บททั้งหมดของ เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s: บทที่ 1 - บทที่ 10

อย่างไรก็ตามตอนที่เสิ่นเฟยฟางตัดสินใจเดินกลับบ้านเธอได้ปลามาอีกสองตัว ในตะกร้านอกจากผักป่าที่ใช้ปิดของในตระกร้าเพียงน้อยนิด ด้านในมีไข่ไก่สิบสามฟอง และปลาตัวใหญ่อีกสามตัวเสิ่นเฟยฟางมองป้าสะใภ้รองในครัวแล้ววางตะกร้าลง “ป้าสะใภ้รอง”ผูซีหลินหันมามองหลานสาว “ฟางเอ๋อร์มีอะไรหรือ”เธอไม่ตอบแต่เปิดของในตะกร้าให้อีกฝ่ายได้ดู ผูซีหลินตะลึง “ฟางเอ๋อร์ไปเก็บมาจากไหนกัน! ไม่ได้ไปขโมยมานะ”ต้องบอกว่าไข่ไก่ถ้าไม่ได้เลี้ยงเอาไว้ก็ต้องเข้าป่าไปเก็บมา แต่ความแห้งแล้งของที่นี่บอกได้ว่าพวกเธอไม่ได้กินของดี ๆ มานานแล้ว สัตว์ในป่าถูกล่า โดยเฉพาะไก่ฟ้า ไข่ไก่จึงไม่มีให้เก็บ“ฉันเก็บได้ที่รังเก่าของไก่ค่ะ เลยเก็บมาไว้ทำอาหารให้ที่บ้าน ส่วนปลาฉันบังเอิญเห็นในแม่น้ำแล้วจับมาได้” เสิ่นเฟยฟางบอกผูซีหลินถูมือมองปลาในตะกร้าพลางกลืนน้ำลาย “ป้าสะใภ้จะทำน้ำแกงปลาสักตัว! ที่เหลือขังเอาไว้ทำกินวันหน้า”บ้านสามไม่ได้กินเนื้อมาหลายเดือนแล้ว ธัญพืชยังไม่มีส่วนแบ่งอีกทำให้ต้องกินผักป่าประทังชีวิตไปวัน ๆ พอมีปลามาจึงอยากทำน้ำแกงปลาซดให้โล่งคอสักหน่อยแต่เสิ่นเฟยฟางไม่เห็นด้วย “ไม่ได้! ถ้าทำน้ำแกงปลาจะได้กลิ่น ข้างนอกล้ว

หลายวันก่อนเสิ่นกวงหยางแบกไข่ไก่กลับบ้านมาหนึ่งตะกร้า คนที่บ้านดีใจจนร้องไห้เพราะอาหารที่เหลือเพียงพอให้กินต่อได้อีกไม่กี่วัน พ่อเฒ่าสาม แม่เฒ่าสาม ขอบคุณหลานสาวอย่างเสิ่นเฟยฟางที่หาอาหารให้ทุกคนได้กินไม่อย่างนั้นชะตาของคนที่บ้านคงไม่พ้นเหมือนบ้านอื่น ๆ ที่ตายเพราะทนความหิวไม่ไหว ภายในหมู่บ้านถูกปล้นทุกวันแต่บ้านตระกูลเสิ่นนำสิ่งของเขาไปไว้ในห้องด้วย ทำให้ไม่สามารถขโมยได้ผู้ชายในบ้านถูกบำรุงด้วยไข่ไก่และของกินดี ๆ ให้อิ่มท้อง นอนหลับตอนกลางวันและเฝ้ายามตอนกลางคืน สองวันก่อนมีคนเข้ามาขโมยของในบ้าน เป็นตอนที่พ่อเฒ่าสามออกไปปลดทุกข์พอดีจึงมีการปะทะกัน ด้วยความที่บ้านสามกินข้าวอิ่มทำให้มีแรงต่อสู้ และของไม่ถูกปล้น“เมื่อเช้าหัวหน้าหมู่บ้านบอกว่าบ้านฉินจากไปแล้วทั้งหมด อยากให้พวกเราเข้าไปช่วยจัดการศพ ไม่อย่างนั้นกลิ่นจะเน่าเหม็นไปทั่วหมู่บ้าน ไม่ต้องทำพิธีมากมายเพียงแค่ฝังศพ” แม่เฒ่าสามตื่นตั้งแต่เช้าทันหัวหน้าหมู่บ้านพอดี จึงนำเรื่องนี้มาบอกทุกคนโจวเหม่ยฮุ่ยเอ่ยเบา ๆ “บ้านฉินจากไปแล้ว ถึงว่าหลายวันมานี้ฉินซื่อได้ออกมาหาบน้ำ ที่แท้ที่บ้านก็ไม่เหลือคนอยู่แล้วนี่เอง เฮ้อ ปีนี้มันโหดร้ายจร

