All Chapters of เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s: Chapter 81 - Chapter 90

การแข่งขันตอบโต้ไม่ได้ง่าย แต่ถ้าอีกทีมไร้สมองก็อีกเรื่อง ทีมของเสิ่นเฟยฟางเอาชนะทีมอวี้อย่างง่ายดาย แม้แต่เซียวม่านอวี้ยังไม่ทันได้ตั้งสติก็ถูกพาลงจากเวทีแล้ว แต่ทุกคนไม่ว่าจะเป็นในทีมหรือนอกทีมกลับไม่ได้มีท่าทางของการแปลกใจ เสิ่นเฟยฟางมีความสงสัยในใจ สุดท้ายจึงพูดออกมาตอนอยู่กับกลุ่มพี่ ๆ “ฉันยังไม่ทันได้แสดงฝีมือเลยนะ นี่คือชนะแล้วเหรอ?” คนอื่นชะงัก เสิ่นเฟยซินหันมามองน้องสาวด้วยความอึ้ง พวกหล่อนเครียดกันมาหลายวันด้วยซ้ำ “ปกติถ้าจำไม่ผิดแข่งกันทีมละหลายนาทีมาก ๆ กติกาการแข่งจะจบลงก็คือตอนครูประกาศผู้ชนะ” “กินข้าวเสร็จพวกเรามาดูการแข่งขันกันอีกได้ไหม” เสิ่นเฟยฟางอยากเก็บประสบการณ์สักหน่อย “เผื่อว่ามีทีมหินจะได้หาทางเอาชนะเอาไว้” “เอาสิ” แต่ละคนนำปิ่นโตที่ถือมาจากบ้านวางลงบนพื้น ปูเสื่อลงที่ประจำ จากนั้นนั่งล้อมรอบกินข้าวด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อย แม้มีคนมองแต่ว่าบ้านเสิ่นชินแล้ว อีกอย่างอาหารที่บ้านอร่อยกว่าซื้อกินข้าวนอกมาก แถมเดือนหนึ่งค่าอาหารของที่บ้านมีแค่เครื่องปรุงเท่านั้น จ่ายเดือนละไม่ถึง 10 หยวนด้วยซ้ำ กินข้

คนย้ายไปปักกิ่งก็ย้ายไปปักกิ่ง คนที่มีหน้าที่ทำอะไรก็ไปทำของตัวเอง เสิ่นเฟยฟางกับพี่น้องต่างคนต่างทำงาน และยังคงเรียนหนังสือเหมือนปกติ อี้เฟยเฟยแม้เรียนจบแล้ว แต่ยังคงช่วยงานในครัวของกองทัพ ไม่ได้ตามแม่ไปอย่างที่เคยพูดเอาไว้ วันนี้คณะครูในโรงเรียนไปอบรมทำให้โรงเรียนประกาศหยุดหนึ่งวัน เสิ่นเฟยฟางได้ยินแม่ของเธอบอกว่าต้องทำอาหารให้กับทหารและแขกที่มาเพิ่มเยอะกว่าปกติ เนื่องจากมีทหารอีกกองทัพมาสานสัมพันธ์ รวมถึงฝึกซ้อมเพื่อออกทำภารกิจมากมาย เสิ่นเฟยฟางเลยคิดว่าจะไปช่วยงานแม่ในกองทัพสักหน่อย วันนี้กลับมาถึงบ้านจะได้ไม่เหนื่อยมาก เสิ่นเฟยฟางพร้อมพี่น้องอีกสี่คนหลังอาบน้ำและจัดการธุระของตัวเองเรียบร้อยแล้ว เดินเข้าไปในกองทัพและตรงไปโรงอาหาร ที่ด้านหลังมีครัวสำหรับทำอาหารของกองทัพ โจวเหม่ยฮุ่ยกลับจากไปเข้าห้องน้ำ เห็นลูกสาวกับหลานชายพอดี “อ้าว วันนี้เป็นวันพักผ่อนของพวกลูกนี่ ทำไมถึงพากันมาล่ะ” เสิ่นจิ้งหนานบอก “ผมมาช่วยงานครับ” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของพวกเขาที่มาช่วยแม่ทำงาน โดยที่ไม่ได้รับเงินหรือคูปอง เป็นการช่วยเฉย ๆ และได้ทำการขออนุ

