Todos los capítulos de เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s: Capítulo 51 - Capítulo 60

เสิ่นเฟยฟางถูกเรียกชื่อให้ไปแนะนำตัวในฐานะเด็กใหม่หน้าห้องเรียน พอครูประจำชั้นเรียนรู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้พิเศษสำหรับคุณชายน้อยโม่ก็ให้ความสำคัญกับเธอทันที “คุณชายน้อยโม่ ขอบคุณนะที่ชวนไปนั่งข้าง ๆ แต่วันหลังไม่ต้องแล้ว” เมื่อถึงช่วงพักกลางวันเสิ่นเฟยฟางบอกความต้องการของตัวเองทันที นอกจากฮวาเจียเฉิงที่จ้องแผ่นหลังของเธอจนแทบพรุนแล้ว สายตาคนของเด็กในห้องก็แทบกลืนเธอลงท้อง ทั้งสงสัย อิจฉา และไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กใหม่คนนี้ถึงได้นั่งข้างโม่ตงจวิน ทั้งที่เสิ่นเฟยฟางเป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารัก แค่พูดสองสามคำต้องมีคนอยากวิ่งเอาของมาให้เล่นแล้ว ดูเหมือนว่าการที่โม่ตงจวินเอาแต่ติดเธอ ทำให้คนอื่นไม่ชอบ โดยเฉพาะเซียวม่านอวี้ คุณหนูเซียวผู้ที่ทุกคนบอกว่าเป็นนางฟ้าของพวกเขา โม่ตงจวินหน้าบึ้ง “ฟางฟางอย่าสนใจพวกเขาเลยนะ! เป็นเด็กน้อยอายุยังไม่ถึง 10 ขวบ แต่ริษยากันแล้ว ฉันไม่ชอบพวกเขา” อย่างที่บอกว่าโม่ตงจวินฉลาด เขามองคนออกและไม่สนใจด้วย ตำแหน่งพ่อของเขาเป็นถึงท่านนายพลของกองทัพ จึงไม่ต้องคอยมองสีหน้าใคร เป็นพวกเขาต่างหากต้องมีหน้าเขาก่อน เจิ้ง

ในรั้วโรงเรียนสำหรับเสิ่นเฟยฟางตอนนี้ยังไม่มีอะไรให้น่าปวดหัว เพียงแค่เด็กกลั่นแกล้งกันเล็กน้อย เช่น ตอนที่เสิ่นเฟยฟางกำลังทำงานส่งครู กระดาษขาดบ้าง ปากกาหายบ้างแต่พอโม่ตงจวินรู้เข้า เขาเอ่ยแค่ว่า “ใครทำ” ทุกคนก็หยุดแกล้งนอกจากหน้าที่ในโรงเรียนแล้ว เสิ่นเฟยฟางยังมีหน้าที่ในบ้านให้ทำอีก ด้วยความที่ต้องขายขนมหวานมากขึ้น ช่อดอกมะพร้าวต้องเก็บทุกเช้าและตอนเย็น ทำให้พอกลับมาถึงบ้านหลังเลิกเรียน เสิ่นเฟยฟางจะพาเสิ่นกวงหยางที่อยู่บ้านเข้าไปในมิติ“ฟางเอ๋อร์ ช่วงนี้หลานนึกขนมหวานแบบใหม่ออกหรือยัง” เสิ่นกวงหยางเอ่ยถามหลานสาวที่ยืนข้าง ๆ ระหว่างเก็บช่อดอกมะพร้าวเสิ่นเฟยฟางส่ายหน้า “หนูอยากให้ร้านขนมหวานบ้านเสิ่นของพวกเราเป็นที่จดจำของลูกค้า หากรายการไหนขายไม่ได้ก็ยังไม่อยากนำรายการใหม่ออกมาขาย หนูคิดว่าลูกค้าเข้าร้านมากกว่าเดิมให้พวกเขาคุ้นชินกับเมนูในร้านทั้งหมดก่อน”เสิ่นจิ้งรุ่ยพึมพำ “ขนมหวานในร้านตอนนี้ก็เยอะมากอยู่แล้วนะครับพ่อ พวกผมกับเหล่าน้องสาวก็ไม่ได้ว่างมาช่วยพ่อแม่ และทุกคนทำขนมหรืออกไปขาย ทำไมพ่อถึงอย่างได้เมนูใหม่เข้าร้านอีกแล้ว”“ขนมหวานไม่ใช่สิ่งที่ลูกค้าควรกินทุกวัน ต่อให้กิ

สีหน้าของเสิ่นเฟยฟางมีความงุนงงเล็กน้อยตอนที่เธอเดินเข้าห้องเรียนและพอกวาดสายตามองรอบ ๆ ไม่เจอโม่ตงจวิน โดยปกติทุกวันเขาจะมารอที่โต๊ะก่อนเธอมาโรงเรียน แต่วันนี้กลับไม่เห็นและเขาไม่ได้บอกเอาไว้ว่าจะไม่มาด้วยซ้ำ และโต๊ะเรียนที่นั่งประจำมาคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว เจิ้งหยูเชา ฮวาเจียเฉิง และหวังเยา ขาดเพียงโม่ตงจวินคนเดียว เสิ่นเฟยฟางถาม “คุณชายน้อยโม่ไม่ได้มาเรียนเหรอวันนี้” “ใช่” เจิ้งหยูเชาพยักหน้าและพูดอีกว่า “เหมือนลุงของเขาจะมาหา วันนี้เลยให้พี่เลี้ยงมาแจ้งลากับประจำชั้นแล้ว” “อ้อ” เสิ่นเฟยฟางพยักหน้าด้วยความเสียดาย เด็กน้อยนั่งลงโต๊ะที่เคยนั่ง แต่วันนี้คนที่เคยนั่งข้าง ๆ อย่างโม่ตงจวินกลับกลายเป็นฮวาเจียเฉิงแทน วันนี้โม่ตงจวินไม่อยู่ เสิ่นเฟยฟางสัมผัสได้ถึงสายตาของเพื่อนในห้องเรียน และพวกเขาเหมือนรอวันที่คนปกป้องเธอไม่อยู่ “อะ ขอโทษนะ” เก้าอี้ที่นั่งถูกโต๊ะเรียนด้านหลังกระแทก ทำให้เสิ่นเฟยฟางที่นั่งไม่มั่นคงถลาไปข้างหน้า อกของเธอกระแทกโต๊ะเรียนจนต้องเบ้หน้าด้วยความเจ็บ เสิ่นเฟยฟางหันหลังไปเตือน “ระวังหน่อย” เป็นเซียวม่านอวี้ที่เดินมานั่งตั้งแต่เมื่อไรไม่อา

