Semua Bab อุบัติรักสามีจอมบงการ ฉบับสมบูรณ์: Bab 31 - Bab 40

มือเรียวของมีร่าห์ลูบไล้ไปยังหัวไหล่ของเขาอย่างกระหาย แรงปรารถนาส่วนลึกทำให้มีร่าห์ไร้ซึ่งยางอายที่ควรจะมีอีกต่อไปผลัวะ ประตูห้องนอนของมาฮันห์เปิดออก มีร่าห์หวีดร้องออกมาอย่างสะดุ้งโหยงมือเรียวของมาฮันห์ผลักร่างของหญิงสาวให้ออกห่าง เขาเดินออกไปคว้าผ้าเช็ดตัวมาคลุมท่อนกำยำของเขาไว้“นายมีอะไรโยธา” มาฮันห์กล่าวด้วยน้ำเสียงเข้มพลางมองไปยังโยธาด้วยแววตาไม่พอใจ“นายครับ คุณนุชลตรีเธอประสบอุบัติเหตุครับ” โยธากล่างพลางมองมีร่าห์ที่ล้มคว่ำเปลือยกายอยู่บนพื้น“อะไรนะโยธา” เสียงเข้มกล่าวออกมาอย่างตระหนกเวลานี้หัวใจของชายหนุ่มหล่นวูบ“แล้วคุณผู้หญิงเป็นอย่างไรบ้าง” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดังลั่น“เวลานี้คุณโยเซฟห์กำลังพาเธอไปโรงพยาบาลครับ” โยธาลูกน้องของมาฮันห์กล่าวพลางหลุบสายตาต่ำลงมาฮันห์ตบโต๊ะฉาดใหญ่ เวลานี้เขากำลังโกรธตนเองที่เป้นต้นเหตุของเรี่องนี้ เขาควรรับผิดชอบนุชลตรีไม่ใช่ผู้หญิงอย่างมีร่าห์“โยเซฟห์อยู่ที่ไหน” มาฮันห์กล่าวพลางกระชากเสื้อคลุมจากราวแขวนแล้วเดินออกไป“มาฮันห์คะ” มีร่าห์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหวว เวลานี้อารมรณ์ของหล่อนยังคงค้างเติ่ง หากชายหนุ่มตรงหน้าของหล่อนกลับเอาแต

‘เกิดอะไรขึ้นกับนุชลตรี’ ศรุตท์ได้แต่ครุ่นคิดอยู่ในใจ ห้องนอนของมารดี “มาฮันห์มีอะไรเหรอลูก” มารดีสังเกตเห็นสีหน้าไม่สบายใจของบุตรชาย “แม่ครับผมพลาดพลั้งมีอะไรกับมีร่าห์ครับ ผมมันเป็นคนเลว” มาฮันห์กล่าวด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด “แล้วยัยหนูรู้เรื่องนี้ไหมมาฮันห์” มารดีเอ่ยถามบุตรชายอย่างตรงไปตรงมา “นุชลตรีเห็นเธอจึงวิ่งเตลิดออกไปให้รถชนแบบนั้นครับ โชคดีที่โยเซฟห์ไปเห็นแล้วช่วยไว้ทัน” มาฮันห์กล่าวขึ้นด้วยแววตารู้สึกผิด “เรารีบไปเยี่ยมนุชลตรีกันเถอะ” มารดีบอกกับมาฮันห์อย่างไม่อยากคุยเรื่องมีร่าห์มากนักมาฮันห์ตัดสินใจไปเยี่ยมนุชลตรี เวลานี้หล่อนรู้สึกดีขึ้นบ้าง หากหล่อนยังไม่ยอมพูดจากับมาฮันห์สักคำ“หมอให้คนไข้พักสองวันแล้วค่อยกลับบ้าน ส่วนที่นี่ญาติคนไข้ไม่ต้องอยู่เฝ้าก็ได้ครับ” ศรุตท์กล่าวกับมาฮันห์และครอบครัวของนุชลตรีหมอศรุตท์ให้ทุกคนกลับไปแล้วเขาจะอยู่เฝ้านุชลตรีเอง“พี่ศรุตท์คะ” นุชลตรีเอ่ยขึ้นในที่สุด“นุชขอโทษค่ะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด“ไม่ต้องนุช ไม่ต้องขอโทษพี่เข้าใจดี” ศรุตท์กล่าพลางก้มหน้า“นุชขอบ

