Todos los capítulos de แผนลับ... ลวงรัก: Capítulo 51 - Capítulo 60

“เหอะ ตัวก็โต กล้ามก็ใหญ่ ปล่อยให้แมลงหวี่แมลงวันตอมอยู่ได้ ช่างมัน... ชิมรสไหนต่อดีแก” ไม่พูดเปล่า มือเล็กหยิบแก้วใหม่ขึ้นจิบ แม้ปากจะบอกว่าไม่สนใจ แต่ในใจกลับหงุดหงิดจนอยากจะทึ้งหัวพ่อคนเจ้าเสน่ห์นักทำไมกันนะ... ทำไมสามีเธอต้องหล่อลากดิน และรวยเบอร์นี้ด้วย ผู้หญิงที่ไหนจะมองผ่านได้ สงสัยต้องขุนให้อ้วน จะได้ไม่ต้องมีใครมาคิดแย่งเขาไปอีก ตรัสสาหงุดหงิดจนต้องตวัดค้อนวงใหญ่ไปทางคนหน้ามึนณณณที่คอยเช็ก 'เรดาร์เมีย' อยู่ตลอดก็รับรู้ได้ทันที เขาแอบยิ้มมุมปากนึกสนุกที่เห็นเมียเริ่มมีอาการ 'หวง' อย่างเมียคนอื่น ๆ บ้าง และเตรียมจะเล่นบทเศร้าส่งสายตาขอความช่วยเหลือ แต่ยัยเด็กดื้อก็สะบัดหน้าหนีไปกินต่อเสียแล้วกิตติยาเห็นสายตาของณณณที่ไม่ได้โฟกัสที่เธอเลยแม้แต่น้อย แต่กลับไปหยุดอยู่ที่ยัยเด็กชุดขาวนั่น หัวใจของดาราสาวร้อนรุ่มจนแทบทนไม่ไหวนัยน์ตาสีน้ำตาลทองคู่นั้นมีเสน่ห์มาก กระทั่งเธอที่เป็นนางเอกดังอันดับหนึ่งของช่อง ยังต้องยอมรับว่าอย่างเจ็บใจว่า ถ้ามายืนเคียงข้างกัน ไม่แน่ว่าผู้คนจะยังเหลียวมองดาราสาวที่ชื่อ ‘กิตติยา’ อยู่ไหมและการส่งซิกทางสายตาของสองส

ร่างบางที่นอนฟุบอยู่บนเตียงลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาหวานฉ่ำเคลือบไปด้วยไอแห่งความเหนื่อยล้า มือเรียวควานหาโทรศัพท์ตามความเคยชินเพื่อจะปิดเสียงแจ้งเตือนที่แผดก้อง แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าข้างกายและเช่นเคย... เมื่อตื่นขึ้นมา คนตัวโตที่เป็นต้นเหตุของอาการระบมไปทั้งตัวก็ไม่อยู่แล้ว ตรัสสาถอนหายใจยาว สะบัดศีรษะไล่ความมึนงง นึกเข่นเขี้ยวคนหน้ามึนที่หาเรื่องลงโทษเธอกลับ ด้วยข้อหา ‘สวยเกินไป’ เขาเคี่ยวกรำเธอแทบทั้งคืนพ่อคุณเอ๊ย! จริงจังกับบทลงโทษยิ่งกว่าเคสผ่าตัดเสียอีก!หญิงสาวบิดตัวไล่ความขี้เกียจ ก่อนยันตัวลุกขึ้น คว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ แม้จะอยากทิ้งตัวลงนอนต่อแค่ไหน แต่หน้าที่นักศึกษาฝึกงานก็ยังค้ำคอ แถมยังมียัยหัวหน้าแผนกผีดิบที่ดูพร้อมจะดูดเลือดเธอทุกเมื่อนั่นอีกบรรยากาศช่วงเช้าในแผนกเภสัชกรรมผู้ป่วยในค่อนข้างเงียบ ด้านในยังมีเจ้าหน้าที่ไม่มากนัก ส่วนใหญ่กำลังง่วนอยู่กับการตรวจยา จัดยา หรือเตรียมเคสสำหรับผู้ป่วยในรอบเช้าหญิงสาวเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานประจำของตน แต่ยังไม่ทันจะถึง เสียงที่เธอไม่อยากได้ยินที่สุดก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“แล้วถ้าแม่ไม่ยอมถอยเรื่องนี้ล่ะ?”ณณณสบตามารดา ดวงตาของเขานิ่งสงบ แต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น“แม่ไม่ต้องห่วงครับ ผมไม่มีทางต้องเลือกระหว่างแม่กับเมีย” เขาหยุดไปชั่วครู่ ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“เพราะผมจะเลือกทั้งคู่... ผมจะแบ่งเวลาระหว่างแม่กับเมียให้ดีเอง ขอแค่แม่ไม่ทำร้ายน้ำขิง” เสียงพลิกกระดาษดังขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาก้มหน้ากลับไปอ่านเอกสารต่อ บ่งบอกว่าการเจรจาในวันนี้สิ้นสุดลงแล้วปรางทิพย์ยังคงนิ่งงันอยู่กับที่ จริง ๆ แล้วเธอน่าจะตามทันลูกชายได้ตั้งแต่แรก เพราะนี่คือ... ลูกที่เธอเลี้ยงมาเองกับมือตั้งแต่ตานนท์จำความได้ เด็กคนนี้ไม่เคยยอมแพ้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร เวลาไปแข่งขันอะไร เขาจะต้องได้ที่หนึ่งเสมอ เวลาเจอปัญหาขอเพียงมีเวลาให้เขาได้ใช้ ทางออกก็จะมาอยู่ตรงหน้าแล้วทำไมกันนะ… ตอนนั้นเธอถึงคิดว่าเขาจะยอมปล่อยมือจากเด็กคนนั้น เธอพลาดเอง พลาดที่ตอนนั้นมองลูกชายของตัวเองไม่ออกแต่ถ้าจะให้ยอมแพ้ตอนนี้น่ะหรือ? ไม่มีทางเสียหรอกขึ้นชื่อว่าแม่แล้ว จะปล่อยให้ลูกชายตัวเองซ้ำรอยบิด

