All Chapters of แผนลับ... ลวงรัก: Chapter 31 - Chapter 40

บรรยากาศภายในห้องคาราโอเกะเต็มไปด้วยเสียงเพลง เสียงหัวเราะ และเสียงแก้วกระทบกัน หัวหน้าห้องยาทั้งสามแผนกรับบทเจ้าภาพใจป๋า อาสาเลี้ยงน้องฝึกงานเต็มที่ลภาวัน หญิงสาวร่างท้วมพลังงานล้นจากห้องยาชั้นสาม ก็รับหน้าที่เปิดเพลงกับจัดคิวไมค์ให้ทุกคนด้วยความคล่องแคล่ว ประหนึ่งทำหน้าที่นี้มาแล้วไม่ต่ำกว่าพันครั้งส่วนสามสาวนักศึกษาฝึกงานเหล่าตัวเอกของงานวันนี้ แม้จะมาในชุดลำลองธรรมดา ๆ แต่กลับโดดเด่นสะดุดตาไปคนละแบบ ความสวยคนละสไตล์ เรียกสายตารุ่นพี่ให้ต้องเผลอมองซ้ำแล้วซ้ำเล่าหญิงสาวร่างเล็กสุดที่จับไมค์ร้องเพลงอยู่หน้าจอทีวีขนาดใหญ่ ใบหน้าลูกเสี้ยวยุโรปนั้นสวยหวานราวเจ้าหญิง นัยน์ตาสีน้ำตาลทองโดดเด่น ส่วนสองสาวที่เต้นเป็นแบคอัพอยู่ด้านหลัง ทั้งคู่มีรูปร่างสูงโปรงมองแล้วส่วนสูงคงไม่น้อยกว่าร้อยเจ็ดสิบ คนหนึ่งใบหน้าหมวยโฉบเฉี่ยวคล้ายกับนางแบบชื่อดังที่เพิ่งไปคว้ารางวัลบนเวทีเดินแบบระดับโลก อีกคนแม้จะเป็นสาวสอง แต่ใบหน้ากลับหวานหยดยิ่งกว่านางเอกละครหลังข่าวยิ่งเหล้าเข้าปากตรัสสาก็ร้องเพลงได้ไม่มีเบื่อ เสียงหวานใสของเธอไหลลื่นไม่ต่างจากน้ำผึ้งเคลือบไมค์ ทั้งห้องเงีย

ณัฐวัชรตั้งสติได้ก่อนใคร รีบพุ่งเข้ามาดึงร่างเล็กของเพื่อนให้ลุกขึ้นยืนตัวตรง ใบหน้าที่แต่งไว้อย่างเนี้ยบเปื้อนความกังวลชัดเจน เธอแอบหันไปสบตากับคนที่ยืนแผ่รังสีเย็นยะเยือกอยู่หน้าประตู ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบ จนไม่มีใครกล้าหายใจเสียงดัง“อะ... เอ่อ… สวัสดีค่ะพี่หมอนนท์ คะ... คือ… มันคืออุบัติเหตุค่ะ”ณัฐวัชรพูดแก้ตัวแทนเพื่อนน้ำเสียงตะกุกตะกัก อีกมือสะกิดเจ้าตัวต้นเรื่องระรัว เป็นสัญญาณให้รีบพูดอะไรออกมาบ้าง เพราะบรรยากาศมันอึดอัดจนทุกคนในห้องจะโดนกดทับตายกันอยู่แล้ว“อึ๊ก!”เจ้าตัวต้นเรื่องที่สมองถูกแช่แข็งไปแล้ว สะอึกออกมาจนตัวเซ ศศิธรที่มองใบหน้าเหลอหลาของเพื่อนแล้วอยากจะตบหัวเรียกสติสักป๊าบณัฐวัชรขบกรามกระซิบลอดไรฟัน “ไอ้ขิง ถ้าแกยังไม่พูดอะไรออกมา พวกฉันนี่แหละ จะฆ่าแกเอง”ดวงตาคมกริบของคนที่ยืนอยู่หน้าประตูยังไม่ละไปจากหญิงสาวที่เขาอยากจับมาตีก้นเสียให้เข็ด“ยัยเพื่อนบ้า... รวบรวมสติเดี๋ยวนี้นะ” ณัฐวัชรกระซิบลอดไรฟันอีกครั้ง ครั้งนี้มาพร้อมกับแรงหยิกข้างเอวเล็ก“โอ๊ย!” คนเมาเรียกสติตัวเองกลับคืนมาได้ ตามมาด้วยเสียงตะกุ

หลังจากพยายามประคองสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด มองเขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่งจนพอใจ ร่างของเธอก็โดนพลิกตลบลงมาอยู่ติดกับฟูกอีกครั้ง ปลายจมูกโด่งเลื่อนลงคลอเคลียซอกคอหอมกรุ่น ลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวกายจนเธอรู้สึกจั๊กจี้“พี่นนท์...” คนเมาเรียกเขาเสียงแผ่ว ความอุ่นวาบแล่นไปทั่วร่าง“จะ... จะทำอะไรคะ”“หืม พี่ก็จะทำอะไร ๆ น้ำขิงไงครับ” เสียงทุ้มกลั้วหัวเราะ กระซิบแนบชิด ขณะที่ริมฝีปากเริ่มขบเม้มไปตามลำคอระหงวงแขนแกร่งรัดร่างเล็กเข้าหาอก ฝ่ามืออุ่นลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบาง ผ่านกางเกงนอนตัวใหญ่ เคลื่อนลงไปจนถึงจุดอ่อนไหว ปลายนิ้วร้อนกรีดหยอกเย้าไปมานอกร่มผ้า มือเล็กรีบแตะที่มือของเขาไว้ น้ำเสียงสั่นสะท้านออกจากริมฝีปากเล็ก“อื้อ~ พี่นนท์ นะ น้ำขิงว่า คืนนี้... ไม่พร้อมแล้ว”ดวงตาคมหลุบมองร่างที่สั่นอยู่ในอ้อมแขน รอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนใบหน้าเต็มไปด้วยความเอ็นดูปนความเจ้าเล่ห์“ไม่ทันแล้วค่ะที่รัก เพราะตอนนี้พี่พร้อมมาก”ไม่ทันให้ตั้งตัว มือทั้งสองข้างของเขาก็เริ่มปลดเปลื้องผืนผ้าทีละชิ้นอย่างคล่องแคล่ว ไล่มองผิวขาวเนียนตรงหน้า จดจำทุกสัดส่วนไว้ด

และในจังหวะเดียวกัน...มืออีกข้างของเขาก็จ่อปลายหัวหยักเข้ามายังช่องทางฉ่ำชื้น แล้วออกแรงดันเจ้านนท์น้อยเข้าสู่ความอ่อนนุ่มของเธอในครั้งเดียวกึก!วินาทีนั้น ความเจ็บแล่นพล่านไปทั่วร่างจนเธอเผลอกัดริมฝีปากเขาอย่างแรง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก ตรงนั้นของเธอราวกับถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ ความร้อนผ่าวแผ่กระจายไปทั้งร่าง ใบหน้าหวานเบี่ยงหนี น้ำตาหยดใสไหลรินลงจากหางตางื้อ... พี่นนท์... น้ำขิงเจ็บเธออยากบอกเขา ว่าเธอเจ็บ แต่กลัวว่าเขาจะกังวลจนหยุดลงกลางคัน ทำได้เพียงเม้มริมฝีปากแน่น กลืนกลั้นความทรมานเอาไว้ในใจณณณมองคนตัวเล็กที่ร้องไห้เงียบ ๆ ด้วยแววตาสงสาร แต่ให้หยุดตอนนี้… คงเป็นไปไม่ได้“น้ำขิงอย่ากัดปากตัวเอง ถ้าทนไม่ไหว... ให้กัดพี่แทน”ร่างแกร่งค้างตัวตนไว้ในกายเธอ ไม่ขยับไปไหน แต่เลือกที่จะปลอบประโลมคนใต้ร่างแทน ปลายจมูกโด่งคลอเคลียไปตามซอกคอหอมกรุ่น ลมหายใจร้อนเป่ารดผิวเนียนจนขนอ่อนลุกชัน ปลายนิ้วจากมือทั้งสองข้างทำหน้าที่อย่างช่ำชอง ข้างหนึ่งสะกิดยอดอกให้ชูชัน อีกข้างบดคลึงปุ่มเนื้อบวมเป่งที่สั่นระริกใต้สัมผัสของเขา

หญิงสาวตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดระบมไปทั้งตัว ผลพวงจากความเอาแต่ใจของใครบางคนเมื่อคืนนี้ หลังจากเขาเช็ดตัวให้เธอเสร็จแล้ว… พ่อคนหน้ามึนก็ไม่ยอมใส่ชุดนอนกลับเข้าที่ให้ตามเดิม“นาน ๆ ที พี่จะว่าง ขอเก็บเกี่ยวหน่อยนะครับ” นั้นคือประโยคสุดท้ายที่เจ้าคนตะกละไม่รู้จักพอพูดกับเธอเมื่อคืนนี้ ก่อนบทรักจะยาวต่อเนื่อง จนเธอต้องเธอต้องขู่หนีไปนอนกับเพื่อนเขาถึงจะหยุด ตากลมโตปรือปรอย มองเพดานนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปยังข้างกายที่ว่างเปล่า“อดนอนจนเคยชินสินะ…”ตรัสสาปรายตามองนาฬิกาบนหัวเตียง สิบเอ็ดโมงกว่าให้ตายเถอะ… กว่าเขาจะหยุดยุ่มย่ามกับร่างกายเธอก็เกือบตีสี่ แล้วเมื่อคืนนี้ผีลามกตัวไหนมันสิงร่างเธออีกแล้ว!!! ยางอายบนหน้าเธอไม่มีเหลือแล้ว ฮือ...เธอถอนหายใจพยายามปัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว ฝืนพาตัวเองลุกขึ้นนั่ง แต่ทันทีที่ขยับ ร่างกายก็ส่งเสียงประท้วงอย่างรุนแรง“อูยยย… อย่าหวังว่ารอบหน้าจะได้เอาง่าย ๆ เลย ตาบ้า”ร่างเล็กบ่นพึมพำ กัดฟันลากตัวเองลุกจากเตียงอย่างทุลักทุเล วันนี้นัดอาจารย์ที่ปรึกษาเอาไว้ เธอต้องเข้ามหา