All Chapters of การเดินทางของกระต่ายไปดวงจันทร์: Chapter 31 - Chapter 40

เวลาล่วงเลยจนถึงช่วงบ่ายแก่ๆ นี่เขาหลับไปนานพอสมควรเลยเหรอเนี่ย ร่างสูงพยุงตัวลุกขึ้นพลางมองซ้ายขวาหาคุณพยาบาลคนสวยเมื่อเช้าแต่ไม่พบดูเหมือนว่าอาการของเขาจะดีขึ้นแล้วพอสมควร ตัวก็ไม่ร้อนแล้วแถมศีรษะก็เบาขึ้นกว่าเดิม จนตอนนี้เขาสามารถพาตัวเองไปเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาแปรงฟันได้แล้วสงสัยเป็นเพราะได้คนดูแลดีแน่ๆเสียงก๊อกแก๊กดังขึ้นจากในห้องแต่งตัว ที่ทำเป็นโซนแยกออกไปจากห้องนอนบริเวณวอล์กอินคลอเซ็ตนี้ ด้านในมีตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่เรียงรายอยู่ บนโต๊ะเครื่องแป้งก็มีเหล่าบรรดาเครื่องประทินผิวต่างๆ วางเรียงไว้ รวมถึงน้ำหอมมากมายหลายแบรนด์นั่นอีก ที่ตู้ไอซ์แลนด์ตรงกลางก็มีกล่องเล็กๆ ของเนกไทหลายสีวางเรียงกันเอาไว้เป็นหนึ่งเดินเข้าไปตามหาเสียงที่ได้ยิน หลังจากที่เขาออกจากห้องน้ำมา ใครอยู่ในนั้นกันนะ หรือจะเป็นป้าเพียร ที่ปกติแล้วเธอมักจะชอบมาจัดเสื้อผ้าให้จนกระทั่งสายตาคมไปบรรจบที่ร่างของหญิงสาว ที่กำลังนั่งพับเพรียบเรียบร้อย ในมือกำลังจัดแจงเสื้อผ้าใส่ไม้แขวนเสื้อ พร้อมที่จะเอาไปแขวนไว้ให้แล้วตามราวในตู้อีกทั้งเสื้อสูทแบรนด์ดั

ขาเรียวบนรองเท้าส้นสูง ที่ถูกสวมด้วยถุงน่องสีดำ เดินมาหยุดแล้วตรงหน้าของชายหนุ่มเป้าหมายคนนั้น ก่อนจะค่อยๆ หย่อนก้นลงนั่งด้านข้างของเขาปรินซ์เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะนิ่งไปครู่หนึ่ง ทำเธอประหม่าเล็กน้อยเพราะคิดว่าเขาจะจำได้ชายหนุ่มยกยิ้มไม่พูดอะไร พร้อมกับยกแก้วขึ้นขอชนกับเธอ“สวัสดีค่ะ” กระต่ายเอ่ยเสียงนุ่มนวลทักทาย ในใจก็กลัวจะโดนจับได้อยู่หรอก แต่ก็ลองใจดีสู้เสือ หยั่งเชิงออกไปก่อนแล้วกัน“ครับ”ชายหนุ่มตอบสั้นๆ พร้อมกับมือหนาที่ยกแก้วขึ้นจิบช้าๆ โดยที่สายตาคมไม่ละไปจากเธอเลย ทำคนที่ประหม่าอยู่แล้ว ก็ประหม่ามากขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว“ทำไมมาคนเดียวคะ?”“ก็...คิดว่าเดี๋ยวคงมีใครสักคน มาอยู่เป็นเพื่อนละมั้งครับ” สายตาเจ้าเล่ห์ยังคงทำงานเรื่อยๆ จนกระต่ายต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพราะความเขิน คนอะไรเจ้าชู้ชะมัด เธอครุ่นคิดไปพลางจิบน้ำสีเข้มในแก้วไปด้วย“แล้วแฟนคุณ...ไปไหนเหรอคะ?”คำถามนั้นจากคนตัวเล็ก ทำเขาเผลอหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก็แหม!! จะถามเรื่อง

ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นและแดงระเรื่อ เหตุนี้ไม่ได้เกิดจากอากาศร้อนแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนก่อนเพียงแค่นึกถึงใบหน้าหล่อเหลากับเสียงกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู ก็ทำเอาหญิงสาวถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คนเดียวอยู่อย่างนั้น“มึงว่าพี่กระต่ายไหวเปล่า?”“ก็แปลกๆ อยู่”สองแฝดเอนกายมากระซิบกระซาบกัน ตลอดช่วงเช้าพวกเขาสังเกตเห็นอาการไม่ปกติของพี่สาว ที่เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวหุบ บางทีก็มีหัวเราะบ้าง เรียกได้ว่าอาการหนักพอควรเลย“จริงพวกมึง” จินเดินเข้ามา เขาเอ่ยเสียงเบาพร้อมกับมือหนาทั้งสองข้างที่กำลังกอดคอทั้งคู่อยู่“ทำอะไรกันอยู่?”“ก็ดูเจ๊แกสิ เพ้อเจ้ออยู่คนเดียวอย่างกับคนบ้า เฮ้ย!!” เสียงปริศนาจากด้านหลัง ที่ทั้งสามคนไม่ได้ทันสังเกต ทำพวกเขาสะดุ้งเฮือกและสลายตัวจากกันอย่างรวดเร็ว“โธ่!! พี่ปรินซ์ มาไม่ให้สุ้มให้เสียงเลยนะครับ”“มาให้สุ้มให้เสียง จะเห็นพวกนายอู้งานกันอยู่งั้นเหรอ?” เขาว่าโดยที่สายตาคมไม่ละจากคนบ้า ที่พวกแก๊งเด็กชายกำลังพูดถึงเลย

“ไม่หิวข้าวแล้วเหรอคะ?” กระต่ายเอ่ยเสียงน่ารัก พร้อมกับกะพริบตาปริบๆ อย่างต้องการคำตอบ ก็ไหนเมื่อกี้ยังอยากทานอาหารอยู่เลยไม่ใช่หรือ?“หิว!!”สิ้นเสียงของคำตอบนั้น ร่างสูงก็รั้งร่างบางเข้ามาหาตัวแน่นกว่าเดิม ก่อนจะช้อนที่เอวเธอและพาขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดาย ราวกับเธอไร้น้ำหนัก ขายาวก้าวตรงไปยังห้องนอนอย่างไม่มีรีรอดูเหมือนว่ามื้อดึกของค่ำคืนนี้…คงจะมีรสชาติจัดจ้านยิ่งกว่าอาหารจานไหนที่เคยได้ลิ้มลองปรินซ์วางร่างเล็กลงบนเตียงกว้างอย่างทะนุถนอมทว่าแววตาที่จ้องมองกลับเต็มไปด้วยความปรารถนาเขาตามขึ้นไปทาบร่างเธอเอาไว้ พร้อมกับกักกันไว้ภายใต้อาณัติ ก่อนจะประทับริมฝีปากอุ่นลงแนบ อย่างแผ่วเบานุ่มนวล แต่ก็ดูโหยหาไปด้วยในเวลาเดียวกันชายหนุ่มค่อยๆ ขยับมันช้าๆ อย่างไม่รีบร้อน จากนั้นก็ส่งปลายลิ้นอุ่นเข้าไปทักทายโพรงปากด้านใน ความหวานและรสสัมผัสต่างๆ จากเธอยังคงเหมือนอย่างเช่นเคย แตกต่างไปนิดหน่อยที่วันนี้ดูจะหวานกว่าครั้งไหนๆมือเล็กยกขึ้นประคองที่ลำคอของเขา ทั้งที่ยังคงจูบดูดดื่มกันอยู่ไม่ห่าง ริมฝีปากทั้ง

ก๊อกๆไม่นานที่ประตูจะถูกเปิด พร้อมกับปรากฏร่างบางของหญิงสาว ที่เพิ่งเจอกันไปเมื่อตอนกลางวันนี้เอง เธอมาทำไมกัน เจ้าของห้องได้แต่จ้องเธอและเลิกคิ้วด้วยความสงสัยก่อนที่คนตัวเล็กจะยื่นกล่องสี่เหลี่ยมขนาดปานกลางให้ ในนั้นมีขนมเค้กสีขาวนวล ขนาดก้อนน่าจะประมาณหนึ่งปอนด์เห็นจะได้ แถมตกแต่งด้านบนเป็นรูปเด็กผู้ชายใส่แว่น กับข้อความว่า‘HAPPY BIRTHDAY’“สุขสันต์วันเกิดนะ” โลมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงน่ารัก“อือ...ขอบใจนะ แต่ไม่เห็นต้องลำบากเลย”จินว่าอย่างประหลาดใจ ทั้งที่จริงๆ หัวใจก็แอบเต้นแรงขึ้นมาแล้วนิดหน่อย ก็เขาไม่เคยมีใครมาทำเซอร์ไพรส์ให้แบบนี้นี่ ถึงเคยมีก็นานมาแล้วอยู่หรอก แต่นั่นก็มาจากแม่และน้องสาวของเขาเท่านั้นแหละ“ไม่ลำบากเลย ลองชิมดู ฉันทำเองเลยนะ”“ทำเอง?” โลมาไม่ตอบอะไรทำเพียงพยักหน้างึกๆ พร้อมด้วยรอยยิ้มกว้างจนตาเป็นสระอิความสดใสที่เปล่งประกายออกมา ทำให้จินรู้สึกได้เลยว่าเธอก็น่ารักเหมือนกันนะ และก็ยังทำเค้กมาให้เขา