Semua Bab เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s: Bab 71 - Bab 80

ปี 1966 มีการปฏิวัติวัฒนาธรรม การศึกษาหยุดชะงัก การสอบเกาเข่าไม่มีเปิดสอบ ทำให้นักเรียนมัธยมปลายไม่สามารถเข้าเรียนมหาวิทยาลัยได้ การศึกษาถอดถอย ผู้คนลำบาก โดยเฉพาะมีการบังคับใช้คูปองปันส่วน พื้นที่เคยค้าขายได้ถูกปิดให้เปิดได้เพียงร้านค้าของรัฐบาลเท่านั้น หากฝ่าฝืนจะถูกปรับและติดคุกเป็นตัวอย่าง ตลาดท่าเรือไห่หนานเป็นอีกแห่งที่มีการประกาศปิด มีกำหนดบอกล่วงหน้าเพียงสามวัน บ้านเสิ่นเปิดร้านขายขนมจนถึงวันสุดท้ายที่มีการประกาศ “ถึงเวลาแล้วจริง ๆ เหรอ” วันนี้เป็นวันหยุดของโรงเรียน ทำให้เสิ่นเฟยฟางกับทุกคนมาช่วยค้าขายที่ท่าเรือ สีหน้าพวกเขาบ่งบอกว่าไม่อยากให้เป็นวันสุดท้าย เพราะไม่รู้ว่าจะได้เปิดขายอีกตอนไหน ลูกค้าประจำเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เพราะมาซื้อขนมที่นี่ทุกวัน “ฮึก ฉันจะไม่ได้กินขนมแล้วเหรอ มาซื้อตั้งแต่เด็กเหล่านี้ตัวเล็ก ๆ ตอนนี้สูงกันหมดแล้ว แบบนี้ฉันจะอยู่ยังไง” ลูกค้าอีกท่านที่คุ้นเคยกันดีกอดคอร้องไห้ “พวกเราจะได้กินขนมอีกตอนไหนนะ” แถวลูกค้ายาวจนไม่เห็นปลายทาง ทุกคนในบ้านหัวหมุนและทำขนมไม่ทันจนต้องมาทำหน้าร้าน แต่ก็มีที่

ข่าวการกลับมาเยี่ยมบ้านเดิมลูกสาวคนเล็กของตระกูลโจวแพร่ออกไปให้ทุกบ้านรับรู้ หลายบ้านมีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลโจวต่างมาเยี่ยมเยือน บางคนถือของขวัญต้อนรับมาด้วยพวกเขาแทบจำหน้าลูกสาวคนเล็กของตระกูลโจวไม่ได้ด้วยซ้ำ บางคนพอนึกออกว่าหล่อนแต่งงานออกไปหลายสิบปีก่อน“ฮุ่ยเอ๋อร์ของตระกูลโจวแต่งงานออกไปหลายปี กลับมารอบนี้ลูกสาวโตเป็นสาวแล้ว ทำไมพวกเธอไม่มีลูกอีกสักคนล่ะ บางทีอาจได้ลูกชายก็เป็นได้นะ” แม่เฒ่าคนหนึ่งเอ่ยถามแรก ๆ เหมือนเอ่ยชมแต่คำพูดหลัง ๆ กลับแดกดันว่าโจวเหม่ยฮุ่ยไม่มีลูกชายให้สามี ซึ่งขัดต่อความนิยมลูกชายในชนบทเสิ่นกวงผิงไม่เคยกลัวให้อยู่แล้ว และเขารักภรรยากับลูกสาวเป็นอย่างมาก “คุณป้าพูดอะไรน่ะครับ? แม่ผมรักหลานสาวมาก บอกผมด้วยซ้ำว่าไม่ต้องมีลูกชายแล้วด้วย”ความจริงสองสามีภรรยาไม่ต้องการมีลูกเพิ่มอีก และเรื่องนี้แม่เฒ่าสามก็บอกเสิ่นกวงผิงจริง ๆ ลูกสาวดีขนาดนี้จะมีลูกชายไปทำไม แต่ถ้าเกิดมีลูกเพิ่มอีกพวกเขาก็พร้อมเลี้ยง พ่อเฒ่าโจวรีบให้ท้ายลูกเขย เพราะเรื่องนี้ลูกสาวของเขาก็เสียหน้าด้วย “อืม บ้านดองคงรักหลานสาวจริง ๆ ดูสิ หลานสาวแต่ละคนยังมีน้ำมีนวลมากกว่าหลานชาย