ห้องยาผู้ป่วยในยังคงเงียบเชียบเหมือนเคย เสียงเครื่องพิมพ์ใบสั่งยาดังเป็นระยะ สลับกับเสียงเปิดปิดลิ้นชักเก็บยาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บรรยากาศดูเหมือนจะเป็นแค่วันธรรมดาวันหนึ่งแต่กลับรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไป…ดวงตากลมโตสอดส่องไปรอบแผนก เธอรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ และเมื่อกวาดตามองครบทุกมุม จึงแน่ใจแล้วว่า… ที่รู้สึกว่าแปลก เพราะโล่งหูผิดปกตินี่เอง หัวหน้าแผนกที่รักหายตัวไป“พี่แอนคะ หัวหน้าไปไหนหรอคะ” ตรัสสาหันไปถามภานิกา ที่เดินเข้ามาในห้องพอดีภานิกาเงยหน้าจากเอกสารที่ถืออยู่ในมือ หัวเราะออกมาเบา ๆ อดคิดไม่ได้ว่าเด็กสาวคงหวาดกลัวหัวหน้างานอย่างนัยนามากเป็นแน่ พอไม่เห็นตัวเลยต้องถามถึงแบบนี้“ลางานช่วงบ่ายจ้ะ บอกว่ามีธุระด่วน โล่งหูเลยสิเรา”ตรัสสายกยิ้มจาง ๆ ไม่คิดแก้ไขความเข้าใจอีกฝ่าย แต่ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย ลางาน? ตอนนี้? หลังจากที่ถูกเธอพยายามลองเชิงเมื่อเช้าช่างบังเอิญอะไรอย่างนี้…ร่างเล็กมั่นใจว่ายัยหัวหน้าโรคจิตต้องมีบางอย่างที่ต้องปกปิดอยู่แน่ ๆ พิรุธแสดงออกมาชัดเจนขนาดนั้น คิดหรือว่าเธอจะปล่อยผ่าน ในเมื่อไ

“พี่นนท์สนิทกับหัวหน้านัยะ—”กริ๊งงง กริ๊งงงเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะ มือเล็กกะจะเอื้อมมือไปปิดเสียง แต่เมื่อมองดูดี ๆ เบอร์ที่โชว์บนหน้าจอคือเบอร์ภายในของโรงพยาบาล เลยต้องรีบกดรับสาย“สวัสดีค่ะ”“หนูเข้าเวรคืนนี้ใช่ไหม” น้ำเสียงของปลายสายฟังดูร้อนรน จนเธอรู้ได้ทันทีว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ ๆ“ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ” ตากลมโตเหลือบมองเวลาบนข้อมือ ยังไม่ถึงเวลาเข้าเวรอีกตั้งเกือบสี่สิบนาที แล้วเจ้าหน้าที่เภสัชกรเวรก่อนหน้าหายไปไหน“มีเคสด่วนมาก พี่เป็นพยาบาลจากวอร์ดชั้นแปด คนไข้เตียงสิบสี่มีภาวะกดหายใจจากมอร์ฟีนเกินขนาด หมอเวรแจ้งว่าต้องให้ Naloxone ด่วนมาก!”เลือดในกายเธอเย็นวาบ มือเล็กรีบคว้าข้าวของจำเป็น แล้ววางซองเอกสารไว้บนโต๊ะ หันไปบอกคนตัวโตแบบไม่มีเสียง ให้เขาอ่านปากเอา“ไปก่อนนะคะ” พูดจบก็พุ่งตัวออกจากห้องทำงานเขาทันที“ห้องยาไม่มีคนอยู่เหรอคะ”“พี่โทรเข้าสายภายในไม่มีคนรับ วิ่งไปดูก็ไม่มีคนอยู่ เห็นชื่อหนูเข้าเวรดึกเลยเสี่ยงโทรตรงมาจากเบอร์บนกระดาน”“เข้าใจแล้วค่ะ ตอนนี้น้ำขิงอยู่โรงพยาบาลแ