All Chapters of แผนลับ... ลวงรัก: Chapter 41 - Chapter 50

ตัดกลับมาที่ปัจุบัน... ภาพในวันนั้นยังแจ่มชัดไม่เคยจาง...ชายคนเดียวกัน ที่ครั้งหนึ่งเคยทิ้งเธอไว้ข้างหลังโดยไม่เหลียวกลับมามอง แต่วันนี้กลับยืนอยู่ในครัว กำลังทำมื้อเช้าที่กำลังจะกลายเป็นมื้อกลางวันให้เธอกินกลิ่นไข่เจียวหอมฟุ้งไปทั่วห้อง แต่กลิ่นนั้น… ไม่ได้ทำให้เธอหิวเท่ากับความรู้สึกที่กำลังแล่นพล่านในอกในตอนนี้... เขาอบอุ่นเหลือเกิน อบอุ่นจนเธอรู้สึกใจหวิว รอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากเขา ทำให้เธออยากจะเชื่อว่าทุกอย่างที่ผ่านมา... มันเป็นเพียงแค่ฝันร้ายตื่นหนึ่งใช่… เธอรู้ตัวดี ว่าตัวเองรักเขามากแค่ไหน เขาเปรียบเสมือนโลกทั้งใบของเธอ รักมาตลอด รักไม่เคยเปลี่ยน และมันไม่เคยลดลงเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียวแต่… อีกใจหนึ่งก็ยังกังวล และกังขาในตัวเขา เป็นเส้นกลางที่เธอยังไม่กล้าก้าวผ่าน ความรักที่เต็มเปี่ยม ไม่ได้แปลว่าจะไม่มีช่องว่าง เพราะความเชื่อใจที่เคยแน่นหนา มันเคยถูกทำลายลงในชั่วพริบตาคืนนั้น… เมื่อหกปีก่อน…เป็นเหมือนม่านหมอกที่บดบังทุกภาพฝันในวัยเยาว์ ไม่ว่าจะพยายามผลักมันออกไปแค่ไหน มันก็ยังวนกลับมาเสมอ

เธอจำทุกอย่างได้แล้ว...ตอนนั้นที่เธอก้าวออกจากรั้วบ้านเพทาพิทักษ์ ยังเรียนไม่จบมัธยมปลายด้วยซ้ำ เด็กผู้หญิงอายุสิบเจ็ดที่ไม่มีใครเหลืออยู่ข้าง ๆ แม่ผู้ให้กำเนิดก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย พ่อผู้ให้กำเนิดเป็นใครก็ไม่รู้ ยายที่เป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวก็ตายลงเงินเก็บติดตัวมีเพียงไม่กี่พันบาท ต้องเลือกพักโรงแรมราคาถูกที่สุดแสนจะน่ากลัวเพื่อตั้งหลัก ตอนนั้นเธอเคว้งคว้างสิ้นดี จนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อด้วยซ้ำแต่ไม่ทันข้ามคืน... ก็มีสายจากเจ้าหน้าที่ห้องธุรการของโรงเรียนที่เธอเคยไปช่วยงาน โทรมาแจ้งว่าเธอได้รับทุนเรียนฟรี แลกกับการทำงานเสียงกระจายสายในตอนเช้า และต้องช่วยงานโรงเรียนอีกสารพัดแบบ แล้วแต่โรงเรียนจะใช้มอบหมาย ทั้งยังอนุญาตให้อยู่หอพักอาจารย์หลังโรงเรียนได้ตอนนั้น… เธอคิดว่ามันคือปาฏิหาริย์ตอนสอบติดมหาวิทยาลัยก็เหมือนกัน อยู่ ๆ ก็มีคอนโดราคาถูกเกินจริงมาวางตรงหน้า ตอนที่ล้มหมดสติหน้าคอนโด ก็มีคนพาไปส่งโรงพยาบาลทันทีทุกครั้งที่ปัญหาเกิดขึ้น… แล้วคลี่คลายลงได้อย่างง่ายดายเธอคิดมาตลอดว่าเป็นเพราะโชคช่วยแต่เปล่าเลย…

“คิวที่ 324 เชิญที่ห้องตรวจสามค่ะ” เสียงของ เปรสินี พยาบาลผู้ช่วยดังขึ้นเรียกผู้ป่วยตามลำดับ ท่ามกลางความจอแจในแผนกตรวจผู้ป่วยนอกยิ่งเป็นวันที่นายแพทย์ณณณ เพทาพิทักษ์ ออกตรวจด้วยแล้วละก็...คนไข้ยิ่งล้นหลามกว่าปกติ ทั้งคนที่มีนัด และวอล์กอินมาโดยไม่มีนัดล่วงหน้า ไม่ใช่แค่เพราะเขาเป็นศัลยแพทย์มือดี ที่ขึ้นชื่อเรื่องผ่าตัดสำเร็จสูงเป็นอันดับต้น ๆ ของโรงพยาบาลแต่… เพียงแค่รูปลักษณ์ของเขาที่หล่อเหลาเกินดารา ก็ทำให้สาว ๆ อยากบินเข้าหาไม่ขาดสาย ไหนจะนามสกุล ‘เพทาพิทักษ์’ ที่เป็นเหมือนโลโก้ทองคำ ประกาศฐานะความร่ำรวยและอำนาจล้นฟ้าอีกเปรสินีหันไปมองคิวถัดไป ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะพยายามเก็บสีหน้ากลับอย่างรวดเร็วกิตติยา พรพิรักษ์... นางเอกละครชื่อดังแม้จะสวมหมวกแก๊ปและหน้ากากอนามัยมิดชิด แต่แววตากลมหวาน กับท่วงท่าเปี่ยมเสน่ห์นั้น ยากจะปิดบังได้ ทำให้เปรสินีจดจำได้ทันที ว่าเป็นนางเอกค่าตัวแพงที่กำลังมาแรงในตอนนี้กิตติยายืนพยุงชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ เดินเข้ามาใกล้ พยาบาลสาวสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามเก็บอาการตื่นเต้นไ

