جميع فصول : الفصل -الفصل 6

‘นังสารเลว!มาเสียงหญิงวัยกลางคนตวาดลั่นลานบ้านตระกูลเสิ่น ในมือของแม่เฒ่าใหญ่มีร่างเด็กผู้หญิงผอมโซถูกหิ้วคอเอาไว้ นางลากถูพลางก่นด่า “ตระกูลเสิ่นของฉันเลี้ยงดูพวกแกไม่ดีหรืออย่างไร ถึงได้มาขโมยอาหารบ้านคนอื่น!”“ป้าสะใภ้อย่าตีฟางเอ๋อร์เลยค่ะ ฮือ ๆ” โจวเหม่ยฮุ่ยวิ่งออกจากบ้านด้วยเท้าเปล่า กอดร่างลูกสาวที่ถูกตีพลางสะอื้นไปด้วยเสียงก่นด่า เสียงร้องไห้ ภายในลานบ้านตระกูลเสิ่นไม่นานปรากฏสมาชิกตระกูลเสิ่น บางคนมีใบหน้าไม่สบอารมณ์ บางคนเบื่อหน่ายถึงขั้นไม่อยากออกมาแม่เฒ่าใหญ่มีท่าทางโมโห โยนหลานสาวไปไกลแล้วถุยน้ำลายลงพื้น “เมื่อครู่ฉันวางเนื้อเอาไว้บนโต๊ะ ออกไปตักน้ำเพียงครู่เดียวนังเด็กสารเลวนี่ก็เข้ามาขโมยเนื้อไปแล้ว!”“พี่สะใภ้ท่านแน่ใจหรือว่าหลานสาวฉันเป็นคนขโมยไป” แม่เฒ่าสามมองลูกสะใภ้กับหลานสาวอย่างกังวลแล้วบอก “ถึงแม้จะขโมยจริง แต่ทำไมหลานสาวถึงเข้าไปในบ้านของพี่สะใภ้ได้”ตระกูลเสิ่นในอำเภอถุนชางเป็นครอบครัวใหญ่มีฐานะไม่ค่อยดี ถึงแม้ตอนนี้จะมีด้วยกันถึงสี่รุ่นแล้วแต่ยังไม่แยกบ้าน เพราะพ่อแม่สามีของพวกเขายังอยู่ ทำให้ภายในตระกูลมีความขัดแย้งกันค่อนข้างสูงหยางหย่าชิงลูกสะใภ้แม่เฒ่า

อย่างไรก็ตามตอนที่เสิ่นเฟยฟางตัดสินใจเดินกลับบ้านเธอได้ปลามาอีกสองตัว ในตะกร้านอกจากผักป่าที่ใช้ปิดของในตระกร้าเพียงน้อยนิด ด้านในมีไข่ไก่สิบสามฟอง และปลาตัวใหญ่อีกสามตัวเสิ่นเฟยฟางมองป้าสะใภ้รองในครัวแล้ววางตะกร้าลง “ป้าสะใภ้รอง”ผูซีหลินหันมามองหลานสาว “ฟางเอ๋อร์มีอะไรหรือ”เธอไม่ตอบแต่เปิดของในตะกร้าให้อีกฝ่ายได้ดู ผูซีหลินตะลึง “ฟางเอ๋อร์ไปเก็บมาจากไหนกัน! ไม่ได้ไปขโมยมานะ”ต้องบอกว่าไข่ไก่ถ้าไม่ได้เลี้ยงเอาไว้ก็ต้องเข้าป่าไปเก็บมา แต่ความแห้งแล้งของที่นี่บอกได้ว่าพวกเธอไม่ได้กินของดี ๆ มานานแล้ว สัตว์ในป่าถูกล่า โดยเฉพาะไก่ฟ้า ไข่ไก่จึงไม่มีให้เก็บ“ฉันเก็บได้ที่รังเก่าของไก่ค่ะ เลยเก็บมาไว้ทำอาหารให้ที่บ้าน ส่วนปลาฉันบังเอิญเห็นในแม่น้ำแล้วจับมาได้” เสิ่นเฟยฟางบอกผูซีหลินถูมือมองปลาในตะกร้าพลางกลืนน้ำลาย “ป้าสะใภ้จะทำน้ำแกงปลาสักตัว! ที่เหลือขังเอาไว้ทำกินวันหน้า”บ้านสามไม่ได้กินเนื้อมาหลายเดือนแล้ว ธัญพืชยังไม่มีส่วนแบ่งอีกทำให้ต้องกินผักป่าประทังชีวิตไปวัน ๆ พอมีปลามาจึงอยากทำน้ำแกงปลาซดให้โล่งคอสักหน่อยแต่เสิ่นเฟยฟางไม่เห็นด้วย “ไม่ได้! ถ้าทำน้ำแกงปลาจะได้กลิ่น ข้างนอกล้ว

หลายวันก่อนเสิ่นกวงหยางแบกไข่ไก่กลับบ้านมาหนึ่งตะกร้า คนที่บ้านดีใจจนร้องไห้เพราะอาหารที่เหลือเพียงพอให้กินต่อได้อีกไม่กี่วัน พ่อเฒ่าสาม แม่เฒ่าสาม ขอบคุณหลานสาวอย่างเสิ่นเฟยฟางที่หาอาหารให้ทุกคนได้กินไม่อย่างนั้นชะตาของคนที่บ้านคงไม่พ้นเหมือนบ้านอื่น ๆ ที่ตายเพราะทนความหิวไม่ไหว ภายในหมู่บ้านถูกปล้นทุกวันแต่บ้านตระกูลเสิ่นนำสิ่งของเขาไปไว้ในห้องด้วย ทำให้ไม่สามารถขโมยได้ผู้ชายในบ้านถูกบำรุงด้วยไข่ไก่และของกินดี ๆ ให้อิ่มท้อง นอนหลับตอนกลางวันและเฝ้ายามตอนกลางคืน สองวันก่อนมีคนเข้ามาขโมยของในบ้าน เป็นตอนที่พ่อเฒ่าสามออกไปปลดทุกข์พอดีจึงมีการปะทะกัน ด้วยความที่บ้านสามกินข้าวอิ่มทำให้มีแรงต่อสู้ และของไม่ถูกปล้น“เมื่อเช้าหัวหน้าหมู่บ้านบอกว่าบ้านฉินจากไปแล้วทั้งหมด อยากให้พวกเราเข้าไปช่วยจัดการศพ ไม่อย่างนั้นกลิ่นจะเน่าเหม็นไปทั่วหมู่บ้าน ไม่ต้องทำพิธีมากมายเพียงแค่ฝังศพ” แม่เฒ่าสามตื่นตั้งแต่เช้าทันหัวหน้าหมู่บ้านพอดี จึงนำเรื่องนี้มาบอกทุกคนโจวเหม่ยฮุ่ยเอ่ยเบา ๆ “บ้านฉินจากไปแล้ว ถึงว่าหลายวันมานี้ฉินซื่อได้ออกมาหาบน้ำ ที่แท้ที่บ้านก็ไม่เหลือคนอยู่แล้วนี่เอง เฮ้อ ปีนี้มันโหดร้ายจร