Semua Bab อุบัติรักสามีจอมบงการ ฉบับสมบูรณ์: Bab 41 - Bab 50

คฤหาสน์มาฮันห์“ก๊อกๆ” เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอกกลิ่นเหม็นหืนโชยออกมาจากนอกหน้าต่าง มาฮันห์แทบไม่เชื่อเลยว่าผู้หญิงคนนี้คือนุชลตรี เธอแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเก่ามอซอ ตามเสื้อผ้าสกปรกเปรอะเปื้อนเต็มไปหมดดวงตาของนุชลตรีมองไปทางประตูของเขาอย่างใจจดใจจ่อ แม้กระนั่นมาฮันห์กลับเห็นแววตาสดใสของหล่อนซ่อนประกายแวววับหากใต้ตาของหญิงสาวกลับคล้ำเข้มราวกับว่าหล่อนไม่ได้นอนมาแรมปีเวลานี้หล่อนไม่เหมือนนุชลตรีภรรยาคนแรกของเขาที่เขาเคยภาคภูมิใจในตัวของหญิงสาวชาวเอเชียคนนี้หนักหนา หล่อนคล้ายกับสาวใช้เสียมากกว่าจะเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ด้วยซ้ำ“มาทำไม” ชายหนุ่มแกล้งตะโกนออกไปอย่างฉุนเฉียว“มาฮันห์คะฉันมีอะไรจะบอกคุณค่ะ” นุชลตรีกล่าวอย่างไม่รอช้า“รีบบอกมาผมกำลังยุ่งอยู่กับมีร่าห์…ภรรยาคนสวยของผม” มาฮันห์กล่าวพลาแกล้งส่งงเสียงจิ๊จะอย่างไม่พอใจนุชลตรีก้มหน้าลงอย่างเจ็บปวด แต่ไม่นานหล่อนก็เงยหน้าขึ้นมาใหม่อีกครั้ง คราวนี้มาฮันห์เห็นเพียงว่าหล่อนกำลังยกมือลูบท้องของหล่อน“ฉันนุชลตรีนะคะ ฉันกำลังท้องลูกของคุณอยู่ค่ะ” นุชลตรีกล่าวด้วยน้ำเสียงหวานใสอย่างเดิม“คุณท้องงั้นเหรอนุชลตรี หึ แน่ใจจริง ๆ เหรอว่า

มาฮันห์ตัดสินใจจะบอกดาราแม่ของนุชลตรีว่าหญิงสาวประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตแล้ว หากแต่เขากลับเปลี่ยนใจ ชายหนุ่มตัดสินใจไม่บอกแต่เขากลับบอกทุกคนว่านุชลตรีหนีไป “มาฮันห์คุณก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอคะว่า แม่นั่นตายแล้ว” มีร่าห์ถามเขาออกมาต่อหน้ามารดี “แม่เห็นด้วยนะมาฮันห์บอกดาราไปเถอะว่าหนูนุชลตรีเสียแล้ว” มารดี ผู้เป็นแม่กล่าวอย่างเจ็บปวดทั้งน้ำตา “แม่ผมมีเรื่องจะคุยกับแม่ มีร่าห์เธอออกไปก่อน” มาฮันห์กล่าวขณะมองภรรยาคนที่สองด้วยหางตา“นุชลตรีท้องลูกของผม” มาฮันห์กล่าวกับมารดี ผู้เป็นแม่ของตนเอง“ลูกว่าอะไรนะ” มารดีกล่าวพลางมองบุตรชายคนโตอย่างไม่อยากเชื่อสายตาของตนเอง“นุชลตรีท้องลูกของผม เธอคงไปโรงพยาบาล แต่ศพที่ตายไม่มีการแท้งลูกเกิดขึ้นทำให้ผมเชื่อว่านุชลตรียังคงมีชีวิตอยู่” มาฮันห์กล่าวขณะที่มารดีแทบเป็นลมต่อหน้าลุกชาย“คุณแม่” มาฮันห์กล่าวเสียงตระหนกเมื่อเห็นมารดาของเขาล้มลง“ใครอยู่ข้างนอกเข้ามาช่วยประคองคุณผู้หญิงที” เสียงของชายหนุ่มเอ่ยเรียกสาวใช้ข้างนอกให้เข้ามาไม่นานนักคนรับใช้ก็เข้ามาประคองพร้อมกับมีร่าห์“เดี๋ยวฉันทำเอง” มีร่าห์อาสาช่วย

เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะเขาที่เธอต้องจากไปเป็นเพราะเขาไม่รู้จักพอคนเดียวจึงทำให้เขาเสียของสำคัญที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตของเขาอย่างนุชลตรีไป!“มาฮันห์ ๆ ฮันนี่คะให้ฉันเข้าไปข้างในเถอะนะคะ ฉันรู้ว่าคุณต้องการฉัน” มีร่าห์ตะโกนส่งเสียงร้องดังลั่นหน้าห้องโอ่งโถงรับแขกซึ่งเชื่อมต่อไปกันไปกับห้องทำงานของมาฮันห์“โยธาไปบอกหล่อนว่าผมกำลังยุ่ง” มาฮันห์กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยโยธาที่ยืนอยู่มองสายตาของมาฮันห์ ก็รู้ได้ทันทีว่า เวลานี้มีร่าห์กำลังตกกระป๋อง เขาอดนึกสงสารหญิงสาวที่เข้ามาพัวพันในเกมรักเกมแค้นของมาฮันห์ขึ้นมาไม่ได้“โยธา ฉันเรียกนายไม่ได้ยินเหรอไง” มาฮันห์กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงดังกว่าเดิม“ครับนายท่าน” โยธากล่าวด้วยพลางมอสงไปยังแววตาของมาฮันห์ที่ฉายชัดถึงความไม่พอใจในตัวของมีร่าห์ ภรรยาคนที่สองที่พร้อมจะฆ่ามารดาของเขาโยธาเดินออกจากประตูไปแล้ว มาฮันห์หยิบหูฟังขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็วพลางกดเล่นเพลงที่เขาชอบฟังอย่างไม่สนใจต่อสิ่งใดที่กระตุ้นเขาอยู่ด้านนอกอีกที่เขาให้มีร่าห์อยู่ก็เพราะว่ากำลังท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของโยธาอยู่ก็เท่านั้น เขาจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้ได้นุชลตรีคืนมา ไม่ว่

เธอมองจ้องลึกลงไปในดวงตาของมาฮันห์ ที่ไม่ปิดบังความรู้สึกของเขาอีกต่อไป“และผมจะแต่งงานกับคนเดิม” มาฮันห์พูดในที่สุด เขาแย้มรอยยิ้มเพียงเล็กน้อยพลางทอดมองไปยังแววตาลุ่มลึกของหญิงสาวนุชลตรีอดรู้สึกว่าหัวใจของหล่อนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง มือเรียวของนุชลตรีผลักอกของมาฮันห์ออกอย่างแรงจนเธอแทบล้มลง“ฉันจะไม่แต่งงานกับคุณ” นุชลตรียืนกรานเจตนารมณ์การมาที่นี่ของเธอด้วยน้ำเสียงที่ดังลั่น“นุชลตรีผมผิดไปแล้ว มีร่าห์จะฆ่าแม่ของผม ในวันนั้นผมเห็นน้ำตาของคุณผมไม่อยากให้คุณเสียใจ ผมจึงปล่อยให้คุณไป” มาฮันห์กล่าวพลางลงไปนั่งคุกเข่าที่พื้นดินท่ามกลางความตระหนกของนุชลตรี“แล้วมีร่าห์ล่ะ คุณเอาหล่อนไปไว้ที่ไหนคะ” นุชลตรีเอ่ยถามเขาเสียงแข็ง“มีร่าห์ท้องกับโยธาในวันนั้นเธอแค่จัดฉากให้คุณมาเห็นผม ซึ่งผมร่วมมือกับเธอ ผมผิดเองนุชลตรี ผิดที่ไม่เชื่อใจคุณ” มาฮันห์กล่าวขึ้นพลางกอดขาของหญิงสาวชาวเอเชียไว้เขาซุกใบหน้าคมคายลงซบลงที่เข่าของหล่อน หยาดน้ำใสไหลออกจากดวงตาคู่คมปลาบของมาฮันห์ ตั้งแต่เกิดมาหล่อนยังไม่เคยเห็นมาฮันห์ร้องไห้เลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้น้ำตาของลูกผู้ชายไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสายนุชลตรียกมือขึ้นป

“ฉันไม่คิดว่า ฉันจะมีวันนี้” นุชลตรีกล่าวอย่างรวดเร็วพลางเอนหัวของหล่อนมาซบกับแผงอกกำยำของผู้เป็นสามีมาฮันห์ก้มใบหน้าลงมาพลางจุมพิตที่เรือนไหมของนุชลตรีเพียงแผ่วเบา นุชลตรีก้มหน้าลงด้วยความขวยเขินเล็กน้อยนุชลตรีอมยิ้มอย่างมีความสุขใจขณะมองบุตรชายและบุตรสาวสองคนวิ่งเล่นในทุ่งหญ้าเขียวขจีในคฤหาสน์บ้านหลังใหม่ของหล่อนกับมาฮันห์ในประเทศไทยเวลานี้พวกเขาเลือกเชียงใหม่เป็นสถานที่ปักหลักลงถิ่นฐาน มาฮันห์ผันตัวมาเป็นพ่อบ้านในขณะที่นุชลตรีผันตัวมาเป็นเจ้าของคฤหาสน์หลังโต และเจ้าของกิจการโรงแรมที่เชียงใหม่ทั้งสองปลูกบ้านไว้ในตัวเมืองเชียงใหม่ นุชลตรีชอบต้นไม้สีเขียวขจีความเขียวชอุ่มทำให้หัวใจของหล่อนรื่นรมย์ไม่น่าเชื่อว่าหล่อนจะได้กลับมาแต่งงานกับมาฮันห์ เศรษฐีชาวเมืองมัทราสที่หล่อนเลิกราไปนานนับสองปีแม้ว่าความรักครั้งแรกจะเกิดจากความไม่ชอบใจมาก่อน หากวินาทีแรกที่เจอหล่อนกลับตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกพบแม้มาฮันห์จะไม่ใช่ผู้ชายคนแรกในดวงใจของเธอก็ตามแต่ หากเขากลับเป็นผู้ชายคนแรกที่ลากหล่อนให้ขึ้นสวรรค์และผลักเธอสู่อเวจีห้วงเหวที่ลึกที่สุดที่นุชลตรีไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในวินาทีนั้นนุชลตรีสัมผั