ตรัสสาพาร่างที่เหลือแต่กายหยาบ เพราะวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว เดินเซลงมายังโรงอาหารของโรงพยาบาล ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้าใส่จนรู้สึกเหมือนพลังชีวิตถูกสูบออกไปหมด งานที่ถูกยัดแน่นเอี๊ยดเพราะท่านหัวหน้าที่รัก กลัวว่าเธอจะได้เรียนรู้งานไม่มากพอ ทำให้ขาสองขาหนักอึ้งจนแทบจะก้าวไม่ออกคนตัวเล็กลากสังขารไปที่โต๊ะริมสุด มีสองเพื่อนรักนั่งรออยู่ ทั้งคู่ดูดีผิดกับสภาพผี ๆ อย่างเธอโดยสิ้นเชิงณัฐวัชรเงยหน้าขึ้นมาเห็นเพื่อนแล้วถึงกับเบิกตากว้าง “ต๊าย นังชะนี โดนระเบิดมาหรือยะ”ศศิธรที่กำลังตักขนมหวานเข้าปากชะงัก รีบวางช้อนลงก่อนจะสำรวจเพื่อนสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า “แกมั่นใจนะ ว่ามาฝึกงาน ไม่ได้ไปออกรบมา”ตรัสสาทรุดตัวลงนั่ง ทิ้งหัวแนบลงกับโต๊ะ ถอนหายใจยาวเหมือนจะปล่อยวิญญาณออกจากร่าง “ฉันโดนรับน้องแล้วอ่ะดิ”“รับน้อง” ณัฐวัชรเลิกคิ้วขึ้นสูงคนตัวเล็กยกมือขึ้นกุมขมับ น้ำเสียงคล้ายคนหมดแรงเต็มที่ “อือ โดนรับน้องเต็ม ๆ สงสัยท่านหัวหน้าอยากฝึกหนัก ให้ฉันเตรียมเป็นคุณนายผู้อำนวยการมั้ง เลยมอบหมายงานขนาดนี้”ร่างเล็กพูดติดตลก แม้จะมีเสียงร่างกายประท้วงอยู่ในหัวก็ตามให้ฉันพัก ให้ฉันพัก ให้ฉันพักเถอะ พลีสสส

ที่ด้านหน้าห้องจัดเลี้ยง…หญิงสาวในชุดเดรสเกาะอกสีขาวความยาวเหนือเข่าเล็กน้อย ชุดเข้ารูปพอดีตัวเผยให้เห็นช่วงไหล่กลมมน และเนินอกอวบอิ่ม บริเวณเหนือเอวคอดเดินด้วยด้ายสีเงิน แซมด้วยด้ายหลากสี ปักลายดอกไม้เล็ก ๆ ประดับเอาไว้ชุดเรียบหรู… แต่แฝงไปด้วยความน่ารักสดใสผมยาวสลวยถูกดัดเป็นลอนใหญ่แล้วรวบไว้ครึ่งศีรษะ ประดับด้วยที่โบว์ผูกผมที่ทำจากผ้าลายลูกไม้สีชมพูอ่อน ยิ่งขับเน้นให้เธอดูราวกับนางฟ้าบนดินทุกย่างก้าวของหญิงสาวทำให้ผู้คนรอบตัวต้องเหลียวมองเป็นระยะ ไม่ว่าจะเป็น ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีต หรือ รัศมีที่แผ่ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติยิ่งดวงตาสีน้ำตาลทองคู่นั้น ที่สะท้อนเล่นแสงไฟ… ก็ยิ่งชวนให้หลงใหลณณณชะงักเล็กน้อยเมื่อมองเห็นยัยเด็กดื้อในระยะสายตา ดวงตาคมไล่มองตั้งแต่เส้นผมนุ่มลงมาที่ใบหน้าที่สวยหวานราวเจ้าหญิงชักอยากจะพากลับบ้าน แล้วขังไว้ในห้อง ไม่ให้ใครได้เห็นแล้วสิ...ขณะที่เทพธิดาตัวน้อยในสายตาคนอื่น ยังคุยกับเพื่อนที่สวยโดดเด่นไม่ต่างกัน โดยไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกจับจ้อง“สวยมาก” เสียงทุ้มพึมพำออกมา ราวกับคนละเมอตรั