Let Me Go, Mr. Arrogant, I'M NOT YOURS のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

MIKYLA POV KANINA pa ako parang sinisilihan. Hindi ko alam kung bakit, pero parang hindi pa rin ako ganoon kakumbinsido na ganito kabait sa akin ang matandang Don. Ngunit nang ilapag niya sa harap ko ang isang kulay pulang maliit na kahon, mas lalo akong nagtaka. "Advance gift ko sa kasal ninyong dalawa ng apo ko," ani ng Don. Wala sa sariling napatingin ako kay Arif. Hindi ko malaman kung tatanggapin ko ba ang sinasabing regalo ng lolo niya. Ngunit nang bahagya siyang tumango bilang pagsang-ayon, wala na akong nagawa kundi dahan-dahang damputin ang kahon at maingat itong buksan. Agad akong napasinghap. Isang napakagandang antigong singsing ang bumungad sa akin. Kumikinang ang malaking pulang bato nito sa ilalim ng ilaw habang napapalibutan ng mas maliliit na diyamante ang magkabilang gilid. Hindi ko man alam ang tunay na halaga nito, sigurado akong hindi ito basta-bastang alahas lamang. "Iyan ang family heirloom ng aming angkan. Sa dami ng aking mga anak at apo, gus

MIKYLA POV KANINA pa nagkukutkot ang kalooban ko kasabay ng nararamdaman kong pagkalam ng aking sikmura. Paano ba naman kasi, nandoon na nga kami sa party kung saan maraming mga pagkain, bigla pang nag walk-out ang Arif na ito. Ang ending, nandito na uli kami sa kotse. Bumibiyahe na naman pauwi Kainis talaga! Ang lakas ng tupak na pati ang gutom ko, nadamay pa. Nag-aagaw na ang liwanag at dilim at nagugutom na ako! Parang gusto kong murahin itong si Arif eh. Nagpipigil lang ako at baka mas lalo pa akong hayaan magutom ng ugok na ito Pero, kapag hindi na talaga ako makatiis, mumurahin ko na talaga ang taong ito eh. "Kanina ka pa nakasimangot diyan,may problema ba?" sa wakas, nagkaroon din ng pakiramdam at nagsalita din ang Arif na ito Nanlilisik na ang aking mga mata na tumitig ako sa kanya "Gutom na ako!" maiksi kong sagot. Tatlong salita na nagpabaling ng tingin niya sa akin Ilang saglit niya din akong tinitigan bago niya kinausap ang driver. "Kapag may makita

MIKYLA POV Napatungo ako. Unti-unting bumigat ang pakiramdam ko. Ngunit may naalala ako. "Nangako naman si Ate Zyra na babalikan niya si Arif pagkatapos niyang manganak, hindi po ba?" nakangiting tanong ko. Isang taon, mabilis lang naman ang isang taon eh. Magiging malaya na ulit ako. Nagkatinginan sina Mommy at Daddy. At sa unang pagkakataon, nakaramdam ako ng kakaibang takot. Dahil alam kong hindi maganda ang sasabihin nila. Nang muli silang tumingin sa akin, pareho silang umiling. "Hindi na iyon mangyayari, anak." halos magkapanabay nilang bigkas. Pakiramdam ko, parang tumigil ang mundo ko. "P-po?" "Hindi na maaaring bumalik si Zyra kay Arif." muling wika ni Mommy. "Bakit po? Mom, Dad, malinaw ang sinabi ni Zyra sa akin. Manganganak lang siya at babalik din siya kay Arif.” naluluha kong wika. Pakiramdam ko ang huling pag-asa na nasa puso ko ay biglang naglaho. “Mikay, alam na ni Arif na buntis siya sa ibang lalaki. At walang sino man na lalaki ang pumapayag

MIKYLA POV "FEEL at home, bebe ko..." mahina kong bulong habang marahan kong hinihimas ang malambot na balahibo ng puppy na kandong ko. Agad naman itong kumawag ng buntot at sumiksik pa sa dibdib ko na para bang matagal na kaming magkakilala. Napangiti ako nang todo. Walang katumbas ang saya na nararamdaman ko sa mga sandaling iyon. Sa wakas, nakuha ko rin ang gusto ko. Akala ko talaga, hindi ako pagbibigyan nitong si Arif eh. Pero, wala naman pala siyang magagawa kapag ginusto ko ang isang bagay. Ako ang pinili niya kaya magdusa siya! Kasalukuyang abala ang dalawang kasambahay sa pag-aayos ng cage ng puppy dito mismo sa loob mismo ng kwarto ko. Sa totoo lang, ayaw talaga nitong si Arif. Imagine, pinalitan niya na lahat ng mga gamit dito sa loob ng kwarto pagkatapos mag poops ng puppy sa kama pero ang ending, magiging room na din ng puppy ang room ko. Bawal daw kasi ang mga alagang hayop sa loob ng mansion, lalo na sa loob ng mga silid. Pero sino ba naman ang makakatan

MIKYLA POV Ako na lang yata ang hinihintay dahil nang dumating ako sa mansion Fulgencio. Ready na ang lahat! At si Arif, nandoon na daw sa harapan kasama ang pari na magkakasal sa amin Ang gagawin ko na lang ngayun ay bumaba dito sa bridal car at magmartsa papasok AT sa pagbukas ng pintuan ng bridal car, unang sumalubong sa akin ang mangiyak -iyak na sila Mommy at Daddy "Anak, ang ganda-ganda ng anak ko." ani ni Mommy. Pigil ko naman ang sarili ko ang maluha. Strong ako....hindi ako dapat umiyak Baka kasi kung ano ang isipin ng mga bisita eh. Baka sabihin nila na tears of joy ito. Ganoon kasi palagi ang bride at groom eh. Umiiyak sa araw ng kasal dahil sa tuwa. Pero, ako, hindi ako iiyak. Kailangan kong ipakita sa lahat na chill lang ako. Na hindi ako affected masyado sa emosyon. "Mom, si Zyra po?" tanong ko kay Mommy "Naku, nasa bahay. Ayaw niyang sumama at hindi naman talaga pwedeng sumama siya. Baka, hindi siya papasukin dito sa venue." sagot naman ni Mommy. At