หน้าอาคารเรียนเสิ่นเฟยฟางยืนเผชิญหน้ากับเซียวม่านอวี้ ข้างกายของเธอไม่มีพี่น้องคนอื่น และรอบกายของเซียวม่านอวี้มีเพื่อนของหล่อนตามมาด้วย เด็กสาวกลอกตามองหล่อน “ถึงแม้พ่อของฉันไม่ได้เลื่อนเป็นนายพลแต่ก็ยังมีรถยนต์ประจำตำแหน่งให้ใช้ ไม่เหมือนคนแถวนี้ได้แต่ปากดีไปวัน ๆ สุดท้ายก็เป็นแค่ลูกคนจนเหมือนเดิม” เสิ่นเฟยฟางหรี่ตามองหน้าหล่อนอย่างโง่งม “แหม เรียนด้วยกันตั้งหลายปียังเหมือนเดิมอยู่เลยนะ ก่อนหน้านี้ฉันมองข้ามเพราะเห็นว่ายังเป็นเด็ก แต่ตอนนี้ฉันว่าไม่ใช่เด็กแต่คงเป็นสันดานไปแล้ว” “เซียวม่านอวี้ เธอจะปล่อยให้หล่อนกล่าวหาไม่ได้” “ฉันรู้ ไม่ต้องสอน” เซียวม่านอวี้หันไปบอกเพื่อนอย่างไม่สบอารมณ์ “เมื่อวานยังเห็นเดินกลับบ้านอยู่เลย ไม่เหมือนฉันมีรถยนต์คอยรับส่ง” “เหมือนจะมีคนไม่รู้ข่าว” เสิ่นเฟยฟางเหยียดยิ้มให้คนที่คอยเหยียบย่ำคนอื่น “พ่อของฉันแม้เป็นพันโทแต่เวลานี้เขาก็คือหัวหน้ากลุ่มมือปราบแล้ว รถยนต์ประจำทีมมีทั้งหมด 2 คัน ก็อยู่ที่บ้านของฉันหมด แต่ฉันไม่ได้ให้คนมาคอยรับส่งเพราะนั้นคือรถทหารของกองทัพ!” ก่อนหน้านี้ในทีมมีรถทหารสาม

เหมือนกับว่าโม่ตงจวินกลับมาบ้านเพื่อมาคอยรับส่งเสิ่นเฟยฟางไปโรงเรียน เขากลับมาบ้านสี่วัน ถ้าไม่นับวันแรกที่เดินไปโรงเรียนเองก็คือไม่เคยได้ไปกลับโรงเรียนเองเลย วันนี้ก็เหมือนกันตอนพี่น้องคนอื่นเข้าโรงเรียนไปแล้ว เสิ่นเฟยฟางก็ยังคงยืนคุยกับโม่ตงจวินที่หน้าโรงเรียนด้วยรอยยิ้ม “ไม่กลับเหรอ” โม่ตงจวินลังเลแต่สุดท้ายก็บอก “พรุ่งนี้จะกลับแล้ว วันนี้ตอนกลางวันขอมากินข้าวด้วยได้ไหม? สัญญาว่าจะไม่วุ่นวาย” เขานึกถึงตอนเรียนโรงเรียนประถม ทุกกลางวันเขากับเพื่อนจะมานั่งกินข้าวกับพี่น้องบ้านเสิ่น และวันนี้เขาเห็นฟางฟางถือปิ่นโตมาด้วย “ได้สิ” ที่โรงเรียนไม่ได้เข้มงวดเท่าโรงเรียนประถม คนนอกสามารถเข้าออกได้ และโม่ตงจวินเคยเข้าออกโรงเรียนนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเสิ่นเฟยฟางก็ยังไม่ไว้ใจ จึงเอาบัตรผู้ปกครองของตัวเองออกมาให้เขา “เผื่อเข้าไม่ได้” “อืม” ทั้งสองแยกทางกันไป เสิ่นเฟยฟางเข้าไปในโรงเรียน ส่วนโม่ตงจวินรอให้ฟางฟางของเขาเข้าไปข้างในก่อน ไม่นานนักมีผู้ชายในชุดดูดีเดินเข้าไปหา พูดบางอย่างที่ทำให้โม่ตงจวินขมวดคิ้ว

หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันงานเลี้ยงผู้หญิงบ้านเสิ่นลางานในครัว นายพลอาวุโสโม่เป็นคนรับรองเนื่องจากบ้านเสิ่นต้องทำอาหาร ทำขนมหวาน นอกจากวัตถุดิบที่กองทัพหาให้ ค่าจ้างที่ได้รับก็คุ้มค่า ความจริงต่อให้ไม่ให้ค่าจ้าง บ้านเสิ่นยินดีทำให้ไม่คิดค่าแรงด้วยซ้ำ นอกจากพวกอาหารแล้วยังมีการตัดเย็บชุดด้วย ยังดีว่าผู้ชายพวกเขามีชุดทหาร และคนที่ทำงานในกองทัพต้องใส่ชุดประจำตำแหน่ง อย่างเช่นเสิ่นจิ้งรุ่ยกับเสิ่นเฟยเย่ พวกเขาสวมชุดที่ทางกองทัพมีให้ใส่ ส่วนคนอื่น ๆ ช่วยกันตัดเย็บชุดเอง เป็นชุดที่เป็นระเบียบ เรียบร้อย เหมาะแก่การใส่ออกงาน คนที่อยู่บ้านอย่างสองผู้เฒ่าจะไปร่วมงานเช่นกัน จึงถูกสั่งให้อยู่นิ่ง ๆ เสิ่นเฟยฟางพาเสิ่นจิ้งเอ่อร์กับเสิ่นเฟยเสียนเข้าไปในมิติ จดรายชื่ออาหาร ขนมหวาน และเครื่องดื่ม เหล้าที่มักเอาไว้ถูกส่งไปให้โม่ตงจวินก่อน เพื่อให้เขาจะได้เตรียมตัวต้อนรับแขกก่อนหน้านั้น บ้านเสิ่นวุ่นวายอยู่หลายวัน เสิ่นเฟยฟางเองก่อนงานเลี้ยงเธอหยุดสอนพิเศษให้คนในโรงเรียนก่อนสองวัน เพื่อให้เต็มที่กับอย่างอื่น และจะได้ไม่เหนื่อยจนเกินไป รวมถึงยังลาเรียนพรุ่งนี้เอาไว้ด้วย ย