All Chapters of เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s: Chapter 61 - Chapter 70

“ขอบคุณนะที่พาฉันมาท่าเรือน่ะ ไม่ได้มานานแล้วคิดว่าต้องรออีกสักสองวันถึงจะมา พอคุณชายน้อยโม่มาส่งฉันก็ได้มาเลย” เสิ่นเฟยฟางฉีกยิ้มให้โม่ตงจวินที่พามาท่าเรือ วันนี้โรงเรียนมีเหตุฉุกเฉินต้องกลับบ้านก่อนปกติ พี่ชาย พี่สาวคนอื่นถูกส่งกลับบ้านแล้ว แต่เสิ่นเฟยฟางกับกลุ่มเพื่อนในห้องกลับพากันตรงมาท่าเรือ “แม่ของฉันบอกว่าขนมหวานบ้านเสิ่นน่ะอร่อยสุด ๆ ไปเลย แต่ไม่มีเวลาไปซื้อหน้าร้าน มีทางไหนบ้านที่ฉันจะได้ขนมกลับบ้านไปด้วย” ซือหยาหันมาถาม แม่ของหล่อนทำงานในโรงงานที่สั่งขนมจากบ้านเสิ่นไป นอกจากวันนี้จะหยุดฉุกเฉินแล้ว งานที่ส่งครูไปได้รับการชื่นชมจากครูประจำชั้น ทำให้พวกเขาคิดว่าจะเลี้ยงฉลองกัน ไหน ๆ ก็จะมาท่าเรือแล้วเลยมาด้วยกันทั้งหมดเลย “ตั้งแต่ส่งขนมให้โรงงานลูกค้าหน้าร้านก็เพิ่มขึ้นมาก จากที่ต้องขายทั้งวันกลายเป็นว่าลดเวลาลงตั้งสามชั่วโมง จะให้ไปรับหน้าร้านก็ไม่ได้ เอาแบบนี้สิ สั่งซื้อขนมล่วงหน้าและนัดรับหน้าโรงเรียนตอนเช้า” “ฉันก็อยากได้นะฟางฟาง” โม่ตงจวินรีบบอก “แม่ของฉันชอบขนมหวานบ้านเสิ่นสุด ๆ กว่าคนไปซื้อจะกลับมาก็สายแล้ว ที่บ้านมีคนมาหาเลยต้องซื้อมาไว้รับแขก” “ถ้าคุ

พอได้ทำงานด้วยกันครั้งแรก ครูประจำชั้นต้องการให้เด็กสามัคคีกัน จึงเลือกนักเรียนทำงานกลุ่มเดิม ความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มเพื่อนก็สนิทกันมากขึ้น เวลาไปไหนมาไหนกลายเป็นกลุ่มเจ็ดคนกวนเสี่ยวถงกับซือหยาที่เริ่มคุ้นชินกับกลุ่มของโม่ตงจวินก็มีความหยอกล้อกันมากขึ้น ไม่ได้กังวลเรื่องชายหญิงมาก แต่ต่อหน้าผู้ใหญ่ก็ระวังอยู่บ้าง“วันนี้ทหารในกองทัพจะมาที่โรงเรียนเหรอ? ทำไมถึงไม่มีครูบอกนักเรียนล่วงหน้าล่ะ แบบนี้ถ้าใครไม่มาโรงเรียนก็แย่น่ะสิ” กวนเสี่ยวถงบ่นเด็กวัยนี้ไม่ว่าจะในชนบทหรือลูกหลานคนมีฐานะ ล้วนถูกบังคับให้โตกันทั้งนั้น ในชนบทอาจเพราะถูกเรียกช่วยงานบ้าน งานที่พอทำได้แต่ในฐานะลูกหลานของทหาร ก็เหมือนกับกลุ่มของโม่ตงจวิน เพื่อครอบครัวพวกเขาต้องเอาใจโม่ตงจวิน แต่ดู ๆ แล้ว เด็กทั้งสามคนมีความฉลาด ไม่ได้เอาใจเขาแค่เป็นเพื่อนในกลุ่มเสิ่นเฟยฟางมองตามหลังครูประจำชั้นที่พอแจ้งข่าวแล้วเดินออกจากห้องเรียนไปทันที วันนี้ตอนเช้าไม่มีเรียน และให้เด็ก ๆ นั่งอยู่ในห้อง เป็นไปได้คืออย่าออกไปนอกห้องเรียน“พ่อจะมาด้วยไหมนะ”“นี่แหละนะ พ่อตำแหน่งทางทหารไม่มีจึงไม่รู้ก่อน ดูอย่างคุณหนูเซียวสิ พ่อข

