All Chapters of การเดินทางของกระต่ายไปดวงจันทร์: Chapter 21 - Chapter 30

บรรยากาศการประชุมในช่วงบ่ายกำลังดำเนินขึ้น พนักงานระดับหัวหน้าต่างเข้ามาจับจองที่นั่งกันอย่างหนาแน่น ไม่นานภายในห้องก็เต็มไปด้วยผู้คนวันนี้ทางบริษัทจะมีการนำเสนองานกับทางลูกค้า ที่เป็นถึงหุ้นส่วนใหญ่ท่านหนึ่งเลยก็ว่าได้แต่ไหนกันล่ะ?...คุณหุ้นส่วนใหญ่ที่ว่า“สวัสดีค่ะ จอยขอแนะนำให้ทุกคนได้รู้จักกับ คุณวีรญาณ์ ลูกค้าคนสำคัญของพวกเราค่ะ”หลังเลขาจอยพูดจบ ทุกคนในนั้นต่างก็พากันปรบมือต้อนรับ วีว่าลุกขึ้นยืนและก้มศีรษะให้เล็กน้อย ก่อนค่อยๆ นั่งลงอย่างสง่าผ่าเผยที่เก้าอี้ข้างกายบอส“งั้นเรามาเริ่มกันเลยนะครับ ขอเชิญทีมคุณลันตาได้เลย” ปรินซ์ลุกขึ้นเอ่ยพลางผายมือให้ ลันตายิ้มแห้ง เมื่อพบว่าลูกค้าคนสำคัญท่านนั้น คือคนที่เพิ่งเจอกันไปเมื่อประมาณชั่วโมงก่อน ถ้านับเวลาจากตอนนั้นจนถึงตอนนี้ คุณคนสวยคนนั้นอาจจะลืมเรื่องราวเมื่อครู่ไปแล้วก็ได้แต่...จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ?ในมือที่จับไมค์สั่นเทาและชุ่มไปด้วยเหงื่อ แถมบริเวณกรอบหน้าก็มีเม็ดเหงื่อใสๆ ประปราย ทั้งที่อุณหภูมิในห้องนี้

ปรินซ์ประคองร่างอ่อนปวกเปียกที่เมาได้ที่มายังรถของตัวเอง ระหว่างทางเธอก็ทำการทักทายคนนั้นทีคนนี้ทีไปด้วยตลกชะมัด!!เขาเคลื่อนรถออกไปช้าๆ จากนั้นไม่ถึงห้านาที เสียงเจื้อยแจ้วจากด้านข้างก็เงียบหายไป กลายเป็นเสียงลมหายใจเบาๆ ออกมาแทนชายหนุ่มยกยิ้มอย่างอ่อนใจ เพราะไม่คิดว่าจะเจอเธอในสภาพแบบนี้ เขารู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังโดนไอ้สองแฝดหลอกใช้อยู่อย่างไรก็ไม่รู้แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้แย่นักหรอกการเดินทางจากร้านมาถึงคอนโดใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงนิดๆ ก่อนที่รถยนต์คันหรูสีขาวจะจอดนิ่งสนิทตรงบริเวณจุดจอดใบหน้าขาวใส ดวงตาหลับพริ้มน่าเอ็นดู แพขนตางอนยาวจากการปัดมาสคาร่า ที่ยังคงหลงเหลือคราบสีน้ำตาลเข้มอยู่นิดหน่อย สันจมูกคมกับเรียวปากกระจับได้รูป ส่งให้ใบหน้าดูหวานเกินต้านยิ่งในตอนนี้ ตอนที่กำลังหลับสนิทอยู่ข้างกายเขา ทำเอาใจของคนที่ได้แต่นั่งมองคิดดีไม่ได้เลย... ร่างเล็กถูกวางลงอย่างเบามือบนโซฟานุ่ม ในห้องขนาดกลางที่ตกแต่งอย่างน่ารักในสไตล์มินิมอล มีการแบ่งโซนแยกในส่วน

แสงแดดอ่อนยามเช้า เล็ดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบที่ดวงตาคู่สวย หญิงสาวปรือตาขึ้นเพื่อปรับโฟกัสเล็กน้อย ในหัวหนักอึ้งราวกับโดนของแข็งฟาดมาอย่างไรอย่างนั้นแต่ไม่ใช่หรอก...ก็ใครใช้ให้เธอดื่มเยอะเสียขนาดนั้นกันล่ะอาการมึนหัวทั้งหมด ก็เกิดจากที่ว่าเมื่อคืนโลมาดื่มหนักไปนิด ด้วยเรื่องเครียดอะไรน่ะเหรอ? คงจะหนีไม่พ้นเรื่องผู้ชายคนนั้นละมั้ง ก็เขามาหาถึงคอนโดเลยนี่ ดีหน่อยที่เธอใจแข็งพอเลยไม่ยอมคุยกับเขา ไม่อย่างนั้นมีหวังได้กลับไป ‘โง่’ อีกเหมือนเดิมแหงๆร่างบางพยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้น แต่ทว่าทำไมกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆ กำลังพาดอยู่ตรงบริเวณเอวของตัวเอง ไหนจะผ้าห่มกับปลอกหมอนที่ไม่คุ้นเคยนี่อีก หรือว่าจะเมาจนความจำเสื่อมไปแล้วนะ หัวก็หนักอึ้งเหลือเกินเมื่อสายตาเริ่มปรับโฟกัสชัดขึ้นเรื่อยๆ ภาพต่อมาที่เห็นก็คือ ชายหนุ่มใบหน้าขาวใส แลดูไม่คุ้นเคยเท่าไรนัก จะว่าไปก็หล่อดีอยู่หรอก แต่นี่มัน...กรี๊ด!! พลั่ก!!“โอ๊ย!! นี่เธอถีบฉันทำไมเนี่ย เป็นบ้าหรือไง?”จินที่ตอนนี้ลงไปก

