All Chapters of เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s: Chapter 101 - Chapter 110

กรกฎาคม ปี 1978 ปิดเทอมฤดูร้อน เสิ่นเฟยฟางไม่รู้ว่าพี่น้องบ้านเสิ่นอีกสองมหาวิทยาลัยตกลงกันยังไง แต่ที่มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้คุยกันว่าจะไม่กลับไห่หนานจนกว่าจะเรียนจบ แต่ถ้าไปหาพี่น้องคนอื่นอาจไปบ้าง ขึ้นอยู่กับว่าจะมีเวลาว่างแค่ไหน เสิ่นจิ้งเหวิน เสิ่นเฟยเสียน ทั้งคู่เรียนแพทย์ทำให้มีเวลาหยุดจริง ๆ ไม่กี่วัน ที่เหลือนัดไปอ่านหนังสือหรือขอเรียนเพิ่มเติมกับอาจารย์ที่อนุญาตให้เรียน พวกเขาเรียนเกี่ยวกับแพทย์ทำให้เวลาทั้งหมดทุ่มเทไปกับมัน จึงเหลือเพียงสามพี่น้องที่พากันออกไปข้างนอกมหาวิทยาลัย “ปกติเวลาพวกเราออกจากมหาวิทยาลัยก็มีเรื่องต้องซื้อของ แต่วันนี้ได้ออกมาเปิดหูเปิดตาไม่ต้องเร่งรีบ ฉันอยากเดินดูให้ทั่วตลาดจริง ๆ” เสิ่นเฟยเย่ก้าวเดินไปข้างหน้าพลางพูดไปด้วย ต้นเดือนมีแผงลอยพ่อค้าแม่ค้าวางขาย หลายร้านปรับปรุงเพื่อเปิดร้านในรอบหลายปี สัญญาณหลายอย่างบอกพวกเขาได้ว่าการค้าขายเปิดเสรีแล้ว เสิ่นเฟยฟางเดินไปร้านธัญพืชที่มีเถ้าแก่ยืนเท้าเอวก่นด่าพ่อค้าเกษตรกร “ตกลงราคากันที่ 1 หยวนไม่ใช่เหรอ ทำไมอยู่ ๆ ถึงขาย 1.1 หยวน เพิ่มมาแค่เหมาเดียวก็ตาม ถ้าไม่เอาราคาที่ต

ท้องฟ้าเริ่มมืดอุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว พี่น้องบ้านเสิ่นพร้อมคนรักกำลังเตรียมห้องนอน และวัตถุดิบทำอาหารสำหรับค่ำคืนนี้ ดูแล้วคงเป็นช่วงเวลาหนึ่งทุ่ม ทุกคนยังไม่หิวเลยเริ่มเตรียมของช้า “หม้อไฟบ้านพวกเธอนี่แปลกมาก” หลิวอี้หงเอ่ยด้วยความฉงนตอนเห็นว่าน้ำซุปไม่ได้มีแค่อย่างเดียว มีทั้งสีดำ สีใส ไหนจะหมาล่าอีก แต่บอกเลยว่ากลิ่นมันหอมมาก “กินแค่หมาล่าจะอร่อยอะไร” เสิ่นเฟยฟางยกยิ้ม “ตอนอยู่ไห่หนานมีของกินเยอะกว่านี้อีกค่ะ” เสิ่นจิ้งเหวินหัวเราะ “ใช่สิ แม่ของฉันทำอาหารอร่อย มื้อไหนไม่มีอาหารรสชาติของแม่พวกเธอก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป” “เฮ้อ จะว่าไปแล้วคิดถึงอาหารฝีมือป้าสะใภ้รองจริง ๆ” เสิ่นเฟยฟางพึมพำ นึกถึงอาหารมิติที่หมดไปแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงอาหารตากแห้งไม่กี่อย่าง สุดท้ายไม่เกินเดือนนี้คงได้หมดลง “ก่อนมาพวกเราไปจวนเสิ่น ทุกคนฝากความคิดถึงมาหาด้วย หากมีเวลาว่างก็ให้กลับไปหาบ้างนะ” หวังเย่บอกด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ว่าสาว ๆ จะไม่อยู่แล้ว แต่พวกเขาก็ทำตัวเป็นว่าที่หลานเขยอย่างดี แม้จะยังไม่มีการหมั้นหมายอย่างถูกต้อง เสิ่นเฟยเจินหันหน้ามาคุย

