All Chapters of เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s: Chapter 51 - Chapter 60

เสิ่นเฟยฟางถูกเรียกชื่อให้ไปแนะนำตัวในฐานะเด็กใหม่หน้าห้องเรียน พอครูประจำชั้นเรียนรู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้พิเศษสำหรับคุณชายน้อยโม่ก็ให้ความสำคัญกับเธอทันที “คุณชายน้อยโม่ ขอบคุณนะที่ชวนไปนั่งข้าง ๆ แต่วันหลังไม่ต้องแล้ว” เมื่อถึงช่วงพักกลางวันเสิ่นเฟยฟางบอกความต้องการของตัวเองทันที นอกจากฮวาเจียเฉิงที่จ้องแผ่นหลังของเธอจนแทบพรุนแล้ว สายตาคนของเด็กในห้องก็แทบกลืนเธอลงท้อง ทั้งสงสัย อิจฉา และไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กใหม่คนนี้ถึงได้นั่งข้างโม่ตงจวิน ทั้งที่เสิ่นเฟยฟางเป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารัก แค่พูดสองสามคำต้องมีคนอยากวิ่งเอาของมาให้เล่นแล้ว ดูเหมือนว่าการที่โม่ตงจวินเอาแต่ติดเธอ ทำให้คนอื่นไม่ชอบ โดยเฉพาะเซียวม่านอวี้ คุณหนูเซียวผู้ที่ทุกคนบอกว่าเป็นนางฟ้าของพวกเขา โม่ตงจวินหน้าบึ้ง “ฟางฟางอย่าสนใจพวกเขาเลยนะ! เป็นเด็กน้อยอายุยังไม่ถึง 10 ขวบ แต่ริษยากันแล้ว ฉันไม่ชอบพวกเขา” อย่างที่บอกว่าโม่ตงจวินฉลาด เขามองคนออกและไม่สนใจด้วย ตำแหน่งพ่อของเขาเป็นถึงท่านนายพลของกองทัพ จึงไม่ต้องคอยมองสีหน้าใคร เป็นพวกเขาต่างหากต้องมีหน้าเขาก่อน เจิ้ง

ในรั้วโรงเรียนสำหรับเสิ่นเฟยฟางตอนนี้ยังไม่มีอะไรให้น่าปวดหัว เพียงแค่เด็กกลั่นแกล้งกันเล็กน้อย เช่น ตอนที่เสิ่นเฟยฟางกำลังทำงานส่งครู กระดาษขาดบ้าง ปากกาหายบ้าง แต่พอโม่ตงจวินรู้เข้า เขาเอ่ยแค่ว่า “ใครทำ” ทุกคนก็หยุดแกล้ง นอกจากหน้าที่ในโรงเรียนแล้ว เสิ่นเฟยฟางยังมีหน้าที่ในบ้านให้ทำอีก ด้วยความที่ต้องขายขนมหวานมากขึ้น ช่อดอกมะพร้าวต้องเก็บทุกเช้าและตอนเย็น ทำให้พอกลับมาถึงบ้านหลังเลิกเรียน เสิ่นเฟยฟางจะพาเสิ่นกวงหยางที่อยู่บ้านเข้าไปในมิติ “ฟางเอ๋อร์ ช่วงนี้หลานนึกขนมหวานแบบใหม่ออกหรือยัง” เสิ่นกวงหยางเอ่ยถามหลานสาวที่ยืนข้าง ๆ ระหว่างเก็บช่อดอกมะพร้าว เสิ่นเฟยฟางส่ายหน้า “หนูอยากให้ร้านขนมหวานบ้านเสิ่นของพวกเราเป็นที่จดจำของลูกค้า หากรายการไหนขายไม่ได้ก็ยังไม่อยากนำรายการใหม่ออกมาขาย หนูคิดว่าลูกค้าเข้าร้านมากกว่าเดิมให้พวกเขาคุ้นชินกับเมนูในร้านทั้งหมดก่อน” เสิ่นจิ้งรุ่ยพึมพำ “ขนมหวานในร้านตอนนี้ก็เยอะมากอยู่แล้วนะครับพ่อ พวกผมกับเหล่าน้องสาวก็ไม่ได้ว่างมาช่วยพ่อแม่ และทุกคนทำขนมหรืออกไปขาย ทำไมพ่อถึงอย่างได้เมนูใหม่เข้าร้านอีกแล้ว” “ขนมหวานไม่ใช่สิ่งที่ลูกค้าควรกินทุกวัน ต่

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ของโรงเรียน ก่อนหน้านี้เสิ่นเฟยฟางให้ลุงของเธอเสนอข้อตกลงที่คิดให้กับโรงงานไป พวกเขาตอบรับและนัดทำสัญญากันวันนี้ เสิ่นกวงหยางและเสิ่นกวงเหยียนเป็นคนมาทำสัญญากับเสิ่นเฟยฟาง ส่วนเด็กในบ้านคนอื่นถูกเสิ่นเฟยฟางนำเข้าไปใช้เวลาในมิติหรือพูดง่าย ๆ ก็คือให้ทำงาน หน้าโรงงานของทะเลตากแห้ง กลิ่นหมักดองและกลิ่นตากแห้งของสัตว์ชนิดอื่น ๆ ตีจมูก เสิ่นเฟยฟางบีบจมูกเอาไว้พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอู้อี้ “พวกเราต้องทำสัญญาซื้อขายที่นี่จริง ๆ เหรอคะ ไม่มีที่อื่นแล้วเหรอ” ต้องโทษที่เสิ่นเฟยฟางจมูกไวเกินไปและอาจเป็นเพราะร่างนี้ยังเด็ก พอกลิ่นตีกันจึงรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมา ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมก้าวเข้าไปในโรงงาน เสิ่นกวงเหยียนหน้าเครียดเขาสบตาพี่ชาย “พี่พาหลานสาวไปห่าง ๆ ที่นี่หน่อย ผมจะเข้าไปคุยกับลูกค้าก่อนเหมือนที่พวกเราคุยกัน ถ้าออกมาข้างนอกได้ถือว่าเป็นผลดีกับเรา” “อืม” หลังน้องชายเดินเข้าไปในโรงงานเห็นเพียงแผ่นหลัง เสิ่นกวงหยางขมวดคิ้ว “นี่พวกเราไม่ทำเกินไปเหรอ? มาทำสัญญากับลูกค้าแต่ไม่เข้าไปข้างใน” นอกจากพวกเขายื่นข้อเสนอเพิ่มเติมให้ลูกค้าไปก่อนแล้ว ยังเรื่

