All Chapters of เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s: Chapter 91 - Chapter 100

เวลาล่วงเลยเข้าสู่กลางปี เสิ่นเฟยฟางพร้อมเสิ่นจิ้งเอ่อร์ เสิ่นเฟยเสียน เรียนจบมัธยมปลาย งานเลี้ยงไม่อาจจัดยิ่งใหญ่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นงานเลี้ยงจบมัธยมปลายของเสิ่นเฟยฟาง ครอบครัวของโม่ตงจวิน ฮวาเจียเฉิง เจิ้งหยูเชา และหวังเย่มาร่วมด้วย รวมกับคนในบ้าน และทีมทหารก็นับว่าเกือบร้อยคน วันนั้นคนทั้งงานต่างรับรู้กันทั่วว่าเสิ่นเฟยเจินกับเจิ้งหยูเชากำลังคบหากัน บ้านเจิ้งถึงขั้นถามเรื่องหมั้นหมาย แต่เสิ่นเฟยเจินมองว่าไม่อยากมีพันธะ รอให้แต่งงานทีเดียวไปเลย การคบหาอย่างเปิดเผยทำให้ทุกคนร่วมแสดงความยินดี พวกเขารู้จักกันมานานแล้ว การคบหาย่อมไม่ใช่เรื่องที่ตกใจสักเท่าไรและมีการพูดถึงงานหลังจากเรียนจบ เสิ่นจิ้งเอ่อร์ไปทำงานในสหกรณ์กับพี่สาว เสิ่นเฟยเสียนเป็นแพทย์ฝึกหัดมาสองปี ทำให้หล่อนตัดสินใจเข้าร่วมเป็นแพทย์ผู้ช่วยในกองทัพกับเสิ่นจิ้งเหวินส่วนเสิ่นเฟยฟางมีความตั้งใจจะเป็นครูประถมกับเสิ่นเฟยเจิน ก่อนหน้านี้หญิงสาวเคยเข้าไปสมัครเอาไว้ก่อนเรียนจบ รวมถึงมีผลงานสอนพิเศษให้กับนักเรียนมัธยมหลายคน ทำให้โรงเรียนประถมรับเสิ่นเฟยฟางไปเป็นครูผู้ช่วย เงินเดือนเพียง 20 ส่วนเท่านั้น น้

ต้นปี 1977 อาคารพาณิชย์โอนกรรมสิทธิ์เป็นชื่อของเสิ่นกวงผิง ตามที่ทุกคนปรึกษากันตอนนี้คนที่มีตำแหน่งในกองทัพคือเขา อีกอย่างเสิ่นกวงผิงเป็นคนดำเนินทุกอย่างจะได้ง่ายต่อการติดต่อด้วย อาคารพาณิชย์ถูกตกแต่งจนเสร็จหมดแล้ว วันนี้พี่น้องบ้านเสิ่นที่ทยอยลาออกจากงานของตัวเองมาช่วยกันทำความสะอาด และรับสมัครพนักงานที่กำลังหางาน หลายคนสนิทกับคนอื่นก็ให้ลองมาสมัครงาน เสิ่นเฟยฟางเป็นคนคัดคน นอกจากพี่น้องบ้านเสิ่น สะใภ้ทั้งสามของบ้านแล้ว ว่าที่ลูกเขยของบ้านสี่ทั้งสี่คนก็มาช่วยด้วย กลายเป็นว่าที่ร้านมีคนช่วยเยอะมาก เสิ่นเฟยเสียนตกลงคบหากับฮวาเจียเฉิงยังไม่ถึงเดือน แต่ทุกคนยังได้ยินเสียงสองคนนี้ทะเลาะกันอยู่เสมอ และไม่มีคนห้ามแล้ว “พี่เจ็ด” เสิ่นเฟยฟางเรียกพี่สาวที่กำลังกวาดใบไม้ด้านหลังให้เข้ามาหา “พี่มีความคิดเห็นยังไงบ้าง ถ้าจะขยายสาขาไปมหาวิทยาลัยที่จะไปเรียนด้วย” เสิ่นเฟยเย่มองแผนการของน้องสาวคร่าว ๆ หล่อนคิดอย่างรวดเร็ว “พี่คิดว่าพวกเราต้องดูก่อนว่าใครเรียนที่ไหนบ้าง” “อืม เป็นอย่างนั้น” หวังเย่โผล่หน้าเข้ามา “พี่เฟยเย่ครับ ข้าง