หยาดน้ำใสไหลคลอดวงตาทั้งสองข้างของนุชลตรี หญิงสาวมองผ่านม่านน้ำตาด้วยความชอกช้ำระกำทรวงเวลานี้นุชลตรีรับรู้ได้ถึงแรงอารมณ์ที่กำลังกรุ่นโกรธของหล่อน หญิงสาวไม่รอช้า เธอถลันเข้าไปหาทั้งสองคนทันทีนุชลตรีสะบัดมือเรียวไปตามแรงโทสะของหล่อนใส่ใบหน้าของมีร่าห์ ใบหน้าของเพื่อนสนิทที่หล่อนไว้ใจมาตลอดแต่มาวันนี้มีร่าห์ได้กลายมาเป็นภรรยาคนที่สองของสามีเธอ“แกกล้าตบฉันเหรอนังนุชลตรี” มีร่าห์ที่หน้าหันด้านหนึ่งกล่าวด้วยความเจ็บปวดในใจ“มากกว่านี้ก็กล้า” นุชลตรีกล่าวพลางกระชากมีร่าห์ให้ออกห่างจากสามีของหล่อน ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในงานแต่งงานของภรรยาคนที่สองของมาฮันห์“ช่วยด้วยค่ะมาฮันห์ ภรรยาคนแรกของคุณทำร้ายฉัน” มีร่าห์หวีดร้องแล้วกัดปากของหล่อนพลางแสร้งล้มลงไปต่อหน้าต่อตาของมาฮันห์มาฮันห์ที่ได้สติรีบเข้าไปกระชากร่างนุชลตรีออกมาอย่างรวดเร็ว เขารวบมือของหล่อนเอาไว้ ขณะที่มีร่าห์ล้มลงในอ้อมอกของโยธาลูกน้องของมาฮันห์“ปล่อยนะมาฮันห์ คุณหลอกลวงฉัน คุณบอกว่าคุณรักฉัน แต่คุณแต่งงานกับเพื่อนสนิทฉัน” นุชลตรีกล่าวกับเขาทั้งน้ำตามือเรียวสองข้างของนุชลตรีเข้ามาผลักอกมาฮันห์อย่างแรง ดวงตาคู่ปลาบของเข

เสียงหัวร่อเริงร่าของมีร่าห์ดังเล็ดลอดออกมายังนอกห้องนอนของหล่อนตามด้วยเสียงสุขสันต์ของทั้งคู่ นุชลตรีฟังเสียงของทั้งสองที่พูดคุยหยอกล้อกันอย่างร้าวรานใจในที่สุดมาฮันห์ก็หนีหล่อนไปมีคนอื่น หญิงสาวรำพันกับตนเองอย่างร้าวรานใจ บ้านที่ไม่ใช่บ้านของนุชลตรีและมาฮันห์ก็ไม่ใช่สามีของหล่อนเพียงคนเดียวอีกต่อไปเวลานี้นุชลตรีรู้สึกจุกจนพูดอะไรไม่ออก หญิงสาวรู้สึกราวกับว่าตอนนี้เธออยู่ในขุมนรกที่ลึกยิ่งกว่าอเวจีมหานรกเสียอีกผ่านมาอีกแค่เดือนเดียว มาฮันห์ก็เข้าพิธีแต่งงานกับของรักของเขาอย่างมีร่าห์ เขาไม่แยแสความรู้สึกของนุชลตรีเลยสักนิดผู้คนในบ้านต่างซุบซิบนินทานุชลตรีไปต่าง ๆ นานาในค่ำคืนงานเลี้ยงวันเกิดของมาฮันห์นุชลตรีประสบอุบัติเหตุ หากแต่มีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งร่ำลือกันว่าหล่อนแอบหนีไปพลอดรักกับโยเซฟ์โยเซฟห์นิ่วหน้าและไม่ปริปากบอกใครสักคำ เขาบอกว่าวันนั้นเขาเมามากทำให้จำอะไรไม่ได้ มาฮันห์และมีร่าห์โบ้ยความผิดว่าหล่อนคบชู้สถานะของนุชลตรีในบ้านจึงเริ่มเปลี่ยนแปลงไปหลงเหลือเพียงคำว่าภรรยาคนแรกเท่านั้น คนใช้ในบ้านยิ่งเมินเฉยต่อคำพูดของหล่อนนับตั้งแต่มาฮันห์แต่งงานใหม่อย่างสมเกียรติกับมีร่าห์เธ

ไม่ได้จะอย่างไรเสียนุชลตรีก็เป็นคนต่างบ้านต่างเมืองเหมือนเธอกุลลีรีบยกถาดข้าวเข้าไป ขณะที่นุชลตรีนั่งลงบนเตียงนอนของหล่อนนุชลตรีปรายตามองถาดอาหารของเธออย่างไม่อยากอาหาร เวลานี้หล่อนไม่รู้จะรับประทานอาหารไปทำไม ตายเสียยังดีกว่าให้มันเป็นเช่นนี้ หล่อนแค่คิดถึงดารา แม่ของหล่อน หล่อนแค่อยากกลับบ้านก็เท่านั้นหากมาฮันห์กลับนึกเพียงว่า หล่อนอยากเป็นอิสระจากเขาเพื่อที่จะได้อยู่กับชายหนุ่มคนอื่น นุชลตรีไม่นึกว่ามาฮันห์จะเป็นคนสมองทึบทึมขนาดนี้เวลานี้นุชลตรีไม่อยากรับประทานสิ่งใดลงท้อง นุชลตรีอยากกลั้นใจตายไปเสียด้วยซ้ำ หญิงสาวบาดเจ็บจากความรักที่หล่อนมีให้มาฮันห์มามากพอแล้ว“กุลลี เอาวางไว้ตรงนั้นเถอะ” นุชลตรีกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเมื่อเห็นสาวใช้ยื่นถาดอาหารมาให้หล่อนเสียงหัวร่อต่อกระซิกดังมาจกห้องของมีร่าห์ ตามมาด้วยเสียงของการกระแทกของเตียง นุชลตรีรู้สึกอยากตายเสียให้ได้ในเวลานั้นเป็นดังที่หล่อนคาดไว้ ไม่ผิดเพี้ยนเลยเวลานี้มาฮันห์คงกำลังมีความสุขกับมีร่าห์ เวลาที่เขาไปหามีร่าห์มันทำให้นุชลตรีจวนเจียนจะขาดใจให้ได้หยดน้ำใสไหลคลอหน่วยดวงตาทั้งสองข้างของหญิงสาว มือเรียวบางสั่นไหวเล็กน