Lahat ng Kabanata ng อุบัติรักสามีจอมบงการ ฉบับสมบูรณ์: Kabanata 11 - Kabanata 20

หญิงสาวยังจำได้…ในวันนั้นเองเป็นวันที่นุชลตรีนัด ศรุออกมาทานข้าวด้วยกันซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ดาราไปสังสรรค์กับเหล่าสมาคมคุณหญิงคุณนายด้วยกันพอดิบพอดีทำให้สองแม่ลูกเจอกันโดยบังเอิญ ดาราตั้งท่ารังเกียจศรุตท์ทันทีพลางบอกให้นุชลตรีออกห่าง แต่เธอกลับปฏิเสธมารดาไปว่า ทำไมหล่อนจะต้องทำในเมื่อหมอศรุตท์ไม่ได้เป็นดั่งที่ดาราเข้าใจนุชลตรีจึงได้ยืนยันกับแม่ของตนเองว่าหากหล่อนกลับมาจากฝรั่งเศสเมื่อไหร่…หล่อนอนพร้อมจะหมั้นหมายกับศรุตทันที แน่นอนว่าคุณพ่อจะต้องเห็นด้วยกับการทำครั้งนี้ของหล่อนอย่างแน่นอนในตอนนั้นนุชลตรีไม่ล่วงรู้เลยว่า บิดาของหล่อนได้ชิงหย่ากับมารดาของเธอเสียแล้ว ทำให้ดาราผู้เป็นมารดาของนุชลตรีตีเธออย่างรุนแรงนุชลตรียังจำได้ดีว่า ดารายกนิ้วชี้หน้านุชลตรี แววตาของแม่ในวันนั้นเกรี้ยวกราดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนโชคยังดีของหล่อนที่คุณทวดเข้ามาช่วยเหลือไว้ได้ทันท่วงที คุณทวดอบรมลูกสะใภ้อย่างดาราด้วยความอ่อนโยนจนมารดาของเธอใจอ่อนยอมรับศรุตท์มาเป็นลูกเขยของบ้านนุชลตรีจำได้เสมอว่าบุญคุณของคุณทวดท่วมท้นท่วมหัวหล่อนมากเพียงใดนุชลตรีเคยสัญญากับคุณทวดไว้ว่าหล่อนจะเลือกผู้ชายด้วยตัวเ

“อ้าวนุช…กลับมาแล้วเหรอลูก” ดาราเดินออกมาพลางสวมกอดบุตรสาวของตนเองอย่างหวงแหนมือเรียวเล็กของนุชลตรีกอดตอบมารดาพลางเอ่ยน้ำเสียงอู้อี้คล้ายคนจมูกบี้“ค่ะ แม่นุช…กลับมาแล้วค่ะ งานคุณทวดเป็นยังไงบ้างคะ…มีอะไรให้หนูช่วยไหม” หญิงสาวเอ่ยถามมารดา ท้ายประโยคเสียงของหล่อนทอดเอื่อยฟังแล้วหมองเศร้าดาราปาดน้ำตาออกจากใบหน้าของเธอ พลางสวมกอดลูกสาวไว้แน่นราวกับว่าหล่อนกำลังจะหลุดหายตามคุณทวดไปอีกคน“มานี่สินุชแม่มีอะไรจะบอก” ดารากล่าวกับบุตรสาวอย่างนุชลตรีพลางกอดลูกสาวไปด้วยนุชลตรีผละออกจากอ้อมกอดของมารดาแล้วจึงเอื้อมมือไปจับมือของแม่พลางบีบมือของมารดาอย่างแผ่วเบาหยดน้ำใสไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของลูกสาว ดาราปาดน้ำตาให้หล่อนอย่างเบามือ“แม่ไม่ไปไรจ้ะ” ดารากล่าวพลางคลายอ้อมกอดแล้วเดินนำบุตรีของหล่อนเข้าไปตามทางเดินของคฤหาสน์หญิงสาวเดินตามแม่ของหล่อนออกมาจากโถงรับแขกแล้วขึ้นไปยังบนบันไดชั้นบนของบ้านนุชลตรียังไม่เห็นแม้แต่โลงศพของคุณทวดทั้งที่คุณทวดเพิ่งเสีย เธอจึงเอ่ยถามกับดารา แม่ของหล่อนว่า“แล้วศพของคุณทวดตั้งอยู่ที่ไหนล่ะคะ” หญิงสาวจึงกล่าวขึ้นด้วยแววตาโศกศัลย์กว่าเดิมดารา ผู้เป็นแม่ ชะงั

