All Chapters of แผนลับ... ลวงรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ทำไมเขาถึงทำงานที่นี่...ความจริงหกปีมานี้ เธอแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย ความหน่วงแปลก ๆ แล่นขึ้นในอกอีกครั้ง เธอมองตามหลังเขา จนกระทั่งพวกเขาหาโต๊ะว่างในโรงอาหารที่แออัดได้“ไม่มีเวลาโทรหาเมีย แต่มีเวลาอี๋อ๋อกับหญิงอื่น หึ” ปากเล็กบ่นพึมพำ สองมือก็ตักข้าวเข้าปากอย่างกระแทกกระทั้นก่อนที่ศศิธรขยับตัวเข้ามากระซิบเบา ๆ “ครอบครัวพี่หมอนนท์ คือเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนที่มีสาขาทั่วประเทศใช่ไหมแก”ตรัสสาพยักหน้าช้า ๆ เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับอะไร เพทาพิทักษ์เป็นตระกูลใหญ่ที่แทบจะผูกขาดธุรกิจโรงพยาบาลเอกชนไว้ค่อนประเทศ และณณณก็คือทายาทสายตรงเพียงคนเดียว เมื่อคิดถึงความแตกต่างของเธอกับเขา หัวใจของเธอปวดหนึบเล็กน้อย“แล้วทำไมเขามาทำงานโรงพยาบาลนี้ได้ หรือว่า… ฝั่งเอกชนที่ร่วมมือก็คือตระกูลเขา” ศศิธรคาดเดา“เรื่องนี้ฉันก็... ไม่รู้เหมือนกัน”“โอ๊ย! อิจฉาหล่อนเว่อร์” ณัฐวัชรตาโต“อย่าปล่อยให้หลุดมือนะยะ คนอะไรทั้งหล่อ ทั้งเก่ง ทั้งโปรไฟล์ดีขนาดนี้”“ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติเถอะ รีบกิน เดี๋ยวเข้างานสาย” แม้จะพยายามไม่สนใจ แต่หางตาก็

“ว่าง่าย ๆ อย่างนี้สิคะ น่ารัก”“พี่นนท์หยุดพูดจา ‘คะ’ ‘ขา’ แบบนี้นะ น้ำขิงจะอ้วก”เขาหัวเราะพรืดออกมาอย่างอดไม่อยู่ พลางดึงเธอนั่งลงบนโซฟาเคียงข้างกัน ร่างสูงเอนตัวพิงพนักโซฟาสบายอารมณ์ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อเลียน“ผัวไม่กลับบ้านตั้งสามวัน เมียไม่คิดจะโทรตามหน่อยเหรอ”“ถ้าผัวมีเวลาไปกินข้าวกับผู้หญิงคนอื่น ยังจะหวังให้เมียโทรหาอีกหรอคะ”“เนี้ย... แล้วบอกไม่หึง”“ใครหึงพี่นนท์กัน” เธอสะบัดหน้าหนี แต่สองข้างแก้มที่แดงระเรื่อ ทำให้เขายิ้มกว้างยิ่งขึ้น“พี่นนท์เข้าเรื่องสักที ต้องกลับไปทำงานค่ะ มาเริ่มงานวันแรกไม่อยากให้คนอื่นมองไม่ดี”แพทย์หนุ่มลุกจากโซฟา เดินไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ค่อนข้างหนาบนโต๊ะทำงานแล้วยื่นส่งให้ “ไอ้ออฟบอกให้แก้ตามปากกาแดงได้เลย”ดวงตากลมโตกะพริบปริบ ๆ มองซองในมือ ก่อนจะค่อย ๆ คลี่มันออกดู… ดราฟต์วิทยานิพนธ์ของเธอ เขาไม่ได้ล้อเล่นเรื่องรู้จักอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอ“พี่นนท์เป็นเพื่อนกับอาจารย์ออฟจริงหรอเนี่ย”“อืม เรียนมัธยมมาด้วยกัน” เขาตอบด้วยท่าทางสบาย ๆแม้ว่าครอบครั

เขา... หล่อกว่าพระเอกที่เคยร่วมงานมากทั้งหมดอีกณณณพยักหน้ารับเล็กน้อย ส่งรอยยิ้มบางตามมารยาทก่อนเริ่มอธิบาย “การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดีครับ คนไข้มีหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาดจากอุบัติเหตุ ซึ่งถือว่าเป็นภาวะฉุกเฉินร้ายแรง ตอนนี้เราซ่อมหลอดเลือดเรียบร้อย ใช้ทั้งการเย็บ และใส่หลอดเลือดเทียมร่วมกัน เลือดหยุดไหลแล้ว ความดันกลับมาอยู่ในระดับที่ควบคุมได้ครับ”หญิงวัยกลางคนยกมือไหว้ขอบคุณ เขารับไหว้ตามมารยาท ก่อนอธิบายต่อ “หลังจากนี้จะย้ายคนไข้เข้า ICU เพื่อติดตามอาการอย่างใกล้ชิดต่ออีก 48 ชั่วโมงครับ ถือเป็นช่วงเวลาวิกฤต ถ้าร่างกายตอบสนองดี และไม่มีภาวะแทรกซ้อนใด ๆ ถึงจะสามารถย้ายกลับไปยังหอผู้ป่วยปกติได้”“ขอบคุณมากนะคะหมอ ขอบคุณจริง ๆ” หญิงสาวที่แนะนำตัวเองว่าเป็นลูกคนไข้ยกมือขึ้นไหว้ น้ำตาคลอหน่วงอย่างห้ามไม่อยู่ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นเห็นภาพนี้ คงมีใจอ่อนบ้างล่ะ แต่ไม่ใช่กับชายที่ชื่อ ณณณ“ถ้าไม่ได้หมอช่วย พ่อของฉันก็คง…” เสียงเธอสั่นเครือ ยามที่ก้มหน้าลงด้วยความซาบซึ้ง แววตาเจือความโศกเศร้า พยายามทำให้ตัวเองดูน่าสงสารที่สุดหญิงสาวก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด

ตรัสสาเลิกสนใจข่าวลือที่แพร่สะพัด เธอยืนประจำเคาน์เตอร์จ่ายยา หยิบถุงยา และตรวจสอบรายละเอียดอย่างรอบคอบตามหน้าที่ เสียงเรียกของสรวิทย์ หัวหน้าแผนกที่ดูแลระหว่างฝึกงานดังขึ้น“น้ำขิง มาคุยกับพี่หน่อย”“สักครู่นะคะ ขอน้ำขิงจัดยาชุดนี้ก่อน” หลังจัดยาเสร็จ เธอรีบตามเข้าไปในห้องเก็บยาด้านหลัง“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่หนุ่ม”สรวิทย์มองนักศึกษาฝึกงานตรงหน้าด้วยสายตาพิจารณา แม้เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ความรู้สึกกลับบอกว่าคนตรงหน้าไม่ได้เป็นอย่างที่ข่าวลือกล่าวหา เขาตัดสินใจถามตรง ๆ“มีอะไรจะอธิบายเกี่ยวกับข่าวลือที่เกิดขึ้นไหม”ตรัสสาส่งยิ้มกว้าง ขอบคุณเขาที่เลือกถามความจริงก่อนตัดสิน “เมื่อวานตอนเช้า ทุกอย่างก็เป็นตามที่พี่หนุ่มทราบอยู่แล้วค่ะ ส่วนเรื่องเพิ่มเติม อาจารย์หมอณณณเป็นพี่ชายบุญธรรมของน้ำขิงเองค่ะ ครอบครัวของอาจารย์หมอรับเลี้ยงน้ำขิงตั้งแต่น้ำขิงอายุห้าขวบ เมื่อวานตอนเย็นอาจารย์หมอเลยชวนน้ำขิงไปกินข้าวเย็นด้วย”อย่างนี้คงไม่เรียกว่าโกหกมั้งนะ… เพียงแค่ไม่ได้เล่าทั้งหมดว่าความสัมพันธ์ในตอนนี้ เปลี่ยนจากพี่น้องบุญธรรมเป็นสามีภรรยาทางก

ท่ามกลางการจราจรที่คับคั่ง ณณณฝ่ารถติดกลับถึงคอนโดตอนเกือบสี่ทุ่มครึ่ง เมื่อถึงห้อง เขาแวะเข้าห้องน้ำด้านนอกเพื่อชำระร่างกาย ไม่อยากรบกวนคนที่กำลังหลับสนิทอยู่ในห้องนอนหลังเสร็จสิ้นทุกอย่าง ร่างสูงก้าวเข้าห้องนอน แสงไฟสลัวจากโคมข้างเตียงให้บรรยากาศอบอุ่น เงาตะคุ่มของคนตัวเล็กที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มทำให้รอยยิ้มอ่อนโยนแต้มบนริมฝีปาก เขาแทรกตัวเข้าใต้ผ้าห่ม ดึงร่างนุ่มนิ่มเข้ามาแนบอก“อื้อ… พี่นนท์เหรอคะ” เสียงหวานพึมพำออกมาทั้งที่ตายังหลับ“ครับ พี่เอง นอนต่อเถอะ” เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ ก่อนเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงมากดส่งข้อความ‘คุณรุจ ข่าวลือที่เกิดขึ้น หาตัวคนถ่ายภาพ และปล่อยภาพมา’ณณณวางโทรศัพท์ลง ดึงร่างเล็กในอ้อมแขนให้เกยขึ้นมาใกล้ตัวกว่าเดิม อ้อมแขนอบอุ่นกระชับแน่นขึ้น ความเหนื่อยล้าทั้งหมดถูกเติมเต็มด้วยไออุ่นจากคนข้าง ๆ เปลือกตาหนาค่อย ๆ ปิดลง พร้อมกับพาคนในอ้อมแขนเข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยกันแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามากระทบกับใบหน้าหวานที่กำลังจะลืมตาขึ้น สัมผัสแรกที่เธอรู้สึกคือ…“อื้อ อุ่นจัง” เสี