ในโรงเรียนมัธยมส่วนใหญ่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี เพราะโรงเรียนประถมเป็นลูกหลานของทหารที่พอมีเงินส่งเสียเด็ก ๆ แต่ว่าโรงเรียนในเมืองไม่เหมือนโรงเรียนข้างกองทัพ เพราะที่นี่รวมนักเรียนหลาย ๆ อำเภอ หลากหลายพื้นที่ เมื่อก่อนถ้ายังอยู่อำเภอถุนชาง เด็กบ้านเสิ่นก็ต้องมาเรียนที่นี่ หมายถึงหากถูกส่งเรียน ปี 1969 เพิ่งผ่านช่วงกดดันมายังไม่ถึงสองปี แต่กลับมองเห็นความเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน แต่ก่อนยังพอเห็นคนถือของที่ซื้อขายกันเป็นปกติ เวลานี้ทุกคนต่างหลบซ่อน ราวกับว่าของที่ถือมาเป็นสิ่งผิดกฎหมาย จะพูดอย่างนั้นก็ไม่ผิด รัฐจัดสรรคูปองให้ประชาชนทุกคนเท่ากัน ถ้าพวกเขาซื้อตอนนี้เลยก็เหมือนกับว่าไม่ประหยัด และถ้ายังซื้อบ่อย ๆ นี่ เป็นปัญหาอย่างแน่นอน “เด็กทุกคนในบ้านโตไวจริง ๆ ผ่านไปไม่นานฟางเอ๋อร์ของพวกเราก็สิบสามปีแล้ว” ใช่ เป็นเวลามากกว่า 8 ปี ที่เสิ่นเฟยฟางทะลุมิติมาใช้ชีวิตแทนเสิ่นเฟยฟางน้อยเจ้าของร่าง เป็นช่วงเวลาแปดปีที่สัมผัสได้ว่ามันรวดเร็วจริงเกือบลืมชาติก่อน แต่แลกมาด้วยความสุขในชีวิตในแต่ละวัน เป็นเพราะชาติก่อนเสิ่นเฟยฟางอยู่ตัวคนเดียว ไหนจะทำงานหนัก

“ขนมฝีมือของฟางฟางเหรอ” หลังกัดขนมคำแรกโม่ตงจวินหันกลับมาถามเสิ่นเฟยฟางทันที สีหน้าของเขาบ่งบอกว่าขนมอร่อย และถามออกมาเหมือนกับรู้อยู่แล้ว เสิ่นเฟยฟางย่นคิ้วจากนั้นเอ่ยถามเขา “ทำไมถึงถามอย่างนั้น” เขาบอก “ขนมจากบ้านเสิ่นแม้แบบเดียวกันแต่จะมีอันที่ถูกผสมด้วยมือของฟางฟางที่แตกต่างจากคนอื่น ครั้งก่อนเธอส่งของกินไปให้มันก็แตกต่าง” “ถูกต้อง นี่คือขนมฝีมือของฉันเองค่ะ พอดีว่าวันนี้ว่าง ไม่มีอะไรให้ทำเลยลองทำขนมใหม่ ๆ ดูบ้าง เผื่อรอบหน้ามีคำสั่งซื้อจากกองทัพจะได้มีขนมใหม่” “อืม แปลกแต่อร่อยมาก” เสิ่นเฟยฟางถาม “วันนี้ทำไมมาหาได้ล่ะ จะกลับโรงเรียนแล้วเหรอ” ผ่านงานแต่งงานของป้าใหญ่ไปได้ไม่กี่วันเท่านั้น โม่ตงจวินที่ควรใช้เวลากับคนในครอบครัว กลับมาหาเสิ่นเฟยฟางที่จวนตระกูลเสิ่น โม่ตงจวินวางขนมลงและหันมาหา “ยังหรอก แต่พอดีได้ยินว่าในกองทัพขาดตำแหน่งพ่อครัวทำอาหาร ฉันเสนอพ่อไปว่าอาสะใภ้ทั้งสามและป้าของฟางฟางทำอาหารอร่อยมาก พ่อบอกว่าถ้ายินดีทำงานให้ก็พาไปลองดูที่กองทัพก่อน เพราะงานมันหนักมาก” “จริงเห

กลางปี 1969 โรงเรียนมัธยมจัดงานแข่งขันชิงทุนการศึกษา ซึ่งปีแรกที่จัดขึ้นคือปี 1966 เพื่อสนับสนุนเด็กที่การศึกษาดี แต่ว่าที่บ้านลำบากอย่างน้อยเงินรางวัลยังพอช่วยแบ่งเบาภาระครอบครัวได้ ปีก่อน ๆ พี่ชาย พี่สาว ของเสิ่นเฟยฟางเข้าร่วมแต่ไม่เคยชนะมากก่อน แม้พวกเขาถูกเสิ่นเฟยฟางสอนมาบางอย่างแล้ว แต่เพราะไม่ได้อยู่ในสถานการณ์จริง ทำให้เธอไม่สามารถช่วยเหลือได้เต็มที การแข่งขันจัดเป็นประเภททีม เป็นการแข่งขันตอบโต้ระหว่างนักเรียนในโรงเรียน สามารถรวมทีมกันได้ทีมละ 5 คน รวมกลุ่มไม่จำกัดระดับชั้น ใครโชคร้ายก็จะได้แข่งกับรุ่นพี่ปีสุดท้ายที่รวมทีมกัน เสิ่นเฟยฟางเลือกทีมเอง “พวกเราสี่คนพี่น้อง พี่สาม ส่วนคนอื่นจะอยู่ทีมเดียวกันหรือแยกทีมฉันก็ไม่ได้ว่า แต่สามารถช่วยบอกแนวทางได้” “ให้ตายเถอะ ถ้าถูกจับมาแข่งกันพวกพี่จะเอาชนะเธอได้ยังไง” เสิ่นจิ้งรุ่ยโอดครวญ ถึงแม้ว่าเขาเป็นพี่ใหญ่ของทุกคน และเรียนเก่งขนาดไหน บอกตามตรงว่าเขาก็แพ้น้องสาวคนนี้เสมอ ส่วนน้องสาวคนอื่นในทีมเขามั่นใจว่าเอาชนะได้ อี้เฟยเฟยยิ้มแย้มบอก “พี่ใหญ่ต้องหาทางเอาชนะน้องสาวได้แล้ว”