รถสปอร์ตคันหรูของนุชลตรีกำลังเลี้ยวออกจากคฤหาสน์หลังโตที่ควรเป็นอดีตเสียทีของหล่อนอย่างเร่งรีบมือเรียวเอื้อมไปใส่แผ่นเสียงที่ตนเองชอบลงไปทว่าทันที่หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมานั้น นุชลตรีต้องตกใจสุดขีดเมื่อเวลานี้มีรถสปอร์ตอีกคันสีแดงขวางไว้นุชลตรีรีบเหยียบเบรกทันที ทว่าสายไปเสียแล้วรถของหล่อนชนเข้าอย่างจังกับรถสปอร์ตที่จอดขวางกลางถนนอยู่จนส่งเสียงดังโครมนุชลตรีรีบสาวเท้าก้าวลงมาเอาเรื่องคนจอดรถมักง่ายทันที หญิงสาวแทรกตัวผ่านช่องแคบของรถสปอร์ตสีดำคันโก้ของหล่อนทันทีปลายรองเท้าสืบเท้าไปฉับ ๆ หมายจะเอาเรื่องรถสปอร์ตคันหรูสีแดงที่จอดขวางทางอย่างคนไม่รู้ภาษานุชลตรีเดินไปจนถึงตัวรถของเขา หญิงสาวยกมือกอดอกด้วยสีหน้าบึ้งตึงทว่าจนแล้วจนรอด คนขับรถก็ยังไม่ยอมลงมาเจรจา“เสียเวลาจริง” นุชลตรีกล่าวด้วยแรงโทสะที่กรุ่นโกรธอยู่ข้างใน‘อย่าให้ตัวมัมตัวมารดาลงประทับฉันนะ’ นุชลตรีคิดในใจอย่างโมโห‘ก็มีอย่างที่ไหน…จอดรถขวางกลางถนนอย่างกับพ่อมันซื้อถนนไว้ทั้งซอยหมู่บ้าน หน็อยรู้จักนุชลตรีคนนี้น้อยไปเสียแล้ว’มือเรียวของหญิงสาวเอื้อมมือเคาะประตูกระจกลดสปอร์ตสีแดงคันหรูนั้นด้วยเสียงที่ดังลั่น“นี่คุณจอดรถประส

เสียงดังของประตูรถคันเล็กของนุชลตรีส่งเสียงร้องดังขึ้น หญิงสาวรู้สึกตระหนกสุดขีด หล่อนลืมไปเสียสนิทว่าวันนี้เป็นวันดูตัวว่าที่คู่หมั้นของเธอ“ถ้าอย่างนั้นไม่เป็นไรค่ะ ถือซะว่าฉันจะปล่อยไปแล้วกันนะคะ พอดีฉันรีบค่ะ” นุชลตรีกล่าวด้วยน้ำเสียงล่ะล่ำล่ะลักคิ้วเรียวเข้มของมาฮันห์ขมวดมุ่นเป็นปมหนาราวกับเส้นเชือกพันกันจนดูยุ่งเหยิง เวลานี้เขากำลังจะรีบไปดูตัวหญิงสาวคู่หมั้นอีกแค่ซอยเดียวก็จะถึงบ้านหากเขากลับรู้สึกสนใจในตัวของหญิงสาวเอเชียปากกล้างใจถึงคนนี้ไม่น้อย แววตาของคนตัวใหญ่เปล่งประกายวาววับ“เดี๋ยวคุณขับรถชนผมแล้วคุณจะหนีอย่างนั้นเหรอ” มาฮันห์เอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้า“คุณว่าคนอย่างฉันจะหนีเหรอ” นุชลตรีแหววด้วยน้ำเสียงสูงอย่างลืมตัว“ถ้าไม่หนีแล้วต้องเรียกว่าอะไร” มาฮันห์กล่าวด้วยน้ำเสียงดุดันกว่าเดิม“ขอประทานโทษ ฉันไม่ได้จะหนี ฉันยังกล่าวไม่จบ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงห้วน แววตาของหล่อนเด่นชัดถึงความไม่พอใจในบุรุษตรงหน้าหล่อนมือหนาฉวยคว้าข้อมือของหญิงสาวชาวเอเชียคู่กรณีไว้ได้ทันท่วงที เขาออกแรงบีบข้อมือของหญิงสาวเพียงเล็กน้อย“โอ๊ยนี่คุณฉันเจ็บนะ” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงโมโหกว่าเดิม“ผม

ดาราส่งสายตาให้หญิงสาวที่ยืนหน้าง้ำอยู่เดินตามหล่อนเข้าไปยังอีกห้องหนึ่ง นุชลตรำจต้องเดินตามไปอย่างเสียไม่ได้เวลานี้ในใจของหล่อนหล่นวูบไปถึงตาตุ่ม แต่นุชลตรีจำต้องเก็บอาการปลายเท้าสองข้างของดารา พาบุตรสาวมาหยุดยืนหน้าห้องประตูไม้บานกว้างที่มีหัวสิงโตประดับอย่างโอ่อ่า“คุณแม่คะทำไมเราต้องมาที่ห้องนี้คะ” นุชลตรีกล่าวด้วยความหวาดกลัวทุกครั้งที่นุชลตรีเห็นหัวสิงโตสองข้าง สัญชาติญาณของหล่อนจะทำงานไวทันทีว่า เรื่องนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลอย่างแน่นอนดาราไม่ตอบบุตรสาวหากแต่หล่อนกลับผลักประตูบานกว้างให้นุชลตรีได้เข้าไปสัมผัส“ตามแม่มา” ดารากล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดอากาศในห้องเย็นจัดจนขนหน้าแข้งของหญิงสาวอดชันขึ้นมาไม่ได้มารดาของนุชลตรีก้าวเข้าไปในห้องสิงห์ดำพลางงับบานประตูลงด้วยความเหนื่อยอ่อน“แม่คะทำไมพานุชมาที่ห้องนี้คะ” นุชลตรีกล่าวด้วยความไม่พอใจ“แม่ก็รู้นี่คะว่านุชไม่ชอบพวกเขา นุชไม่เคยรู้จักพวกเขาแล้วทำไมนุชต้องแต่งงานกับเขาด้วย” นุชลตรีกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนเบาดาราหันมามองใบหน้าของบุตรสาวที่เวลานี้อาบไปด้วยหยาดน้ำตา นุชลตรีมีนิสัยเช่นนี้เสมอ ภายนอกหล่อนดูแข็งแกร่ง ดื้อรั้น