Alle Kapitel von เซ็ตเกิดใหม่ อีกครั้งข้าจะแซ่บให้ดู ภรรยาบรรณาการของอ๋องผิง: Kapitel 11 – Kapitel 20

จี้หลิวทำท่าลังเล“ข้า… ข้าเองก็ไม่แน่ใจ แต่เห็นคุณชายกู้ขึ้นไปก่อน แล้วคุณหนูใหญ่ก็หายไปพร้อมกัน ข้ากลัวว่าจะเกิดเรื่องอัปยศ จึงอยากให้ท่านไปดูด้วยตนเอง” อี้เคอเงยหน้าขึ้นทันที หัวใจเต้นรัว ส่วนอี้เคอสั่นหน้า ในหัวตื้อและอื้ออึงไปหมด‘ไม่ใช่… ไม่ควรเป็นเช่นนี้ ตามแผนที่คุณหนูวางไว้ คนในห้อง… ไม่ควรเป็นคุณหนูรอง! อันจิง’“สารเลว!” ท่านเผยคำราม เส้นเลือดที่ขมับปูดนูนขึ้นตรงขมับ“นางปฏิเสธไม่รับรักเขาแทบตาย แต่วันนี้กลับทำเรื่องเช่นนี้?” ท่านเผยเหมือนถูกตบหน้า สายตาของทุกคนที่อยู่ตรงนั้น จ้องมองเขาเป็นตาเดียวในขณะเดียวกัน อ๋องเฉินเฟยเทียนก็เดินมาถึงพร้อมคณะ“เกิดอันใดขึ้น” โจวไห่เฉินเป็นคนถาม ท่านเผยไม่อยากจะตอบ ตอนนี้สีหน้าแดงเถือกเพราะความโกรธ เรื่องที่อันหนิงทำ ต้องทำให้เขาอับอายขายขี้หน้าสายตาเขาคมกริบ กวาดมองสีหน้าของทุกคนอย่างละเอียด เหมือนกำลังอ่านเกมที่ซับซ้อนกว่าที่เห็น“เกิดเรื่องใดขึ้น” อ๋องเฉินเฟยเทียนถามย้ำอีกครั้ง“เรื่องในบ้านที่ทำให้ข้าขายหน้าต่อหน้าท่านอ๋อง” ท่านเผยกัดฟัน“หากเป็นเรื่องอัปยศ… ข้าย่อมต้องร่วมรับรู้” อ๋องเฉินเฟยเทียนเลิกคิ้วเถ้าแก่หวัง... เจ้าของโรงเตี

“ข้าก็กลัวเหมือนกัน กลัวว่า… หากวันนี้ บนเตียงนี้คือข้า ไม่ใช่เจ้า วันนี้ผู้ที่ถูกประจานต่อหน้าทุกคน…จะเป็นใคร” อันหนิงมองน้องสาว สายตาเต็มไปด้วยความสงสารจอมปลอม คำพูดของนางกระแทกเข้าหน้าของทั้งสองคน กู้หยางหน้าเจื่อนเปลี่ยนสีมากกว่าเดิม และอันจิงหัวใจหล่นวูบ“พอแล้ว” เสียงทุ้ม นิ่ง และเต็มไปด้วยอำนาจทุกคนหันไปมองอ๋องเฉินเฟยเทียน ที่ก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาของเขาจับจ้องที่อันหนิง สลับกับคนทำผิดทั้งคู่ อันจิงกับกู้หยาง ทั้งสองคนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของท่านอ๋อง...“เรื่องนี้ ช่างน่าอัปยศนัก ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องเล็กอีกต่อไป แต่ข้ายังเห็นว่า ท่านเผยน่าจะจัดการเรื่องนี้ได้ คุณชายกู้”“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” หัวใจกู้หยางเต้นแรง เขาแพ้พ่ายเป็นแน่ อันหนิงหลุดมือ แต่...อันจิงก็ท้องลูกของเขา“เจ้าควรรับผิดชอบ แสดงความเป็นสุภาพบุรุษยอมรับเรื่องนี้เสีย และต้องให้ท่านโหวมาสู่ขออันจิง บุตรสาวคนรองของท่านเผยให้เร็วที่สุด”“พ่ะย่ะค่ะ” เขารับปาก แต่ใจกลับรู้สึกเคือง ทำไมลงเอยแบบนี้ แทนที่เขาจะดีใจ ทว่ากลับไม่ชอบเอาเสียเลย เพราะเขาก็แอบพึงใจอันหนิงอยู่ไม่น้อย ครอบครองสองหญิงงามย่อมดีกว่าครอบครองเพียงห

“อันหนิงเจ้านี่! ข้าไม่ได้พูดสักคำว่าจะให้เจ้าแต่งงานกับกู้หยาง แต่ข้าจะมองหาผู้ที่เหมาะสมกับเจ้า ผู้นั้นต้องช่วยพยุงหน้าตระกูลเผยของเราด้วย ไม่ใช่ฉุดให้ตกต่ำ แต่ตอนนี้ข้ายังคิดไม่ออก เจ้าต้องรอ... รอไปก่อน จนกว่าจะหาคนที่เหมาะสมได้”ฮูหยินเผยกับอันจิงผงะ ในใจของทั้งคู่ที่คิดเหมือน ๆ กัน ‘มันน่าจะช้าไป ที่จะหาคนแบบนั้น ยากยิ่งนัก’“ขอบพระคุณท่านพ่อ” อันหนิงรีบก้มศีรษะ“ลูกเข้าใจ เข้าใจดี… ลูกต้องอดทนรอคอย ลูกรู้ว่าต้องทำตัวเช่นไรเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านพ่อจริง ๆ”“ไปพักผ่อนได้แล้ว และคนทำผิดควรสำนึกตัวเอง ฮูหยิน”“เจ้าค่ะ!” ท่านเผยหันไปสั่งภรรยา“ฮูหยิน... เจ้าควรจะอบรมสั่งสอนอันจิงด้วย ต่อไปให้อยู่แต่ในห้อง ไม่ต้องเสนอหน้ามาเจอหน้าข้า ไม่ว่าตรงไหน อีกอย่าง... ห้ามออกจากบ้านเด็ดขาด อย่าไปยุ่งกับไอ้คนหน้าหื่นคนนั้นอีก คลำดูไม่มีหาง ก็จะฟาด ไหนว่ารักอันหนิงมากมาย ไร้ยางอายจริง ๆ ข้ารับไม่ได้” ทั้งแม่ทั้งลูกถึงกับกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ในลำคออันหนิงกลั้นยิ้มเต็มที่ ในใจระลึก‘หากไม่ใช่กู้หยาง คำพูดของท่านพ่อเหมือนจะยอมรับแล้ว ไม่ให้ข้าแต่งงานกับเขา และสามีของข้าจะเป็นใคร’อันหนิงอดคิดถึงคนที่รัก

“ท่านอ๋อง ท่านต้องเก่งแน่ ๆ ท่านมีชายาตั้งสามคน”“ข้าปวดหัวยิ่งนัก แล้วก็เพลียร่างกายด้วย” ทว่าท่านอ๋องก็หัวเราะในท้ายเสียง“นี่... ท่านอ๋องกำลังอวดตัวกับข้า”“เปล่านะพ่ะย่ะค่ะ”ทว่าในหัวของโจวไห่เฉินก็มีแต่ใบหน้าของหญิงสาวที่นั่งอยู่กลางหัวใจของเขา ‘เผยอันหนิง’ลมหนาวพัดแรงขึ้นอีกระลอก เปลวไฟในโคมสั่นไหว และในความมืดนอกกำแพงจวน มีเงาของผู้ที่ไม่หวังดี และเริ่มต้นก่อกบฏออกเดินทางไปยังที่แห่งหนึ่ง ค่อย ๆ หายไปอันหนิงที่นางได้การกลับมาเกิดใหม่ ชะตาในอดีตบีบนางให้พลิกชะตาตัวเอง“ไปตลาดกันเถอะอี้เคอ”“ไปทำไมเจ้าคะ”“หาคนของข้าสิ”“ใครเจ้าคะ”“เจ้าบ่าว”“คุณหนู!” อี้เคอหน้าแดงไม่คิดว่าคุณหนูของนางจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน นับจากวันนั้นที่ลุกขึ้นมาปฏิเสธความรักของกู้หยางเสียงตลาดยามสายคลอไปกับเสียงเรียกผู้คนที่ยังคงเดินกันขวักไขว่ กลิ่นแป้งนึ่ง ผักสด และเนื้อย่างลอยปะปนในอากาศผู้คนเบียดเสียดราวสายน้ำที่ไม่มีวันหยุดไหลเผยอันหนิงก้าวเดินเคียงอี้เคออย่างสงบ ทว่าใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น หัวใจนางกลับเต้นแรงผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความคึกคักของตลาด แต่เพราะเขา แค่คิดว่าตนเองเป็นหญิง แต่มาเดินตามหาหัวใ

“ข้าไม่รู้เหมือนกัน เอาเถอะกลับไปถึงบ้านข้าจะลงโทษนาง”“ลงโทษทำไม?”“ก็ทิ้งข้านะสิ ทั้งที่เมื่อกี้ข้าเพิ่งตกอยู่ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแท้ ๆ อี้เคอ...นางอยู่กับข้ามานานแล้ว ยังทำงานไม่เป็นประสา” พูดแก้เก้อไป ทั้งที่อี้เคอทำตามคำสั่งของตนเองแท้ ๆ เขาพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยต่อ“ตรอกนี้ไม่ปลอดภัย ข้ามีที่พักอยู่ไม่ไกล หากคุณหนูไม่ถือสา เชิญไปพักให้หายตกใจก่อน แล้วข้าจะไปส่งคุณหนูที่บ้าน”หัวใจอันหนิงเต้นแรงอีกครั้ง นี่คือทางเดียวกันที่จะทำให้ทุกอย่างที่นางประสงค์ได้เกิดขึ้น ในชาติก่อนสองคนได้รู้จักกันช้าไป แล้วเขายังไม่เอ่ยปากว่ารักนางสักคำ นางพยักหน้า… เดินข้างกายของโจวไห่เฉินไปด้วยหัวใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆที่พักของเขาเรียบง่าย สะอาด กลิ่นไม้จันทน์อ่อน ๆ ลอยอบอวล ชวนให้รู้สึกสงบอย่างประหลาด โจวไห่เฉินรินน้ำชาอุ่นส่งให้นางมือใหญ่มั่นคง แต่ปลายนิ้วกลับสั่นน้อย ๆ อย่างที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว“ดื่มน้ำชาก่อน เจ้าหน้าซีดมาก” อันหนิงรับถ้วยน้ำชาไว้ นิ้วของทั้งสองแตะกันเพียงชั่วพริบตา ความร้อนจากฝ่ามือเขาวาบผ่านผิวหนังนาง อันหนิงใจเต้นแรงจนแทบลืมหายใจ นางยกถ้วยขึ้นจิบช้า ๆ เพื่อกลบเกลื่อนเงียบ… เงียบจนไ