“ที่นี่บ้านของฉัน พวกแกเป็นใครถึงกล้าบอกว่าเป็นบ้านของตัวเองน่ะ!”ราวกับเสียงเรียกรวมตัว พี่น้องคนอื่นที่เดินสำรวจข้างในบ้านรีบเดินออกมาดู เสิ่นเฟยฟางเดินปรี่ไปหาพวกเขาด้วยความโมโหทันที “เป็นสะใภ้ยังไงปล่อยให้พ่อสามีตายแล้วยังไม่รู้”แม่เฒ่าใหญ่มีสีหน้าตกใจก่อนเปลี่ยนเป็นโล่งอก พูดหน้าตาเฉย “อ้อ ตายแล้วเหรอ ดีเลย จะได้ไม่เป็นภาระพวกฉัน อายุมากขนาดนี้ล้างผลาญไม่หยุดจริง ๆ”บ้านเสิ่นในตอนนี้ตกต่ำลงเป็นอย่างมาก ลูกสาวไม่เหลือ นอกจากเหล่าสะใภ้ในบ้านก็จะมีแต่ลูกชายที่ทำอะไรไม่เป็นทั้งนั้น แต่ก่อนพวกเขาดูแลพ่อเฒ่าเสิ่นเป็นอย่างดี วันนี้กลับปล่อยให้เขานอนตายและไร้คนเหลียวแลเสิ่นจิ้งรุ่ยหน้านิ่ง “ตายแล้ว?”สิ่งที่ติดค้างในใจพวกเขามาตลอดนั่นก็คือการที่ปู่ทวดทอดทิ้งพวกเขา ครั้งนี้เสิ่นจิ้งรุ่ยอยากมาให้พ่อเฒ่าเสิ่นได้เห็นว่าชีวิตบ้านสามได้ดีกันขนาดไหน สุดท้ายก็ยังมาไม่ทันโม่ตงจวินเดินออกไปนอกรั้วตระกูลเสิ่น เหมือนจะไปตามหัวหน้าหมู่บ้าน เสิ่นเฟยฟางเลยพูดกับแม่เฒ่าใหญ่ว่า “ก่อนเดินทางไปซินเจียง จำได้ไหมว่ายกบ้านหลังนี้ให้ใครแล้ว”“จำไม่ได้ ฉันไม่ได้ยกให้ใครนะ อย่ามาพูดมั่ว ๆ” แม่เฒ่าใหญ่ทำเฉไฉ
Baca selengkapnya
Masuk
