Let Me Go, Mr. Arrogant, I'M NOT YOURS의 모든 챕터: 챕터 181 - 챕터 187

MIKYLA POV "Well, ito ang magiging silid ko? Not bad!" seryosong bigkas ko. Kaagad kong inilbot ang paningin ko sa buong paligid At kagaya sa silid ng triplets, napakalaki din nito. May malaking kama na kung totoosin, kasya kaming apat ng mga anak ko. "Yes, may mga gamit na din sa loob ng walk-in closet na pwede mong gamitin. Don't worry, I'll make sure na magiging kumportable ka sa bahay natin." nakangiting sagot niya HIndi ko naman mapigilan ang muling mapairap 'Bahay natin?" Nananaginip na naman yata itong si Arif. Ganoon pa man, pagod akong i correct siya. Baka kasi humaba pa ang usapan kung sasalungatin ko pa siya eh. "Whatever..sige na, pwede mo na akong iiwan. Gusto ko nang mapaghinga." seryosong bigkas ko Medyo mahaba ang araw na ito at wala akong ibang gustong gawin sa ngayun kundi ang matulog At mabuti nalang at naging masunurin si Arif. Mabilis na din kasi siyang nagpaalam Nang maiwan ako dito sa loob ng kwarto ang una kong pinuntahan ay ang sinasabi niyang

MIKYLA POV Hindi ko mapigilan ang napapangiti habang pinagmamasdan ko ang triplets na maganang kinakain ang kanilang mga pagkain na nasa pinggan Halatang malaki talaga ang naging epekto sa kanila ang presensya ni Arif. Si Oceana, hindi na kailangan subuan. Si Blaze, tahimik na kumakain habang walang hawak na gadgets. Si Skyler naman, kapag may mga gusto siyang kainin, kay Arif na din mismo niya sinasabi At masarap pala ang pakiramdam kapag ganito. Feelng ko, nakumpleto din pati ang pagkatao ng mga bata. "Mikyla, pwede ka bang sumama sa akin mamaya pagkahatid natin sa triplets sa School?" maya-maya tanong ni Arif sa akin. Sa pagkakataon na ito, ramdam ko ang pagiging seryoso ng boses niya "Saan at magtatagal ba tayo? Hindi ako pwedeng lumiban ngayun sa clinic." sagot ko "Saglit lang. May pupuntahan lang tayo saglit tapos ihahatid na din kita patungo sa clinic." seryosong sagot niya At dapat, tatanggi ako. Dapat, sasabihin ko sa kanya na hindi pwede pero ang lintik, bigla

MIKYLA POV ''IMPOSIBLE!" mahina kong sambit Magkasundo kaming dalawa ni Zyra at never kong naisip na magawa akong ipahamak ng kakambal ko "Mikyla, are you okay?" narinig kong tanong ni Arif sa akin. Kumurap-kurap ako ng makailang ulit bago tumango "Yes, I'm okay! Pasensya na." mahina kong sambit At muli kong hinarap si Lolo Fulgencio Marami pa kaming mga napag-usapan pero wala na doon ang buo kong attention. Ang nasa isip ko ay ang tungkol sa babala niya sa akin kanina "Iha, sana, mapatawad mo ako sa mga nangyari. Kay bilis kitang hinusgahan. Sa kagustuhan kong maging maayos ang lahat-lahat, nakalimutan kong may isang relasyon pala akong nasira." maluha-luhang wika ni Lolo Fulgencio "Nakaraan na po iyun, Lo. Kalimutan niyo na po." sagot ko din naman kaagad "Kahit na... oo, matagal nang nangyari at kay laki ng naging apekto. Siguro, kung naprotektahan ko lang kayo ng maayos noon, hindi ka sana napahamak at nagkaroon na din siguro ng katuparan ang matagal ko nang hinih

MIKYLA "MIKYLA, anak, nasaan ka ngayun?" narinig kong tanong niya sa akin "Mom...gusto niyo po bang puntahan kita diyan sa bahay?" tanong ko. "Miss na miss ko na po kayo. Si Daddy, kumusta po siya? Hinanap niyo po ba ako?" dagdag ko pa. "Anak, hindi--- I mean..huwag...huwag kang pumunta dito sa bahay. Ganito na lang, magkita tayo...tama...ako ang pupunta sa iyo. Nasaan ka ngayun? Pupuntahan kita ngayun din." seryosong wika niya Kaagad ko din namang sinabi sa kanya na nandito ako sa del Rosario Cosmetic Clinic. Tama, mas maigi na dito kami magkikita. Para naman makapag-usap kami ng maayos. Isa pa, alam ko din kasing babaha ng emosyon eh. Kaya, mas maigi na nasa isang private na lugar kami mag-usap "Pupuntahan kita diyan ngayun din, anak.'" narinig kong wika niya. At ilang saglit lang, tuluyan na din siyang nawala sa kabilang linya *************** Mahigit isang oras din akong naghintay nang dumating si Mama dito sa loob ng opisina ko. Noong una, nakita ko pa ang matindin