“ฮ่า ๆ จริงค่ะคุณนายเหยา ตระกูลเฉียงของฉันก็ไม่ต้องมาขายของแบบนี้” อีกฝ่ายจีบปากจีบคอพูด โดยไม่สนใจสายตาคนอื่นมองมาด้วยซ้ำว่าทั้งสองกำลังมีปัญหากับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ“จะไปไหน” คุณนายเหยารั้งตัวเอาไว้เมื่อเสิ่นเฟยฟางชี้นิ้วใส่ตนเองเพื่อถามว่าคุยกับเธอเหรอ ก็เริ่มโมโห “พวกฉันคุยกับหล่อนนั่นแหละย่ะ”“ขอโทษนะคะ หนูไม่รู้ว่าคุณป้าทั้งสองจะมาคุยกับเด็กอย่างหนู” เสิ่นเฟยฟางรับบทเป็นเด็กไม่ประสา ทั้งความเป็นจริงอยากด่าทั้งสองคนเต็มทน“ไร้มารยาทจริง ๆ”ยังไม่ทันได้อ้าปากตอบโต้ ผู้หญิงวัยกลางคนหน้าตายังเหมือนยี่สิบต้น ๆ กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาทางนี้ หล่อนหยุดเดินและมองมาเห็นเสิ่นเฟยฟางถึงยิ้มออกมา “หนูน้อยจากร้านขนมบ้านเสิ่นใช่หรือไม่”เสิ่นเฟยฟางพยักหน้า “ใช่ค่ะ หนูเป็นฟางฟางของร้านขนมบ้านเสิ่นเอง”“โอ้ ดีจังเลย ป้าเป็นแม่ของเสี่ยวจวิน เมื่อครู่เขานำขนมไปให้ป้าชิม อยากรู้ว่าตอนนี้เหลือเยอะหรือไม่ ป้าอยากเอาไปรับแขก” คุณนายโม่เอ่ยถามด้วยความคาดหวังเธอกระพริบตาปริบ ๆ เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ไม่แปลกเลยว่าทำไมโม่ตงจวินถึงหน้าตาดีอีกฝ่ายคงได้บิดามารดามาเต็ม ๆ“ยังเหลือเยอะเลยค่ะ”“พาป้าไปหน่อยสิ ป้
Leer más
INICIAR SESIÓN