มีเพียงโม่ตงจวินเท่านั้นที่หล่อนไม่สามารถต่อกรได้ เพราะเขาไม่สนใจใครเหมือนกัน แต่ไม่ใช้อำนาจของพ่อรังแกคน“ฉันเป็นนักเรียนใหม่ของที่นี่ เข้าเรียนเพราะอยากรับการศึกษา ไม่ใช่มาเพราะคนอื่น ถ้าไม่อยากให้ฉันเรียนที่นี่แน่นอนว่าไม่ได้ ส่วนโม่ตงจวินถ้าไม่อยากให้เขาสนใจฉัน ก็แค่ไปบอกเขาอย่ามาบอกฉัน อีกอย่างเขาอยากใกล้ฉันนั่นคือสิ่งที่เขาเลือกแล้ว” เสิ่นเฟยฟางยกมือขึ้นกอดอกและตอบอย่างเฉยชาเพื่อนของโม่ตงจวินตะลึง ไม่คิดว่าคนที่อยู่กับโม่ตงจวินและดูนุ่มนวล ตอนไม่มีเขาอยู่จะกล้าพูดขนาดนี้ความจริงเสิ่นเฟยฟางไม่ได้แกล้งทำ เพราะเธอเป็นตัวของตัวเอง ถ้าพูดยากก็จัดการในแบบของเธอ แต่ถ้าพูดง่ายก็ใจดีด้วยกรี๊ด!“กรี๊ดอีกสิ กรี๊ดแรง ๆ เลยนะ ให้นอกห้องเรียนวิ่งมามุงดู ว่าคุณหนูเซียวนางฟ้าของพวกเขาเป็นคนแบบไหน จะทำอะไรอย่าลืมรักษาหน้าตาของพ่อแม่ด้วยนะ”ทันทีที่เสิ่นเฟยฟางยุยง อีกฝ่ายกลับหยุดกรีดอย่างอับอายครูประจำชั้นเรียนกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในห้องเรียน นักเรียนทุกคนรีบเดินไปนั่งประจำที่ของตัวเอง ครูประจำชั้นเอ่ยถาม“เกิดอะไรขึ้น”ทุกคนในห้องต่างเงียบงัน“เป็นถึงห้องเรียนห้องที่หนึ่ง ควรจะเป็นหน้าเป็นต

ยังดีว่าวันนี้เป็นวันหยุดของโรงเรียน ทำให้ที่บ้านมีแรงงานใช้ แต่ว่าพรุ่งนี้วันที่ต้องมอบขนมให้กับโรงงาน เด็กทุกคนต้องไปโรงเรียน อะไรที่ทำในวันนี้ได้อย่างเช่นขนมหมกก็ช่วยกันทำ ส่วนอย่างอื่นเตรียมไว้และเก็บในมิติของเสิ่นเฟยฟาง“ฟางเอ๋อร์ ย่าคิดว่าครั้งหน้าพวกเราไม่รับทำขนมแล้วดีไหม แบบนี้ลูกค้าหน้าร้านของพวกเราก็จะได้กินขนมอร่อย ๆ ทุกวัน” แม่เฒ่าสามไม่อยากให้ลูกค้าหน้าร้านหายไป แม้ว่าการขายหลังบ้านจะได้เงินเยอะกว่าก็ตามเสิ่นเฟยฟางที่แบ่งส่วนผสมสำหรับกวนไส้ขนมหมกยืนคิดครูหนึ่ง ก่อนเอ่ยออกมา “ต่อจากนี้ถ้ามีคนมาสั่งพวกเรารับแค่คำสั่งซื้อเล็ก ๆ และต้องล่วงหน้าเป็นเดือนเท่านั้น ถ้าสั่งซื้อเร่งด่วนจะพิจารณาและจ่ายเพิ่มเป็นเท่าตัว”หลังจากเตรียมวัตถุดิบที่จะกวนไส้ขนมหมก ด้วยร่างกายเล็ก ๆ ของเธอ แม้วิญญาณอายุมากแต่ร่างกายยังคงเป็นเด็กอยู่ ทำให้เหนื่อยง่าย ยิ่งคนทำขนมมีน้อยใครพอช่วยได้ก็ช่วยกัน“เอาแบบนั้นก็ได้”เสิ่นเฟยเสียนชะเง้อหน้ามามองถังที่เตรียมไว้ผัดไส้ด้วยความอยากรู้ “ทำไมน้องสาวถึงเตรียมของได้เก่งจังเลย แถมพอชิมไส้แล้วมันยังมีรสชาติแบบเดียวกัน ทั้งที่ผัดไส้คนละกระทะแท้ ๆ”