Todos os capítulos de เซ็ตเกิดใหม่ อีกครั้งข้าจะแซ่บให้ดู ภรรยาบรรณาการของอ๋องผิง: Capítulo 31 - Capítulo 40

‘ข้าจะไม่ปล่อยนางไว้ ต้องรีบจัดการ แถมยังท้องก่อนแต่ง น่าอายยิ่งนัก’ ท่านเผยพึมพำกับตัวเอง อันจิงทำให้ตระกูลเสียชื่อถึงเพียงนี้… เขากำลังคิด… คิดถึงบทลงโทษ คิดถึงการตัดขาด คิดถึงการจัดการให้เรื่องจบโดยเร็วประตูห้องเปิดออก… ฮูหยินเผยก้าวเข้ามา สีหน้าของนางซีด ดวงตาแดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้อย่างหนัก อับอายและอัปยศเฉกเช่นสามี ท่านเผยเงยหน้าขึ้น ยังไม่ทันเอ่ย นางก็ชิงพูดก่อน“อันจิง… ตั้งครรภ์แล้ว” ถ้วยสุราในมือท่านเผยกระแทกโต๊ะดังเคร้ง“ข้ารู้แล้ว! ก็ท่านโหวประกาศเสียงดังปานนั้น”ฮูหยินเม้มปากแน่น พยักหน้าช้า ๆ“หมอที่นางแอบไปหายืนยันแล้วกับท่านโหว นางลูกไร้ยางอาย กู้หยาง...” อดที่จะโมโห และพาลนึกถึงคนที่ทำให้ลูกสาวทั้งสองของตนเสียชื่อเสียงความเงียบปกคลุมห้อง หนักอึ้งยิ่งกว่าครั้งใด ๆ จากโกรธกลายเป็นเดือดดาล ท่านเผยลุกขึ้นยืน ฝ่ามือกำแน่น“สารเลวทั้งคู่ คิดว่าท้องแล้วทุกอย่างจะจบหรือ?”ฮูหยินน้ำตาไหล ไม่ใช่เพราะสงสาร แต่เพราะรู้ว่าเรื่องนี้ ใหญ่เกินกว่าจะซ่อน… และเลยเถิดจนเกินรักษาเยียวยา“ท่านพี่” นางเอ่ยเสียงสั่น“ถ้าพรุ่งนี้… ท่านอ๋องไม่มาสู่ขออันหนิงให้กับองครักษ์นั่น” คำพูดนั้นทิ้

“และข้าไม่เสียใจเลยที่เป็นของท่าน” หัวใจของโจวไห่เฉิน เหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นกำแน่น เขาหลับตา สูดลมหายใจลึก ๆ“ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปเหมือนกัน เพราะข้ารักเจ้าเช่นกัน อันหนิง” จากนั้นเขาถอยออกหนึ่งก้าว ยืนมองนางหายเข้าไปหลังประตูของเรือนเผยจนเงาร่างเล็กนั้นลับตา ก่อนจะหันหลังจากไป พร้อมรุ่งสางที่เริ่มแต้มสีฟ้าอ่อนบนขอบฟ้าภายในเรือน... ความจริงที่ถูกเปิดเผย ทันทีที่อันหนิงก้าวเข้ามา อี้เคอรีบวิ่งเข้าประคอง สีหน้าตกใจเมื่อเห็นอาการเจ้านาย“คุณหนู! เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้!” อันหนิงฝืนยิ้ม แต่ขาแทบไม่รับน้ำหนัก อี้เคอจึงรีบพานางเข้าไปในห้อง ปิดประตูแน่นเมื่ออันหนิงเอนตัวลงบนเตียง อี้เคอจึงคุกเข่าลงข้างเตียง น้ำเสียงสั่น“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ เมื่อคืนคุณหนูหายไปทั้งคืน ไม่มีสัญญาณอะไรมาถึงข้าด้วย ฮูหยินมาดูถึงที่ ดีที่ข้าไม่ชะล่าใจ ฮูหยินมาถึงตรงนี้ ข้าแทบกลั้นใจไม่อยู่” อี้เคอชี้ไปยังตำแหน่งที่ฮูหยินเผยยืนเมื่อคืนอันหนิงหลับตา หายใจช้า ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตานั้นไม่ใช่แววตาของหญิงสาวผู้หวาดกลัว แต่คือแววตาของผู้รอดพ้น“อี้เคอ ข้าเกือบไม่รอด ข้าถูกวางแผน...”แล้วอันหนิงก็เล่าทุกอย่