บริเวณแคร่ไม้หน้าบ้านตระกูลสวี พ่อเฒ่สวีกอดน้องชายแน่นไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา แม่เฒ่าใหญ่ แม่เฒ่ารองหน้าซีดเผือก ส่งสัญญาณมือให้ลูกชายไปตามสามีกับพ่อสามีมาการที่สองสามีภรรยามาปรากฏตัวที่นี่ไม่อยู่ในความคิดของพวกเขา แล้วไหนจะลูกหลานคนอื่นที่ไม่ได้ตามมาอีก“พวกเขาบอกว่าบ้านสามดื้อดึงไม่ยอมตามมาเหรอครับ?” เสิ่นกวงผิงเอ่ยถามเสียงนิ่ง เขายังจำได้ดีวันที่อีกสองบ้านตัดสินใจแยกบ้านและพาคนอื่นๆ ออกจากหมู่บ้าน สวีจงเห็นว่าพ่อกอดอาอยู่จึงพยักหน้า “ใช่ พอฉันติดต่อทางหัวหน้าหมู่บ้านของพวกนายไป เขาบอกว่าบ้านสามตายแล้ว ในหมู่บ้านมีศพมากมาย จึงไม่มีเวลาพูดคุยกันมากนัก”“ฮึ” เสิ่นเฟยฟางแค่นเสียงหัวเราะ“ก็บ้านสามไม่ตามมาเอง พวกเราถามแล้ว ตอนนั้นทุกคนต่างต้องเอาตัวรอด” แม่เฒ่าใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คนมากมายทอดทิ้งลูกกับหลานสาว แต่บ้านสามกลับเต็มใจรับมาดูแล แบบนั้นฉันจะให้บ้านของฉันตายไปด้วยไม่ได้หรอกนะ”พ่อเฒ่าสามตั้งสติได้หันไปต่อว่าทันที “ตอนที่พวกเราบอกว่าจะเอาบ้านที่นั่น เป็นพี่สะใภ้ที่ไม่ยอมแบ่งเงินหรือธัญพืชให้ พวกเราเกือบตายเพราะหาอาหารไม่ได้ กว่าจะมาถึงที่นี่ก็เหนื่อยล้ากันมาก”

บ้านเสิ่นได้กระทำในสิ่งที่ไม่ควรทำลงไปแล้ว เดิมทีคนจากท่าเรือไห่หนานได้คุยกันว่าจะกลับอีกไม่กี่วัน แต่คำพูดของพ่อเฒ่าเสิ่นสร้างความไม่พอใจให้กับบ้านสวี สุดท้ายจากที่เคยอยู่ดีกินดีที่ได้อาศัยบารมีของพ่อเฒ่าสาม กลายเป็นว่าพวกเขาต้องทำงานในแปลงนาเอง มีกำหนดกลับอีกสามวันเสิ่นเฟยฟางถึงได้ต้มน้ำอุ่นที่ด้านในชามกระเบื้องมีน้ำจากในมิติให้พ่อเฒ่าสวีดื่ม เชื่อไม่เชื่อว่าแค่ภายไปสองวันสีหน้าของเขาดีขึ้น อาการเจ็บป่วยกลับไม่มีเรื้อรังเหมือนแต่ก่อน พวกเขาเชื่อว่าการล้มป่วยในครั้งนี้เป็นเพราะโรคทางใจ แต่พอเจอหน้าน้องชายทุกอย่างก็คลี่คลาย นั่นทำให้พ่อเฒ่าสามเดินทางกลับได้อย่างสบายใจ บ้านสวีมาส่งที่สถานีรถไฟในตัวเมืองซินเจียง พร้อมกับทิ้งท้ายเอาไว้ว่าหากลำบากให้ติดต่อไปหาได้ หรือถ้าจะไปหาให้ไปที่ไหน กลับมาไปถึงจวนขุนนางเก่าเรื่องราวในซินเจียงถูกเล่าให้ทุกคนได้ฟัง จากนั้นพวกเขาหมายมั่นที่จะร่ำรวยและกลับไปเอาคืนทุกคนในหมู่บ้านเก่า เสิ่นเฟยฟางคิดว่าตอนนั้นคงมีการเวนที่คืนที่ดินด้วย เสิ่นเฟยฟาง พี่ชาย พี่สาว ยังคงเรียนเหมือนกับทุกวัน ต่างกันตรงที่ปีนี้มีการปรับเปลี่ยนแผนการเรียนให้เป็นระเบ

ตอนเย็นหลังทุกคนรับประทานอาหารกันเรียบร้อยแล้ว สองผู้เฒ่ารั้งทุกคนเอาไว้ทั้งผู้ใหญ่และเด็กเพื่อพูดคุยในสิ่งที่ได้ยินมาจากคุณนายโม่ ทุกคนเป็นสามาชิกในบ้านย่อมมีส่วนในการตัดสินใจหลี่โจวหว่านยกมือขึ้นลูบใบหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่มั่นคง “พวกเราต้องกลับไปลำบากอีกแล้วเหรอคะ”ทั่วทั้งห้องโถงเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ สีหน้าแต่ละคนบ่งบอกได้ว่าพวกเขากำลังกลัว แค่พ้นความลำบากมายังไม่นานเลยแม่เฒ่าสามหันมาถามหลานสาว “ฟางเอ๋อร์มีความคิดเห็นอย่างไร”เสิ่นเฟยฟางกลับไปคิดเรื่องนี้แล้ว เธอสบตาผู้เป็นย่าพร้อมบอกสิ่งที่ควรทำ “เอาเงินกองกลางซื้อจวนหลังนี้ ซื้อที่ดินรอบ ๆ จวน ไม่ให้คนอื่นเข้าใกล้ได้ และซื้อที่ดินเกษตรเพื่อปล่อยเช่า ถึงตอนนั้นค้าขายไม่ได้ก็ให้คนเช่าทำได้”“ทุกคนต้องใช้ระบบคอมมูน” เสิ่นกวงผิงบอกลูกสาว ความจริงระบบคอมมูนยังคงใช้กันในชนบท เพียงแต่ท่าเรือไห่หนานค่อยข้างพิเศษ“ที่ดินพวกเขาไม่ได้มีมาก และในหมู่บ้านพอหลับหูหลับตาจ่ายให้พวกเราได้ค่ะ จากนั้นลุงรอง ลุงสาม ต้องกลับไปเป็นทหาร อย่างน้อยมีเงินเดือนพวกเราก็จะไม่ได้ลำบาก”“ซื้อจวนอย่างน้อยเงินเก็บของพวกเราจะหายไปเ