ปี 1977 ช่วงปลายเดือนตุลาคม ข่าวฟื้นฟูการสอบเกาเข่าถูกกระจายไปตามโทรทัศน์และวิทยุ ผู้คนที่อยู่ใกล้หรือใช้เปิดตอนทำงานต่างตื่นตัวรีบวิ่งไปร้านขายหนังสือ โรงเรียน และร้านเครื่องเขียนเต็มไปด้วยเหล่ายุวชนที่ถูกส่งออกจากเมืองใหญ่เพื่อพัฒนาชนบทพวกเขาต้องการกลับไปเมืองใหญ่อีกครั้งตั้งแต่ถูกส่งมา แต่ถ้าไม่มีคำสั่งหรือคนในเมืองใหญ่คอยช่วยเหลือ ก็ไม่อาจกลับไปเองได้ การที่จะกลับไปได้ในเวลานี้ก็คือการสอบเกาเข่าให้ผ่านโรงเรียนประถมข้างกองทัพวุ่นวายมาก ครูใหญ่ประกาศไม่ให้ยุวชนเข้าไปก่อกวนเด็กนักเรียน กลายเป็นว่าพวกเขาโกรธเคืองมากกว่าเดิมจนกระทั่งกองทัพไห่หนานมีมติลงมาคุ้มครองโรงเรียน ร้านหนังสือ ความวุ่ยวายจึงลดลงมาก แต่กลายเป็นว่าพวกเขาตบตีกันแย่งหนังสือแทน หนังสือเล่มเดียวมีค่ามากกว่าธัญพืชหนึ่งเดือน ทั้งที่ก่อนหน้านี้หลายคนขอเพียงมีธัญพืชดีกว่าหนังสือ“โชคดีว่าน้องสิบคัดลอกหนังสือพวกนั้นให้ตลอดตั้งแต่เข้าโรงเรียนประถมจนเรียนจบ พวกเราเลยไม่ต้องแย่งหนังสือกับยุวชนพวกนั้น” เสิ่นจิ้งหนานใช้มือลูบอกตอนเห็นคนเหล่านั้นชกต่อยกันเพื่อเอาหนังสือเล่มหนึ่งหนังสือในโรงเรียนทุกเล่มผ่านมือเสิ่นเฟ

งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นที่จวนตระกูลเสิ่น นอกจากคนสนิทที่มาร่วมงานแล้ว ยังมีพนักงานที่ร้านขนมหวานบ้านเสิ่น ญาติพี่น้อง รวมถึงทหารทีมอื่นที่ค่อนข้างสนิทกันด้วย แม้ว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยชวนมาเลยก็ตาม แต่นี่เป็นเรื่องดีของบ้านเสิ่น เสิ่นเฟยฟางนับดูรวม ๆ แล้ว ถ้าต้องจ่ายเงินเองใช้ไม่น้อยกว่า 300 หยวน แต่ความจริงใช้ไม่ได้เยอะมาก เนื่องจากเนื้อสัตว์นำออกมาจากในมิติ ธัญพืชอีก ที่หาไม่ได้คือเครื่องปรุงอย่างเช่นเกลือ และบางอย่างยังหมักและเก็บไว้ในมิติอีก หลังจากงานเลี้ยงจบลงเสิ่นเฟยฟางใช้เวลาที่เหลืออยู่บ้านในการเตรียมทุกอย่างให้พร้อม ระหว่างไปเรียนเซี่ยงไฮ้ เสิ่นเฟยฟางคิดว่าจะไม่กลับมาไห่หนานจนกว่าจะเรียนจบ ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญก็ไม่อยากกลับมาบ่อย ไม่อย่างนั้นคงมีการคิดถึง “ก่อนเริ่มทำขนมต้องมั่นใจว่าภายในห้องทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ใครมาก่อนเริ่มงานตรงเวลาให้ทำความสะอาดห้องก่อน วันนั้นใครเป็นคนทำให้เขียนเอาไว้ ต้องซื่อสัตย์ต่อตนเองและร้านขนมหวาน บ้านเสิ่นจะเพิ่มเงินขยันให้ด้วย” วันนี้เสิ่นเฟยฟางโผล่มาที่ร้านขนมหวานบ้านเสิ่นพร้อมกำชับทีมทำขนมหวาน โดยมีผูซีหลินเป็นหัวหน้

มหาวิทยาลัยไม่เหมือนตอนเรียนประถมหรือมัธยมแล้ว เสิ่นเฟยฟางกับเสิ่นเฟยเย่ไปนั่งรอในห้องเรียนก่อนอาจารย์เข้าสอนถึงสามสิบนาที พออาจารย์คนแรกเข้าสอนไม่ได้พูดอะไรมาก ทำเพียงแนะนำการเรียนของภาคเรียนนี้ และสิ่งที่ต้องเรียนตลอดหลายปี แต่ว่าอาจารย์ท่านที่สองพอเข้าห้องก็สอนเลย อาจารย์บอกว่าเข้ามหาวิทยาลัยถือว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่ต้องมีการแนะนำบทเรียนเหมือนตอนมัธยม แต่ถึงอย่างนั้นเนื้อหาในวันแรกไม่ได้เยอะอย่างที่คิด เสิ่นเฟยฟางจึงพอยิ้มได้บ้างตอนเรียนวิชาถัดไป “ฉันเสิ่นเฟยเย่ และนี่เสิ่นเฟยฟางน้องสาวแท้ ๆ ของฉันเอง” เสิ่นเฟยเย่ทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่สองคนที่เข้ามาทักทาย “เป็นพี่น้องเหรอ? ถึงว่าทำไมหน้าคล้ายกัน ฉันซ่งจื่อเวย ส่วนนี่เหลียวอี้หนิง หล่อนเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง อายุพวกเราน่าจะพอ ๆ กันไหม” เหลียวอี้หนิงบอก “ฉันอายุ 23 ปีค่ะ” “ฉัน 24 ปี” ซ่งจื่อเวยคว้าแขนเสิ่นเฟยเย่ไปเขย่า “พวกเราอายุเท่ากันเลยนะ! ทำไมโชคเข้าข้างฉันขนาดนี้ ก่อนหน้านี้ไปทักคนอายุกว่า กลับถูกต่อว่า เฮ้อ แล้วเฟยฟางล่ะ อายุเท่าอี้หนิงหรือเปล่า” เสิ่