All Chapters of แผนลับ... ลวงรัก: Chapter 41 - Chapter 46

ในดวงตาคมที่ทอดมองมา ไม่ได้มีเพียงแค่ความอ่อนโยน มันเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนมันลึกซึ้ง… หนักแน่น บรรจุความในใจเป็นพันเป็นหมื่นข้อความที่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้ มือหนาลูบศีรษะเล็กแผ่วเบา ปลายนิ้วค้างอยู่นาน คล้ายกับว่า เขากำลังตัดสินใจอะไรบางอย่างที่เป็นเรื่องยาก“ถ้าพี่จะบอกว่า… ทุกเรื่องที่พี่ทำไป พี่ตั้งใจล่ะ”ตรัสสารู้สึกผิดคาดในคำตอบที่ได้ยินจากปากเขา และคำตอบนี้มันดึงหัวใจดวงน้อยของเธอให้สั่นไหว ร่างเล็กเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาจับจ้องเขาแน่นิ่งเต็มไปด้วยคำถาม“หมายความว่ายังไงคะ”ณณณไม่ได้ตอบในทันที ปลายนิ้วไล้ลงบนหลังมือขาวเนียน ใช้ความคิดอย่างหนักว่าเขาจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมดกับคนตรงหน้าอย่างไรดี แต่เดิมเขาก็เป็นคนพูดไม่เก่ง ถนัดลงมือทำมากกว่าใช้ปาก“ตั้งแต่วันแรกที่เราพบกัน...” เสียงทุ้มเกริ่นขึ้นช้า ๆ เนิบนาบแต่สำหรับเธอ… เวลาราวกับหยุดนิ่ง รอคอยสิ่งที่จะได้ยินต่อไปจากเขา จนอดจะแขวะเขาเล็กน้อยไม่ได้“เดี๋ยวก่อน! น้ำขิงไม่ได้อยากทำลายบรรยากาศนะ แต่พี่นนท์ช่วยพูดแบบต่อประโยคเร็ว ๆ ได้ไหมอ่ะ”ณณณก

ตรัสสาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องประชุมของแผนกเภสัชกรรมผู้ป่วยใน ดวงตากลมโตไล่มองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว วันนี้เป็นวันแรกของการฝึกงานที่นี่ แต่จากบรรยากาศตึงเครียดที่เห็นแล้วก็รู้ได้ทันที... ว่าอีกสองเดือนต่อจากนี้คงจะไม่ง่ายสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ร่างบอบบางของนักศึกษาฝึกงาน ทุกคนในห้องเงียบกริบ ไม่มีคำทักทาย ไม่มีรอยยิ้ม มีเพียงความเย็นชา เหยียดหยาม และความไม่เป็นมิตรที่แผ่กระจายอยู่ทั่วห้องหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “สวัสดีค่ะ ดิฉันตรัสสา หรือเรียกน้ำขิงก็ได้ค่ะ นักศึกษาเภสัชศาสตร์ปีที่หก ขอฝากตัวด้วยนะคะ”มือเล็กยกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม พยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดนัยนา หัวหน้าแผนกเภสัชกรรมผู้ป่วยใน วัยห้าสิบปี กวาดตามองหญิงสาวที่พึ่งเข้ามาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ริมฝีปากเหยียดยิ้มเสี้ยววินาที“หืม… เธออยากฝึกงานที่นี่จริงหรือเปล่า ทำไมถึงได้มาสายตั้งแต่วันแรกแบบนี้!”ตรัสสาสะดุ้งเล็กน้อย กับเสียงกึ่งตวาดนั้น เธอยกข้อมือดูเวลาสายไปห้านาที… แต่จะกี่นาทีก็เรียกว่าสาย เธอรู้ตัวว่าตนเองผิด ก็ยกมือไหว้ขอโทษแ

เสียงกดโทรศัพท์ดังขึ้น จากนั้นเสียงรอสายก็ดังตามมา รอไม่นานปลายสายก็กดรับ นัยนายกมือถือขึ้นแนบหู ใบหน้าบึ้งตึงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด“ฮัลโหล มีอะไรหรือแป้น” ปรางทิพย์รับสาย น้ำเสียงเรียบเย็น“พี่ปราง เด็กสาวที่พี่เคยรับเลี้ยง ชื่ออะไรนะ” เสียงของนัยนาเร่งร้อนขึ้นผิดปกติ แฝงด้วยเลศนัยบางอย่างปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ปรางทิพย์ขมวดคิ้ว จับความไม่ชอบมาพากลได้จากน้ำเสียงของนัยนา ปกติแล้วลูกพี่ลูกน้องของเธอคนนี้ ไม่ค่อยโทรมาหา หรือโทรมารบกวน หากไม่ใช่เรื่องสำคัญ“ถามถึงทำไม”“วันนี้ที่แผนกฉัน มีนักศึกษาฝึกงานมาใหม่ ฉันคุ้นหน้ามาก เลยอยากถามให้แน่ใจก่อน”แม้นัยนาจะไม่เคยเข้าไปในเขตรั้วบ้านของตระกูลเพทาพิทักษ์ เพราะปรางทิพย์ไม่ชอบให้คนในครอบครัวไปรบกวนสามีของตนเอง แต่เธอก็เคยเห็นเด็กคนนี้ไกล ๆ ครั้งสองครั้ง ผ่านงานเลี้ยงที่ปรางทิพย์จัดข้างนอกบ้างมือที่กำโทรศัพท์ของปรางทิพย์แน่นขึ้น หัวใจเต้นแรงอย่างไม่รู้ตัว หรือว่านี่คือเหตุผลที่ลูกชายของเธอไม่ยอมทำงานที่โรงพยาบาลของครอบครัว แล้วยอมลำบากลำบนแยกตัวไปสร้างโรงพยาบาลใหม่“เด็กคนนั้น... ใช่