บททั้งหมดของ Let Me Go, Mr. Arrogant, I'M NOT YOURS: บทที่ 71 - บทที่ 80

MIKYLA POV Nag-umpisa ang kasal na hindi ko man lang narinig kay Father ang linyahan na kung may tututol sa ba kasalang ito. Feeling ko, sinadya na huwag nang isama ang ganoong linya. Dahil ba walang puwang ang mga gustong manggulo sa kasal namin nitong si Arif? Sabagay, sino ang maglakas loob na manggulo eh ang daming mga bantay sa paligid? Haysst akala ko pa naman, tututol si Olga or Marissa? Pero, nandito kaya sila? Hindi ko pa sila nakikita. Nag-umpisa at natapos ang kasal sa pinakamabilis na seremonya. Ewan ko kung normal ba ito or sadyang kinakabahan ako at hindi ko namalayan ang oras basta nabibilisan lang talaga ako. Namalayan ko nalang kasi na nagpalitan na kami ng 'I do's na sagot ni Arif eh Feeling ko, nagmamamdali yata si Father para umipisahan na ang reception or baka may iba pa siyang couple na ikakasal? Whatever the reason, basta, bigla na namang dumagundong sa kaba ang puso ko nang i-announce ni Fahter ang isang bagay na ayaw kong gawin ni Arif sa harap n

MIKYLA POV"A--ANO BA? Ano ang ginagawa mo?" halos pasigaw kong tanong kay Arif habang nag-aalab ang galit sa aking dibdib.Kaagad akong napahawak sa aking leeg. Ramdam ko pa rin ang hapdi roon, dahilan upang lalo akong kabahan. Hindi ko maintindihan kung ano ba talaga ang balak niya at kung bakit tila desperado siyang gawin ang lahat."Hindi ako ang tipong ng lalaki na ipilit ang gusto sa babaeng ayaw naman sa akin." malamig ang tinig ng boses na wika niya. Tulala naman akong napatitig sa kanya. Hindi daw ipinipilit ang gusto? Ano kaya ang tawag niya sa ginagawa niya ngayun? Hindi pa ba ito pamimilit?"Mikyla, kailangan nating gawin ito!" mariing sabi ni Arif. "Kung hindi ka makikipagtulungan sa akin, hindi lang tayong dalawa ang malalagay sa alanganin---pati ang mga magulang mo."Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko pagkatapos kong marinig ang katagang binitiwan ni Arif. "Ano? Bakit naman madadamay ang mga magulang ko?" nanginginig ngunit galit kong tanong. "Arif, hin

MIKYLA POV MOM, masakit po ang katawan ko..." Mahina kong daing kay Mommy habang pilit kong pinapalungkot ang aking boses. Bahagya pa akong napapikit at napangiwi para mas kapani-paniwala ang aking pag-arte. Kaagad naman akong nilapitan ni Mommy Nesha. Halatang nag-aalala siya habang paulit-ulit akong sinusuri mula ulo hanggang paa. "Diyos ko, anak! Saan ba masakit? Dito ba? O dito?" sunod-sunod niyang tanong habang hindi malaman kung saan ako hahawakan. Napakagat naman ako sa ibabang labi para hindi matawa. Kung alam lang niya ang totoo. "Diyos ko, magpatawag kaya tayo ng doktor? Baka kung mapaano ang anak ko," halos mangiyak-ngiyak pa niyang wika kay Madam Femmy. Bago pa ako makasagot, narinig namin ang mahinang pagtawa ni Madam Femmy Fulgencio. "Relax, kumare," nakangiti niyang saad. "Ang nararamdaman ni Mikyla ngayon ay normal lang sa isang babaeng bagong kasal." Agad akong napaiwas ng tingin. Pakiramdam ko ay biglang uminit ang buong mukha ko. Walang nangyari! U

MIKYLA POV Napatikom ang bibig ni Analie. Hindi siya agad nakasagot at kitang kita ko na mas lalong namula ang pisngi niya sa matinding galit. "Pansamantalang kwarto. Dahil kahit ano ang mangyari, hindi ka magiging bahagi ng pamiyang ito." mariin na sagot ni Analie. Muli akong napangisi. "Bakit? Ano ba ng tingin mo sa akin?” nakataas ang kilay na tanong ko sa kanya. "Pansamantalang asawa! Isa kang pansamantalang asawa ni Kuya Arif at kapag magsawa na siya sa iyo, idi-divorced ka din niya kaagad." halos pasigaw niyang sagot sa akin. Hindi ko naman mapigilan ang sarili ko na matawa. Kung alam lang nila. Iyun nga ang hinihintay na sandali ko sa buhay ko eh. Ang makawala mula kay Arif. Lalo na at napipilitan lang din naman ako sa kasal na ito eh. Kapag mag divorce kami ni Arif, hindi naman ako ang mawawalan. "Pansamantala? Tandaan mo rin ang isang bagay, Analie. Anuman ang tingin mo sa akin, legal na asawa pa rin ako ni Arif. At kapag malaman ni Arif itong mga pinagsasabi

MIKYLA POV Agad kong sinilip ang screen. At halos mapapikit ako nang makita ang pangalan ng tumatawag. Mommy Femmy. Ang aking biyanan. Dali-dali kong sinagot ang tawag. "Hello po, Mom." "Mikyla... kumusta ka?" seryoso ang boses na wika niya. Hindi ko maiwasang kabahan. Sa loob ng nakaraang dalawang buwan, halos linggo-linggo niya akong tinatawagan. At iisa lamang ang dahilan. Iisa lamang ang tanong. Kung buntis na raw ba ako. Kung may nabuo na raw ba sa sinapupunan ko. Sa bawat pagtatanong niya tungkol doon, para akong tinutusok sa konsensya. Paano ako magdadalang-tao? Paano kami magkakaroon ng anak ni Arif? Kung ni minsan ay hindi naman kami nagsama ni Arif bilang tunay na mag-asawa? Wala kaming relasyon. Wala kaming pagsasama. At sa mga panahong ito, pakiramdam ko ay isa pa rin akong estranghero sa buhay niya. "Mikyla? Naririnig mo ba ako?" muling wika ni Mommy Femmy na nagpalik sa aking huesyo. "Po? Ah... opo, Mom. Sorry po." magalang kong wika. "Mikyl