ยังดีว่าวันนี้เป็นวันหยุดของโรงเรียน ทำให้ที่บ้านมีแรงงานใช้ แต่ว่าพรุ่งนี้วันที่ต้องมอบขนมให้กับโรงงาน เด็กทุกคนต้องไปโรงเรียน อะไรที่ทำในวันนี้ได้อย่างเช่นขนมหมกก็ช่วยกันทำ ส่วนอย่างอื่นเตรียมไว้และเก็บในมิติของเสิ่นเฟยฟาง“ฟางเอ๋อร์ ย่าคิดว่าครั้งหน้าพวกเราไม่รับทำขนมแล้วดีไหม แบบนี้ลูกค้าหน้าร้านของพวกเราก็จะได้กินขนมอร่อย ๆ ทุกวัน” แม่เฒ่าสามไม่อยากให้ลูกค้าหน้าร้านหายไป แม้ว่าการขายหลังบ้านจะได้เงินเยอะกว่าก็ตามเสิ่นเฟยฟางที่แบ่งส่วนผสมสำหรับกวนไส้ขนมหมกยืนคิดครูหนึ่ง ก่อนเอ่ยออกมา “ต่อจากนี้ถ้ามีคนมาสั่งพวกเรารับแค่คำสั่งซื้อเล็ก ๆ และต้องล่วงหน้าเป็นเดือนเท่านั้น ถ้าสั่งซื้อเร่งด่วนจะพิจารณาและจ่ายเพิ่มเป็นเท่าตัว”หลังจากเตรียมวัตถุดิบที่จะกวนไส้ขนมหมก ด้วยร่างกายเล็ก ๆ ของเธอ แม้วิญญาณอายุมากแต่ร่างกายยังคงเป็นเด็กอยู่ ทำให้เหนื่อยง่าย ยิ่งคนทำขนมมีน้อยใครพอช่วยได้ก็ช่วยกัน“เอาแบบนั้นก็ได้”เสิ่นเฟยเสียนชะเง้อหน้ามามองถังที่เตรียมไว้ผัดไส้ด้วยความอยากรู้ “ทำไมน้องสาวถึงเตรียมของได้เก่งจังเลย แถมพอชิมไส้แล้วมันยังมีรสชาติแบบเดียวกัน ทั้งที่ผัดไส้คนละกระทะแท้ ๆ”

พอได้ทำงานด้วยกันครั้งแรก ครูประจำชั้นต้องการให้เด็กสามัคคีกัน จึงเลือกนักเรียนทำงานกลุ่มเดิม ความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มเพื่อนก็สนิทกันมากขึ้น เวลาไปไหนมาไหนกลายเป็นกลุ่มเจ็ดคนกวนเสี่ยวถงกับซือหยาที่เริ่มคุ้นชินกับกลุ่มของโม่ตงจวินก็มีความหยอกล้อกันมากขึ้น ไม่ได้กังวลเรื่องชายหญิงมาก แต่ต่อหน้าผู้ใหญ่ก็ระวังอยู่บ้าง“วันนี้ทหารในกองทัพจะมาที่โรงเรียนเหรอ? ทำไมถึงไม่มีครูบอกนักเรียนล่วงหน้าล่ะ แบบนี้ถ้าใครไม่มาโรงเรียนก็แย่น่ะสิ” กวนเสี่ยวถงบ่นเด็กวัยนี้ไม่ว่าจะในชนบทหรือลูกหลานคนมีฐานะ ล้วนถูกบังคับให้โตกันทั้งนั้น ในชนบทอาจเพราะถูกเรียกช่วยงานบ้าน งานที่พอทำได้แต่ในฐานะลูกหลานของทหาร ก็เหมือนกับกลุ่มของโม่ตงจวิน เพื่อครอบครัวพวกเขาต้องเอาใจโม่ตงจวิน แต่ดู ๆ แล้ว เด็กทั้งสามคนมีความฉลาด ไม่ได้เอาใจเขาแค่เป็นเพื่อนในกลุ่มเสิ่นเฟยฟางมองตามหลังครูประจำชั้นที่พอแจ้งข่าวแล้วเดินออกจากห้องเรียนไปทันที วันนี้ตอนเช้าไม่มีเรียน และให้เด็ก ๆ นั่งอยู่ในห้อง เป็นไปได้คืออย่าออกไปนอกห้องเรียน“พ่อจะมาด้วยไหมนะ”“นี่แหละนะ พ่อตำแหน่งทางทหารไม่มีจึงไม่รู้ก่อน ดูอย่างคุณหนูเซียวสิ พ่อข