ทำเรื่องย้ายออกจากหอพักของมหาวิทยาลัยง่ายมาก เนื่องจากพวกเขาต้องการรับนักศึกษาใหม่ ตอนไปทำเรื่องเลยใช้เวลาไม่นาน รวมถึงของในหอพักมีเพียงนิดเดียว แค่วันเดียวก็สามารถขนย้ายข้าวของหมด โดยที่เสิ่นเฟยฟางไม่ได้ย้ายของโดยใช้มิติ ไม่อย่างนั้นต้องเป็นที่สงสัยของหนุ่ม ๆ แน่ ยังไม่ถึงเวลาที่ต้องรู้ และถือว่าเป็นการฉลองบ้านใหม่ทำให้ทุกคนตกลงจะจัดงานเลี้ยง แม้แต่หลิวอี้หงเองที่ควรอ่านหนังสือก็ยังมาร่วมด้วย ทำให้ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปทำตามสิ่งที่ได้รับการมอบหมาย เสิ่นเฟยฟางกับโม่ตงจวินออกมาหาซื้อผักสดแถว ๆ ในตลาด ทำให้เสิ่นเฟยฟางเดินผ่านร้านธัญพืช ดูเหมือนลูกค้าจะเพิ่มขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนมาก โม่ตงจวินมองเช่นกัน เขาบอก “มารอบก่อนยังไม่ค่อยมีคนกล้าขายของ แต่รอบนี้ร้านค้ามากมายเลย เหมาะกับการเปิดร้าน” “ฉันคิดแบบนั้นเหมือนกัน ตอนเรียนชั้นปีที่ 3 มีความคิดอยากเปิดร้านขนมหวานบ้านเสิ่นที่นี่ แต่ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า” คำพูดของคนรักทำให้ชายหนุ่มชะงัก เขาเอ่ยถามเสียงแผ่วอย่างเห็นได้ชัด “หมายความว่าหลังเรียนจบก็ยังจะอยู่ที่นครเซี่ยงไฮ้ต่อเหร

การมาของโม่ตงจวินทำให้พี่น้องบ้านเสิ่นมีคนช่วยงานเพิ่ม ช่วงเวลาเลิกเรียนของเสิ่นเฟยฟางก็มีเขาที่มาคอยรับส่งไปร้านขนมหวานบ้านเสิ่น จากนั้นค่อยพากันกลับบ้านเช่า ใช้เวลาด้วยกันช่วงหนึ่งค่อยกลับบ้าน ส่วนเสิ่นเฟยฟางจะไป ๆ มา ๆ ระหว่างสองบ้าน ที่สำคัญก็คือทุกคนรู้เรื่องนี้ คงเป็นเพราะการเติบโตขึ้นไม่ใช่เด็กอีกต่อไป การที่เสิ่นเฟยฟางไปพักกับโม่ตงจวินแม้ยังไม่ได้แต่งงานสำหรับพี่น้องบ้านเสิ่นถือว่าเป็นเรื่องปกติ บางวันหลิวอี้หงก็มาพักกับเสิ่นจิ้งเหวิน ทุกคนไม่ได้มีความคิดล้าหลัง “หักลบกับเดือนก่อนถือว่ามีกำไรเพิ่มขึ้น แต่ถ้ายังไม่รัดกุมเหมือนที่เตือนบางทีอาจขาดทุนไปจริง ๆ เฮ้อ ยิ่งใกล้จบยิ่งวุ่นวาย” เสิ่นเฟยฟางกำลังนั่งไล่ตรวจสอบบัญชีของเดือนนี้เทียบกับเดือนก่อนด้วยใบหน้าเคร่งขรึม แม้แต่จอกชาเล็ก ๆ ที่คนรักเทให้ตอนมีไอร้อนยังเย็นเฉียบ “ทำไมถึงขาดทุนได้” เสิ่นเฟยฟางปิดสมุดบัญชีลง ก่อนเงยหน้าขึ้นมาอธิบาย “พนักงานไม่ได้ควบคุมต้นทุนวัตถุดิบ และไม่ได้รับซื้อจากร้านประจำเหมือนทุกครั้ง ฉันให้พวกเขาจัดการเองแค่เดือนเดียวยังขาดทุน ถ้าไม่จ

วันนี้บ้านเสิ่นจัดงานเลี้ยงช่วงเย็นทำให้ปิดร้านขนมหวานในท่าเรือเป็นกรณีพิเศษ เพื่อให้พนักงานมาช่วยงาน ทำให้พี่น้องบ้านเสิ่นพร้อมกับคนรักพากันไปฟาร์มตระกูลเสิ่นในช่วงเช้า เพราะตอนเย็นค่อยกลับมาเตรียมตัว เนื่องจากพวกเขาไม่ยอมให้ช่วยงาน “พี่สาวโจว!” โจวเฉียวกำลังยืนจดผักที่ถูกยกขึ้นรถหกล้อ หล่อนเงยหน้าขึ้นมามองเห็นกลุ่มคนจำนวนหนึ่งเดินหน้ามาก็ตาโต จากนั้นมอบหมายงานให้กับผู้ช่วยค่อยเดินมาหาทางนี้อย่างเร่งรีบ “ไม่ได้เจอกันนานโตกันหมดแล้ว” เสิ่นเฟยฟางเดินไปกอดแขนพี่สาว “ทำไมยังทำงานอีกล่ะ? ไม่ใช่ว่าฉันบอกให้หยุดงานเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงตอนเย็นเหรอ” โจวเฉียวจุ๊ปาก “แหม งานเลี้ยงจัดขึ้นหลังเลิกงานนี่ วันนี้ใครทำงานได้ตั้งสามแรง อีกอย่างต้องส่งของให้ลูกค้าด้วย” “แล้วพี่เขยไม่มาช่วยเหรอ” หญิงสาวแต่งงานเมื่อสามปีก่อน และมีลูกชายวัยสองขวบ โจวเฉียวถอนหายใจ “ฉันกับสามีเพิ่งแยกบ้านออกมาจากบ้านของเขา เลยให้เขาอยู่เลี้ยงลูกที่บ้านดีกว่าให้เขาออกไปหางานทำข้างนอก” เสิ่นเฟยซินบอก “จะว่าไปแล้วยังไม่เห็นหลานชายเล