All Chapters of การเดินทางของกระต่ายไปดวงจันทร์: Chapter 11 - Chapter 20

วันสุดสัปดาห์ เป็นอีกวันที่ใครหลายๆ คนต่างรอคอย จะมีแค่ไม่กี่คนหรอก ที่ไม่ชอบวันนี้เอามากๆ            ก็ตั้งแต่ที่ CTO คนใหม่เข้ามา ระบบงานต่างๆ ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป หน้าที่ในการรายงานความคืบหน้าของแต่ละทีม จะต้องเป็นของพนักงานระดับหัวหน้าเท่านั้น            แล้วยิ่งกับคนอย่างลันตา เธอยิ่งอยากจะให้วันนี้มันผ่านพ้นไปเร็วๆ ประมาณว่าลืมตาขึ้นปุ๊บ ก็เลิกงานปั๊บไปเลยแต่ก็ยังดีหน่อย ที่วันนี้ลูกน้องสุดที่รักยอมเข้ามาร่วมประชุมด้วย ที่เหลือเธอก็แค่ต้องดำน้ำไปเรื่อยๆ จนกว่าจะจบ“ทีมคุณลันตา วันนี้มีผู้ช่วยด้วยเหรอครับ?”“ค่ะ พอดีสัปดาห์นี้ลันตาลาป่วยหลายวัน เลยต้องให้น้องกระต่ายมาช่วย”คนถามพยักหน้ารับอย่างดูท่าจะเข้าใจ เธอเลยโล่งใจขึ้นนิดหน่อย“งั้นเริ่มรายงานได้เลยครับ ทีมคุณพัฒน์ว่าไงบ้าง งานมีติดขัดหรือต้องการให้ผมช่วยอะไรบ้างไหม?”จากนั้นหัวหน้าของแต่ละทีม ต่างก็ทำการรายงานความคืบหน้า

บรรยากาศช่วงค่ำกว่าทุกวันหลังเลิกงาน เหล่าพนักงานทยอยกันกลับบ้านจนเกือบหมดแล้ว มีบ้างที่ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานอย่างไม่รู้จักความเหน็ดเหนื่อย หรืออาจยังไม่พร้อมที่จะต้องไปเผชิญกับการจราจรที่ติดขัดบนท้องถนนปรินซ์ยืนมองภาพของเมืองเบื้องล่างจากชั้นบนของตึก รถยนต์เรียงกันเป็นแถวหนาแน่น ดวงไฟสีแดงจากท้ายรถส่องสว่างเป็นเส้นยาว อีกทั้งยังมีผู้คนบางส่วนกำลังเร่งฝีเท้าไปยังสถานีรถไฟฟ้าชายหนุ่มครุ่นคิดเรื่อยเปื่อย เขาคงต้องทำใจให้ชินอีกหน่อยกับความวุ่นวายในเมืองใหญ่แห่งนี้ครู่เดียวเขาก็ละสายตาจากภาพนั้น แล้วหันมาเก็บข้าวของเตรียมกลับบ้านบ้าง เพราะไม่ว่าจะกลับตอนนี้หรือตอนไหน วันนี้ก็คงจะถึงคอนโดฯ ดึกอยู่ดีนั่นแหละร่างสูงก้าวเท้าออกจากห้องทำงานไป แต่สายตาคมกลับสะดุดเข้ากับหญิงสาวที่คุ้นตา เธอกำลังจัดแจงเตรียมตัวกลับบ้านเช่นกันในตอนนั้นเขาจึงแสร้งเดินเข้าไปใกล้ พยายามทำตัวปกติที่สุด เพื่อให้ดูเหมือนเป็นความบังเอิญ“กำลังจะกลับบ้านเหมือนกันเหรอครับ คุณกระต่ายน้อย?” น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ&l