ฮูหยินเผยยิ้มทั้งน้ำตา ความกังวลหลายวันที่กดทับอก ถูกแทนที่ด้วยความปลาบปลื้ม “ข้าไม่คิดเลยว่า เรื่องจะกลับกลายได้ถึงเพียงนี้” ฮูหยินพึมพำ ท่านเผยไม่พูด แต่ในใจกลับคิดถึงเรื่องเดียว‘อันหนิง… พ่อดีใจกับเจ้า ในความโชคร้ายก็ยังเหลือความโชคดีให้กับเจ้า ดูเหมือนสวรรค์จะเลือกทางได้ดีที่สุด และถูกต้องที่สุดให้กับลูก พ่อปลื้มใจนัก’ข่าวแพร่เร็วราวลม ไม่นานก็ถึงเรือนด้านในอันหนิงกับข่าวสามีต้อยต่ำของตนเอง นางนั่งอยู่หน้ากระจก อี้เคอกำลังช่วยหวีผมบ่าวสาววิ่งเข้ามา สีหน้าตื่นเต้น“คุณหนูใหญ่! ข่าวดีเจ้าค่ะ!”อันหนิงเงยหน้า แววตาสงบ นางไม่ได้ตื่นเต้นเท่าคนอื่น เพราะหัวใจของนาง ได้ตัดสินไปแล้วตั้งแต่รุ่งสางเมื่อได้ฟังข่าวจากปากบ่าว อันหนิงเพียงพยักหน้า“เข้าใจแล้ว”“คุณหนู… คนอื่นจะพูดอย่างไรที่คุณหนูเลือกองครักษ์” อี้เคอกลับเป็นฝ่ายกลั้นใจไม่อยู่ นางรู้สึกดี แต่ยังคงกังวลเรื่องหนึ่ง อันหนิงยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่ไม่หวั่นไหว“ก็ปล่อยให้พูดไป” นางลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองลานเรือนที่วุ่นวาย“ข้าอยากรู้เหมือนกัน ว่าพวกเขาจะพูดได้แค่ไหน แล้วจะเป็นอย่างไรถ้าความจริงถูกเผยออกมา”อันหนิงนึกถึงป้

“ดูเถิดพระนางฮองเฮา แค่พูดถึงว่าที่พระชายา ก็ทำให้รัชทายาทของเรา ไม่ต่างจากเด็กหนุ่มธรรมดา” ฮองเฮาส่ายพระพักตร์ แต่แววพระเนตรกลับอ่อนลง“ก็เพราะเขาเป็นเช่นนี้ ข้าจึงยอมเสด็จมาด้วยตัวเอง”“เสด็จแม่ ลูกรักนาง แล้วไม่อยากพลาดจากนาง”“เจ้าต้องเก็บคำนี้ไปบอกกับเผยอันหนิง ไม่ใช่เสด็จแม่ เอ... หรือว่าตอนนี้ข้าจะไม่ใช่นางหนึ่งเดียวในดวงใจของเจ้าอีกแล้ว”“โธ่เสด็จแม่! ไม่เหมือนกันสักหน่อยพ่ะย่ะค่ะ”เสียงหัวเราะขบขันดังขึ้นอีกระลอกในรถม้ารถม้าค่อย ๆ ชะลอ เสียงล้อหยุดลง“ถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีรายงานโจวไห่เฉินสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะลานเรือนเผย เมื่อฟ้าทั้งผืนเปิดจนสว่างโล่ง ไร้ก้อนเมฆ เห็นท้องฟ้าสดใสสุกสกาว เสียงประกาศดังขึ้นหน้าจวน “ขบวนเสด็จมาถึงแล้ว ฮองเฮาเสด็จ!”ทุกอย่างหยุดนิ่ง บ่าวรับใช้ทรุดตัวคุกเข่า ท่านเผยกับฮูหยินรีบออกมาต้อนรับ อันหนิงชะงักยังไม่ทันเข้าใจความหมายทั้งหมดแต่คนที่หน้าเสียที่สุด คืออันจิงกับกู้หยาง สายตาทุกคู่จ้องมาที่รถม้าหลวงสีดำทองตราประจำราชสำนักเด่นชัด ไม่มีทางเข้าใจผิด อันจิงหันไปสบตากู้หยางและอันจิงที่มีดวงตาสั่นไหว“ฮองเฮาหรือท่านพี่” อั

“คุณหนู… อย่างน้อย… ท่านยังมีชีวิตใหม่รออยู่” น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างเดียวที่เหลืออยู่ในโลกของอันจิง“ชีวิตใหม่? ชีวิตที่ไม่มีใครเห็นค่า ไม่มีใครอยากมอง?” นางกำชายเสื้อแน่น ความอัปยศแผ่ซ่านไปทั่วอก อันจิงหัวเราะทั้งน้ำตาพิธีแต่งงานจบลงในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ไม่มีคำอวยพร ไม่มีญาติผู้ใหญ่ ไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม เมื่อเสร็จ… พ่อบ้านเพียงกล่าวว่า“เชิญกลับเรือนพักได้” คำว่า กลับเรือนพัก ไม่ใช่เข้าหออันจิงก้มหน้า เดินออกไป พร้อมหัวใจที่แตกละเอียด คนเดียวที่ยังอยู่ คือจี้หลิวในเรือนเล็ก อันจิงนั่งเหม่อมองหน้าต่าง ฝนเริ่มตกปรอย ๆ เหมือนฟ้ากำลังร้องไห้แทนนางจี้หลิวนั่งข้าง ๆ คอยรินน้ำอุ่นให้ เช็ดเหงื่อให้ ประคองอย่างระมัดระวัง“คุณหนู อย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ ท่านยังมีลูกในท้อง”คำว่าลูก ทำให้อันจิงสะอึก นางยกมือทาบท้อง แววตาซับซ้อน“เด็กคนนี้…เกิดมาในวันที่มารดาไร้ค่าเช่นนี้ เขาจะมีอะไรเหลืออยู่”“ไม่จริงเจ้าค่ะ” จี้หลิวรีบส่ายหน้า“เด็กคือความหวัง”อันจิงหลับตา น้ำตาไหลเงียบ ๆ แต่ความหวังนั้น กลับอยู่ได้ไม่นาน“ท่านพี่เขาแค่ไปรับข้ามาจากจวน แต่ตอนนี้แม้จะมาดูแลข้า เยี่ยมเยือนข้าสักวัน ก็ไม่มี นี่