ทันทีที่รู้ว่าลูกชายต้องการเผาถ่านขายแน่นอนว่าสองผู้เฒ่าของบ้านปฏิเสธทันที ลำพังหากพวกเขาถูกจับก็แค่ถูกทุบตีจนตาย แต่เด็กรุ่นสี่ยังเด็กอยู่มาก พวกเขาไม่อยู่หลาน ๆ ก็ต้องตาย แต่พอรู้ว่าเป็นความคิดของใครกลับยอมตกลงอย่างง่ายดายแม่เฒ่าสามคุยกับสามีว่าหลานสาวคนเล็กของบ้านต้องเป็นดาวนำโชคอย่างแน่นอน พวกเขาไม่เชื่อความบังเอิญ ตั้งแต่เสิ่นเฟยฟางต้องออกไปช่วยคนอื่นหาของกินหล่อนก็ได้ของกินกลับมาจำนวนมาก ให้คนอื่นไปหากลับไม่ได้อะไรตอนนี้ภายในบ้านแบ่งออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ แบ่งตามห้องนอน ครอบครัวของเสิ่นกวงหยาง ครอบครัวของเสิ่นกวงผิงจะรับหน้าที่หาของกินอยู่นอกบ้าน ส่วนที่เหลือดูแลบ้านและหาบน้ำเข้าบ้านเสิ่นเฟยฟางบอกพ่อของเธอ “ดินที่ใช้ต้องเป็นดินเหนียวมันทนความร้อนได้ หลังสร้างเตาเผาถ่านเสร็จต้องรอให้มันแห้งก่อนถึงจะเริ่มเผาถ่านได้ ระหว่างนี้พวกเราก็หาฟืนรอ”บอกได้ว่าการสร้างเตาเผาถ่านนั้นอยู่ในป่าลึกมาก ไม่มีใครกล้าเข้ามาซึ่งใช้เวลาเดินครึ่งวันกว่าจะมาถึง พวกเธอออกเดินทางตั้งแต่เช้ามืดไม่มีใครรู้ว่าที่บ้านคนเหลือน้อย เสิ่นเฟยฟางตั้งใจว่าสร้างเตาเผาถ่านเสร็จและเผาทิ้งไว้ค่อยกลับบ้าน ซึ่งใช้เวลาอย่

เข้าสู่วันที่สามของการเข้าป่าสำหรับสมาชิกตระกูลเสิ่น เมื่อคืนนี้เสิ่นกวงผิงพาเสิ่นกวงเหยียนกับหลี่โจวหว่านมาถึงที่พักตอนดึกแล้ว ทุกคนจึงพากันนอนพักเอาแรง เพราะตอนเช้ายังมีงานรออยู่มากมายเสิ่นเฟยฟางตื่นขึ้นมาก่อนคนอื่นที่เหนื่อยจากการทำงาน พอเธอปีนลงจากต้นไม้ก็เห็นว่าลุงกับพ่อของเธอที่นอนด้านล่างเมื่อคืนนี้ตื่นขึ้นมากันแล้ว จริง ๆ แล้ว การนอนกลางป่าแบบนี้ไม่สมควรเป็นอย่างยิ่ง เพราะไม่รู้ว่าจะมีสัตว์ร้ายเข้ามาหรือไม่ ทุกคนนอนบนต้นไม้มาสองวันแล้วรวมเมื่อคืนก็เป็นสามวัน แต่ไม่ได้ทำเผื่อคนมาใหม่และกลัวว่าด้านบนจะรับน้ำหนักไม่ไหว ผู้ชายในบ้านจึงลงมานอนด้านล่างแทนเสิ่นกวงเหยียนกำลังลับมีดแล่หมูและพูดถึงสถานการณ์ข้างนอก “เมื่อวานก่อนเจ้าสี่ไปรับมา หัวหน้าหมู่บ้านแวะมาที่บ้านแล้วถามว่ายังพอมีอาหารไหม ในหมู่บ้านล้มตายเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อยากจะขอแบ่งอาหารไปให้บ้านอื่น”“หัวหน้าหมู่บ้านมาที่บ้านหรือ แล้วเขาสังเกตไหมว่าที่บ้านคนเหลือน้อย” เสิ่นกวงหยางถามน้องชายด้วยความกังวล “โชคดีที่เด็ก ๆ ในบ้านทะเลาะกัน ข้างนอกจึงได้ยินเสียงวุ่นวาย ผมเลยบอกไปว่าไม่มีเหลือแล้ว” บ้านของเขาออกมาหาอาหารท