LOGINMIKYLA POV MABUTI na lang talaga at bigla nalang naging masunurin itong si Arif. Pagkatapos niyang kunin ang pagkababae ko dahil sa galit niya, bumawi naman siya sa akin Sinigang na malalaking hipon plus, mamaya, may surprise daw siya sa akin. Nahuli na daw niya ang mga taong nasa likod ng pagpapadala ng mga malalaswa kong mga larawan Mabuti na din kung ganoon. Para naman malaman ko kung ano ba ang problema nila at kung bakit nila ito ginagawa. Bumabawi nga si Arif sa akin dahil habang kumakain ako, abala naman siya sa pagbabalat ng mga hipon. Nasa mood talaga siya na pagsilbihan ako hangang sa bigla na lang tumunog ang kanyang cellphone Ilang saglit akong napatitig kay Arif bago dumako ang paningin ko sa kanyang cellphone na nakapatong lamang sa ibabaw ng mesa At doon ko nakita na si Lolo Fernando pala ang tumatawag "Hindi mo ba sasagutin'" seryosong tanong ko sa kanya. "Mamaya na lang, pagkatapos mong kumain." seryosong sagot din naman niya sa akin. Kaagad din nam
MIKYLA POV "Paborito ng mga may sakit ang lugaw. Tikman mo muna.." masuyong wika ni Arif sa akin. Kaagad naman akong umiling. "Ayaw ko nga." nakaingos kong sagot habang nakatingin sa mangkok. Aminado akong mabango naman ang lugaw. May luya, may spring onion, may chicken flakes pa. Pero kahit gaano pa iyon kabango. Lugaw pa rin iyon. At ayoko ng lugaw. "Mikyla...hindi ka pa tuluyang magaling. Ito ang nirekomenda ng doktor. Mas magaan sa tiyan at kailangan mong kumain muna bago uminom ng gamot." muling wika ni Arif. Kahit na nireject ko na ang pagkain na gusto niyang ipakain sa akin, ni hindi ko man lang nakitaan na nainis siya sa akin. "Hindi. Ayaw ko niyan." naiinis ko pa ring sagot. "Please?" nakikiusap nang wika ni Arif. "No! No! No! Pambata lang ang pagkain na iyan!" Hindi ko maintindihan kung bakit imbes na mairita ay lalo pa siyang natutuwa habang pinagmamasdan akong nagrereklamo. "Hindi puwedeng ayaw mo," aniya habang kinukuha ang kutsara. "Kailangan mong ku
MIKYLA POV NAGISING ako na parang binagsakan ng napakabigat na bato ang buong katawan ko. Bawat galaw ko ay may kasamang kirot, habang ang ulo ko ay tila pinupukpok ng martilyo sa sobrang sakit. Nanunuyo rin ang aking lalamunan na para bang ilang araw na akong hindi nakainom ng kahit isang patak ng tubig. Dahan-dahan kong sinubukang idilat ang aking mga mata ngunit agad ko ring ipinikit ang mga iyon nang sumakit lalo ang ulo ko. "Umm... water... please..." halos pabulong kong usal. Hindi pa man tuluyang nawawala ang aking ulirat ay naramdaman ko ang isang malapad at mainit na palad na marahang dumampi sa aking noo. Maya-maya pa'y pinalitan iyon ng malamig na bimpo na maingat na ipinatong sa aking balat. "Mikyla..." mahina ngunit puno ng pag-aalalang tawag ang narinig ko. "Here... aalalayan kita para makainom ka." Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Agad kong nakita ang seryosong mukha ni Arif Fulgencio. Halata ang pagod sa kanyang mga mata. Gusot ang suot niy
THIRD PERSON POV "Baka naman mapahamak si Mikyla sa ginawa natin, Karla," nag-aalalang wika ni Joda sa kaibigan. Nasa sala sila ng bahay ni Karla. Sa ibabaw ng center table ay nakalatag ang anim na milyong pisong bayad sa kanila. Ibinigay iyon ng isang misteryosang babae na lumapit kay Karla noong nakaraang linggo kapalit ng paninira kay Mikyla. Ang nangyari kagabi ay bahagi ng planong matagal nilang pinaghandaan. Habang mahimbing na natutulog si Mikyla, palihim nila itong kinunan ng litrato habang nakahiga sa tabi ni Deo upang magmukhang may namagitan sa dalawa. "Ano ka ba, Joda? Masyado ka namang matatakutin," ani Pinky habang nakatitig sa salansan ng pera. "Anim na milyon 'yan. Anim lang tayong maghahati-hati. Isang milyon bawat isa. Hindi na masama iyon." Sa kabilang bahagi ng sala ay tahimik na umiinom ng beer sina Atom, Deo, at Renier. Paminsan-minsan ay napapasilip sila sa perang nasa mesa, pati na sa cellphone ni Mikyla na hindi pa nila naitatago. "Hindi naman n