หลังจากเหตุการณ์ที่กระต่ายทำกาแฟหกใส่มือคุณเจ้านาย ดูท่าเขาจะเจ็บหนักจนถึงกับขับรถไม่ไหว เธอจึงต้องทำหน้านั้นแทนเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้กระต่ายวนรถมารอรับปรินซ์ที่หน้าออฟฟิศ โดยมีร่างสูงยืนรออยู่พร้อมกับถือถุงบางอย่างไว้ในมือชายหนุ่มสอดตัวเข้ามานั่งในรถที่ฝั่งข้างคนขับ พร้อมกับพากลิ่นของอาหาร ที่ตอนนี้ส่งกลิ่นหอมยั่วยวน จนคนขับจำเป็นท้องร้องเบาๆ ออกมา“หิวเหรอ?”กระต่ายหันมาพลางหัวเราะแห้งๆ ให้ เพื่อกลบเกลื่อนความเขิน เพราะไม่รู้ว่าเขาจะได้ยินเสียงประท้วงความหิวเมื่อครู่ไหม? แต่ก็ไม่น่าแปลกหรอก เธอยังไม่ได้ทานมื้อเย็นเลยนี่นะรถยนต์สีขาวเลี้ยวเข้าจอดยังจุดจอด ตึกสูงอลังการที่ตั้งตระหง่านตรงหน้า ช่างดูน่าตื่นตาตื่นใจ คอนโดฯ หรูหราใจกลางเมืองแบบนี้ ถ้าไม่รวยจริงคงซื้อไม่ได้แน่ๆ“ไปทาน...ด้วยกันก่อนสิ”ชายหนุ่มเอ่ยชักชวน พร้อมกับชูถุงราดหน้าสองถุงที่เขาแอบไปซื้อมาจากร้านหน้าตึก แต่ทว่าทำไมเขาถึงใช้มือข้างที่เจ็บถือได้ล่ะ? จนคนถูกชวนทำหน้าฉงนเล็กน้อยแต่สุดท้ายเขาก็เปลี่ยนมาใช้อีกมือหนึ่งถือ ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ

@งานวันเกิดสุดอลังการเวลาประมาณสี่ทุ่มกว่าๆ ผู้คนมากมายต่างก็เริ่มทยอยกันออกจากงานเลี้ยง ด้านหน้าตัวโรงแรมจึงแออัดไปด้วยรถตู้หรูหราหลายคัน ที่กำลังจอดต่อเป็นแถวเพื่อรอรับแขกผู้มีเกียรติ“เชิญค่ะบอส”เมื่อรถตู้ของบริษัทมาถึง กระต่ายน้อยในฐานะเลขาชั่วคราว ก็จัดแจงให้บอสขึ้นไปนั่งก่อน และเจ้าตัวจึงค่อยตามขึ้นไปทีหลัง“ลุงเข้ม เดี๋ยวไปส่งคุณกระต่ายก่อนนะครับ เฮ้ย!! นาย...”คิ้วหนาของคนเป็นบอสแทบจะผูกกันเป็นโบ ก็คนขับน่ะสิ ใช่ลุงเข้มเสียที่ไหนกันล่ะ?“พี่ปรินซ์ มาได้ไงคะ?”“ก็...คือแบบว่า ลุงเข้มไม่สบายน่ะ ใช่!! เห็นแกบ่นว่าปวดหัว” เขากระแอมเล็กน้อยก่อนจะออกเสียงตอบ แถมน้ำเสียงยังตะกุกตะกัก ราวกับคนไม่เคยโกหก ซึ่งก็แน่นอน...มันโคตรจะไม่เนียน!!“งั้นเหรอ? นายนี่มัน...”รถตู้แล่นออกมาพักหนึ่งแล้ว ก่อนจะแวะจอดเข้าข้างทาง ท่ามกลางความงุนงงของท่านผู้โดยสาร“จอดทำไมคะ มีอะไรหรือเปล่า?”ฟรึ่บ!!ปริ

@คอนโดปรินซ์ (ต่อ)“ว่าแต่พี่ชายเถอะ...ชอบเธอสินะ?”คำถามของเป็นหนึ่ง ทำให้พี่ชายของเขาถึงกับติดสตั๊นไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มสั่นระริกบ่งบอกความรู้สึกมากมาย แต่ยังคงเดาไม่ได้“เฮ้อ!! อิ่มแล้วกลับดีกว่า”ยังไม่ทันที่ปรินซ์จะตอบคำถาม เป็นหนึ่งก็ชิงพูดขึ้นก่อน เพราะเขาคิดว่า...หากคนเราชอบใครสักคนหนึ่งมากพอ นาทีนั้นคงไม่ต้องลังเลเลยที่จะพูดมันออกแต่ทว่าพี่ชายของเขายังคงอ้ำอึ้งอยู่แบบนี้ อาจเพราะยังไม่เข้าใจถึงความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองก็เป็นได้ เขาเพิ่งอกหักมานี่นะ ภาพครั้งนั้นยังติดตาเป็นหนึ่งอยู่เลยก็ครั้งก่อนนั้นปรินซ์อาการหนักน่าดูเลยนี่ ทั้งเมาเละเทะ หนวดรกรุงรัง กว่าจะกลับมาปกติได้ก็ใช้เวลานานพอสมควรเลยถ้าหากเป็นเช่นนั้นก็คงต้องให้เวลากันอีกสักหน่อย เผื่อเขาจะได้เข้าใจตัวเองได้มากกว่านี้แผลที่ใจ...มันรักษากันได้ง่ายๆ เสียที่ไหนปรินซ์หัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอ่อนใจ เขารู้ว่าน้องชายต้องเข้าใจความรู้สึก