไปด้วยความอับอาย ความล่มสลาย โดยที่ทุกคนไม่รู้เลยว่า อันหนิงก็กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ดีเช่นกัน แต่คนที่อยู่ข้างนาง คือ...โจวไห่เฉิน“ท่านเผยกับฮูหยินไม่ต้องเป็นห่วง พรุ่งนี้ข้าจะส่งแม่สื่อไปเจรจาตั้งแต่เช้

ถ้อยคำเหล่านั้น ไม่ใช่คำเชิญชวน แต่เป็นภาพอนาคตที่นางวาดขึ้นอย่างชัดเจนเขาหลับตาลง โจวไห่เฉินพยายามตั้งสติ“เจ้าต้องเพ้อเพราะฤทธิ์ยาแน่ ๆ” เขาพูดอีกครั้ง ราวกับย้ำกับตัวเองมากกว่านาง แต่รอยยิ้มของอันหนิงกลับอ่อนโยนลง ไม่ร้อนรน ไม่เร่งเร้า และมีแววตาล้อเลียน“ไม่หรอก… ท่านได้โปรดแน่ใจเถิด ข้าน่ะรักท่านแล้วนะ ท่านพี่เฉิน”คำว่าพี่... คำว่ารัก หลอมรวมเป็นมีดคมที่บาดหัวใจเขาอย่างไม่อาจหลบ“ท่านพี่เฉิน ท่านยอมเป็นสามีข้าเถอะ”โจวไห่เฉินลืมตาขึ้น สบตานางโดยตรงอย่างลึกซึ้ง“อันหนิง...เจ้ารู้ไหมว่า...หากข้าทำเช่นนั้น… เจ้าจะเสื่อมเกียรติ” เขาพูดช้า ๆ น้ำเสียงสั่น ๆเขาคือชาย นางคือสตรีที่น่ารัก เป็นสตรีที่เขาพึงพอใจโลกภายนอกไม่เคยเมตตาสตรีที่ก้าวพลาดแม้เพียงครั้งเดียว อันหนิงมองเขานิ่ง แววตานั้นเด็ดเดี่ยวเกินกว่าจะเป็นเพียงพิษ“ข้ายินดี” สองคำที่หนักแน่น ท่าทางที่ไม่ลังเล ดวงตาของนางแน่วแน่ ในขณะเดียวกันการเผยออ้าปากน้อย ๆ นั่นก็เชิญชวนชายหนุ่มเหลือเกินก่อนที่เขาจะทันพูดอะไรต่อ อันหนิงก็โน้มตัวขึ้น ริมฝีปากอุ่น ๆ แตะที่กลีบปากของเขาอย่างแผ่วเบา ไม่เร่าร้อน ไม่รุนแรง แต่ทุกสัมผัส ทำให้ร่าง

ความเจ็บนั้นแปรเปลี่ยนเป็นหวานซ่านรัญจวน ความเสียวแล่นไปทั่วทุกรูขุมขน ตอนนี้ร่างบางถูกเขารุกรานตอกย้ำแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ“ข้าขอให้ท่านปกป้องข้าไปตลอดชีวิต และแต่งงานกับข้า”“ข้ารับปากเจ้า อันหนิง” พายุรักซ่านรัญจวนโหมพัดอยู่บนเตียง เขากระแทกลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า อันหนิงเหมือนเรือน้อยที่ล่องลอยอยู่ในทะเลใหญ่ ก่อนจะถูกเหวี่ยงขึ้นไปบนฟากฟ้า แล้วร่วงตกลงมาอยู่ในอ้อมแขนของโจวไห่เฉินอันหนิงเอ่ยพร่ำเพ้อพูดถึงชื่อของโจวไห่เฉิน พร้อมกับเสียงครวญหวานแผ่วอย่างมีความสุข วันนี้สิ่งที่อันหนิงปรารถนามาเนิ่นนาน ได้เกิดสมประสงค์ดั่งใจความสุขแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เขาระดมหอมจุมพิตนางอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับกดกระแทกแก่นบุรุษเข้าออก ๆ ความรัญจวนเจียนขาดใจทำให้นางหลั่งน้ำตาเขาพรมจูบซับน้ำตาให้ ก่อนจะปิดริมฝีปากของนางด้วยกลีบปากหนาของเขาอีกครั้ง สวรรค์เป็นของสองหนุ่มสาวที่จะสร้างความรัญจวนมิรู้ลืมรถม้าของตระกูลเผยแล่นกลับจวนในความมืด โคมไฟหน้ารถสั่นไหวตามแรงล้อที่กระทบหิน แสงสีส้มอ่อนสะท้อนใบหน้าของผู้โดยสารภายใน ไม่มีใครเอ่ยปาก ไม่มีใครสบตากันและกัน ความเงียบในรถม้าหนักหนาราวผ้าดำที่คลุมทับหัวใจทุกด