ARIF FULGENCIO POV MIKYLA?” mahina kong tawag sa pangalan niya. Ngunit wala na akong nakuhang tugon. Nang silipin ko ang kanyang mukha, doon ko napagtanto na mahimbing na pala siyang natutulog. Ilang sandali ko siyang pinagmasdan at hindi ko namalayan na napapangiti na pala ako. Napaka-inosente niyang tingnan habang natutulog. Sa unang tingin, iisipin mong isa siyang babaeng hindi marunong lumaban sa mundo. Ngunit kabaligtaran ang ipinakita niya sa akin. Siya ang tipo ng babaeng hindi natatakot magsalita ng nasa isip niya. Hindi siya basta nagpapatinag, kahit pa alam niyang maaari akong magalit. “Mikyla...” mahina kong muling sambit. Hindi ko napigilan ang sarili kong iangat ang isang kamay at marahang haplusin ang kanyang pisngi. Dahan-dahang gumuhit ang aking mga daliri sa kanyang mukha bago ako napailing nang may bahagyang ngiti. “Mukhang napagod ka talaga. Sleep well.” Ilang segundo pa akong nanatiling nakatitig sa kanya. Tatlong buwan na kaming kasal. Sa loo
MIKYLA POV "MIKYLA!" tawag sa akin ni Arif sa pangalan ko pero hindi ko siya pinansin Talagang nagtagumpay siyang angkinin ako kanina at heto ako ngayun, tahimik na lumuluha habang nakahigang nakatalikod sa kanya Ramdam ko ang sakit ng buo kong katawan pati na din ang kirot ng aking pagkababae Halimaw itong si Arif, ang akala ko talaga kanina, titigil siya kasi umiyak ako at naktia naman niyang nasaktan ako pero, hindi! Hinayaan niya akong magpahinga saglit tapos itinuloy niya pa rin Ni hindi niya man lang naintindihan kung gaano kasakit iyun. Ang saklap! Kaya ako heto, tahimik na umiiyak habang paulit-ulit na minumura sa isipan ko kung sino ba ang nasa likod nang pagpapadala ng mga larawan na iyun. "Sorry!" abala ako sa kaka-emote nang muling nagsalita si Arif mula sa likuran ko, Nakatunghay siya sa akin at pilit niyang tinitingnan ang mukha ko pero kaagad kong hinila ang isang unan at isinubsob ko ang mukha ko doon Bahala siya sa buhay niya..hindi ko talaga siya ka
MIKYLA POV “Amm, I'm sorry po, Sir! Naaawa lang po ako sa inyo kasi, iniwan po kayo ng kakambal ko.” labas sa ilong kong sagot. Well, bakit ba napahirap magkunwari na naaawa ka sa isang tao na hindi naman talaga kayo closed? Pakialam ko ba dito kay Arif Fulgencio na ito? Sino ba siya? Basta ang
MIKYLA POV Ipinahatid kami ni Kuya Arif pabalik ng Manila agad-agad. Wala nang naganap na pre-nup shoot sa pagitan ng dalawa at dinig ko, irere-schedule ng lang daw ulit At habang naghihintay ng panibagong schedule, kapansin-pansin ang lungkot ni Zyra. Bawal na din kasi siyang lumabas ng ba
MIKYLA POV “Ano ang ginagawa mo diyan?” muling tanong sa akin ni Kuya Arif. Sa pagkakataon na ito, nakita kong pinupulot niya ang telescope na hindi ko namalayang nabitawan ko dahil sa matinding pagkagulat sa aking nasaksihan. “Ahmm, ahhh, wala..wala..nag---nagtitingin-tingin lang ng magandang
MIKYLA POV BAGO pa tuluyang bumuhos ang malakas na ulan, nagpasya na kami ni Kuya Arif na muling bumalik ng sasakyan. Hindi ko pa nga maiwasan na magulat nang madatnan namin si Zyra sa loob eh. Kasama niya na ang driver na ngayun ko lang napansin na pogi din pala. Tahimik sa harap ng manibela s