ดอกมะลิหอมถูกสอดสลับผ่านเข็มเล่มยาว มือเล็กทำซ้ำอยู่อย่างนั้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นพวงมาลัยดอกไม้สดพวงใหญ่ ตรงปลายถูกรั้งด้วยดอกกุหลาบสีแดง ก่อนที่เธอจะยื่นมันไปให้หญิงชราผู้เป็นคุณย่าด้วยสองมืออย่างนอบน้อมคุณย่ารับมาชื่นชมพลางลูบศีรษะเธอเบาๆ รอยยิ้มและดวงตาดูอบอุ่นเต็มไปด้วยความภูมิใจในตัวหลานสาวคนนี้มาก“สวยไหมคะคุณย่า?”“สวยจ้ะ หอมด้วย” ปลายจมูกก้มลงสูดดมพวงมาลัยฝีมือหลานสาวด้วยความรู้สึกสดชื่นหลังจากที่วีว่ากลับมาจากต่างประเทศ เวลาว่างส่วนใหญ่ เธอก็มักจะใช้ไปกับการดูแลคุณย่า พวงมาลัยนี่ก็เป็นอีกหนึ่งสิ่ง ที่เธออ้อนให้ท่านช่วยสอนให้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น แต่เธอกลับทำมันออกมาได้ดี แล้วจะไม่ให้คุณย่าคนนี้ภูมิใจได้อย่างไร และยิ่งเห็นว่าเธอเป็นเด็กนักเรียนนอกอย่างนี้ งานบ้านงานครัวเธอก็ทำได้ดีไม่มีขาดตกบกพร่องยิ่งฝีมือการทำอาหารแล้วละก็ รสชาติเป็นเลิศอย่าบอกใคร เรียกได้ว่าครบสูตรแม่ศรีเรือนของแท้“ไม่อยากออกไปเที่ยวเล่นที่ไหนบ้างเหรอ? อยู่แต่กับคนแก่ออกจะน่าเบื่อ” ท่านว่า โดยที่สายตาอบอุ่นยังคงพิจารณาอยู่ที่พวงมาลัยพวงนั้นอย่างชื่นชม“ไม่ค่ะ วีว่าอยากอยู่กับคุณย่ามากกว่า”“อยู่แต่กับบ้า

เช้าวันหยุดที่ควรจะสดใส ร่างบางยังคงนอนเกลือกกลิ้งบนเตียงนุ่มอยู่อย่างนั้นด้วยความขี้เกียจ วันนี้กระต่ายกะว่าจะขอพักให้เต็มที่เสียหน่อย เพื่อทดแทนพลังงานที่เสียไปตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา ว่าแล้วเปลือกตาก็เริ่มหนักๆ ทันทีกริ๊ง~กริ๊ง~ดวงตากลมที่ยังไม่ทันได้หลับลงถึงสามวินาที ก็ต้องเบิกขึ้นอีกครั้ง เมื่อกำลังถูกรบกวนด้วยเสียงมือเล็กคลำหาเจ้าเครื่องมือสื่อสารที่โต๊ะข้างเตียงด้วยอารมณ์ขุ่นมัวนิดๆ อยากรู้นักว่าใครกัน ที่มาขัดขวางเวลาพักผ่อนอันแสนมีค่านี้ของเธอที่หน้าจอแสดงเบอร์โทรของบุคคลที่คุ้นเคย ทำให้ความขุ่นเคืองในใจลดลงมานิดหน่อย แต่ทว่าเช้าขนาดนี้จะมีเรื่องอะไรหรือเปล่า รู้สึกใจคอไม่ค่อยดีขึ้นมาเลย“ค่ะพี่จอย ว่าไง?” คนขี้เซากระแอมเล็กน้อย ก่อนจะกรอกเสียงสดใสลงไป“กระต่ายน้อยจ๊ะ พอดีพี่มีเรื่องจะรบกวน...”หลังจากวางสาย ร่างบางก็ค่อยๆ หยัดร่างกายที่เต็มไปด้วยความเกียจคร้านขึ้นจากเตียง พลางยกแขนขึ้นและบิดไปซ้ายขวา เพื่อไล่ความขี้เกียจไปให้หมดสิ้น ก่อนจะเด้งตัวไปยังห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย