All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 371 - Chapter 380

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินแยกออกไปกดรับสาย “ว่าไง!”“คุณชายรองครับ!”เสียงของฟ่านเจิ้ง ผู้ช่วยของฟู่จิ่งเฉิงรายงานเข้ามาตามสายด้วยความตื่นตระหนก “เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! คุณชายใหญ่เสียชีวิตแล้วครับ!”สิ้นเสียงรายงาน ใบหน้าหล่อเหลาของฟู่จิ่งเฉิงพลันถอดสี ข้อนิ้วที่กุมโทรศัพท์ไว้สั่นเทาเล็กน้อยด้วยความกดดันอันพลุ่งพล่านพี่ชายของเขาตายแล้ว!ในที่สุด พี่ชายของเขาก็ตายเสียที!ไม่นึกเลยว่าจะตั้งตารอจนมีวันนี้ได้“ฮ่า ๆ ๆ !”ฟู่จิ่งเฉิงกลับหัวเราะออกมาอย่างน่าประหลาดเส้นเลือดบริเวณขมับของเวินหร่านกระตุกเกร็งเธอรู้สึกอยู่ตลอดว่าฟู่จิ่งเฉิงในสภาพนี้ดูแปลกประหลาดจนบอกไม่ถูกกระทั่งดูเข้าขั้นโรคจิตไปเสียด้วยซ้ำ“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” เธอเอ่ยถามด้วยความคลางแคลงใจฟู่จิ่งเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะหันขวับกลับมามองเธอแววตาของเขามีคลื่นอารมณ์ซัดโถม“อีกไม่นาน คุณจะได้เห็นผมในเวอร์ชันใหม่ที่ไม่เหมือนเดิม!”เขาเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงมีเงื่อนงำ ใบหน้าฉายแววล้ำลึกยากจะคาดเดาเวินหร่านขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันเธอไม่ค่อยเข้าใจความหมายในคำพูดของเขานักตามหลักแล้ว ฟู่จิ่

เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเธออยากจะระบายความอัดอั้นออกไปเพื่อตัวเองแท้ ๆ แล้วทำไมถึงไม่ยอมให้เขาช่วย?“ฉันจัดการเองได้ค่ะ!” เวินหร่านเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาเธอตั้งใจจะสั่งสอนให้เวินฉีได้บทเรียนเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้วแต่มันต้องมาจากน้ำมือของเธอเอง ไม่ใช่พึ่งพาความช่วยเหลือจากคนอื่นโดยเฉพาะอย่างยิ่ง จากเขาซางเลี่ยรุ่ยสัมผัสได้ว่าเธอไร้เจตนาจะขอความช่วยเหลือจากเขาจริง ๆ ภายในใจพลันรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยอันที่จริง เขาอยากให้เธอพึ่งพาเขามากกว่านี้อีกสักหน่อยเพราะหากเป็นเช่นนั้น เขาจะได้มีโอกาสสร้างบุญคุณกับเธอความสัมพันธ์ของพวกเขาก็จะได้ขยับก้าวไปข้างหน้าอีกขั้นไม่ใช่ติดหล่มอยู่แค่ความสัมพันธ์ทางกาย และหยุดนิ่งไม่พัฒนาไปไหนอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้...ตลอดทางคนทั้งคู่ต่างตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดต่อกันอีกกระทั่งคนขับรถจอดรถหรูลงที่บริเวณหมู่บ้านที่เวินหร่านพักอาศัย“ฉันถึงแล้วนะคะ ขอบคุ...”เวินหร่านกำลังจะเอ่ยลาเขา ทว่าคำพูดสั้น ๆ ยังไม่ทันได้จบคำซางเลี่ยรุ่ยพลันยื่นมือออกมากระชากข้อมือเธอไว้แน่น แล้วดึงร่างเธอเข้ามาชิดตรงหน้า “หย่ากับมัน แล้วมาอย

“พ่อเดาไว้แล้วว่าเธอต้องปฏิเสธ พ่อบอกว่าถ้าเธอทำตามความต้องการของเขา เรื่องเพื่อนของเธอ เขาก็จะยอมละเว้นปล่อยไปสักครั้ง”เวินจ้าวเหลียงเอ่ยถ่ายทอดคำพูดของผู้เป็นพ่อดวงตาของเวินหร่านพลันเป็นประกายสว่างวาบขึ้นมาความหมายของเวินจี้หลี่ก็คือ ขอเพียงเธอพาฟู่จิ่งเฉิงกลับไป เขาก็มีความเป็นไปได้ที่จะยอมปล่อยหลีลี่ไปงั้นเหรอ?“ตกลง”เวินหร่านตอบรับคำอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อยแม้ว่าเธอจะเตรียมวิธีรับมือกับเวินจี้หลี่ไว้พร้อมสรรพแล้ว ทว่าหากไม่ถึงที่สุดจริง ๆ เธอก็ไม่ได้อยากจะเปิดศึกหักหน้ากับเวินจี้หลี่สักเท่าไรในเมื่อยามนี้เขายื่นข้อเสนอเช่นนี้ออกมา อย่างไรเสียก็ยังดีกว่าการลงเอยด้วยการแตกหักกับเขาตรง ๆ ...วันถัดมาเมื่อเวินหร่านมาถึงบริษัท ก็ส่งข้อความหาฟู่จิ่งเฉิงทันทีบอกเขาว่ามื้อค่ำวันนี้ ให้กลับไปกินข้าวที่บ้านตระกูลเวินด้วยกันเดิมทีคิดว่าฟู่จิ่งเฉิงคงไม่เต็มใจที่จะตอบข้อความของเธอสักเท่าไรแม้ว่ายามที่หย่ากัน พวกเขาจะลงนามในข้อตกลงด้วยการไม่เปิดเผยเรื่องการหย่าร้างต่อสาธารณชนชั่วคราว และยังต้องให้ความร่วมมือในการเล่นละครตบตาคนอื่นก็ตามทว่าในความเข้าใจของเวินหร่าน คำว่าใ

ยังไม่ทันที่เจียงฮ่าวจะได้สติ เวินหร่านก็เป็นฝ่ายชิงวิ่งหนีออกจากลิฟต์ไปเสียก่อนเธอรีบก้าวเท้าเข้าไปในลิฟต์สำหรับพนักงานที่อยู่ข้าง ๆ อย่างรวดเร็ว แล้วกดชั้นหนึ่งทันทีส่วนเจียงฮ่าวกลับเพิ่งจะตระหนักขึ้นมาได้ว่า การที่ตนเองพรวดพราดสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปในลิฟต์เมื่อครู่นี้ คล้ายว่าจะไปขัดจังหวะเรื่องดี ๆ ของผู้เป็นบอสเสียแล้ว“บอสครับ คือผม...” เขาพยายามจะเอ่ยปากอธิบายทว่าภายใต้สายตาอันเฉียบคมและทรงอำนาจของซางเลี่ยรุ่ย ทำให้เขาจำต้องถอยหลังออกจากลิฟต์ไปอย่างรู้หน้าที่...พอเวินหร่านก้าวเท้าออกจากประตูหน้าบริษัท รถยนต์หรูยี่ห้อเบนท์ลีย์คันยาวปรับแต่งพิเศษก็เลื่อนเข้ามาจอดตรงหน้าเธอพอดีกระจกหน้าต่างรถแถวหลังถูกลดระดับลง เธอจึงได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาอันคุ้นเคยของฟู่จิ่งเฉิงเธอชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าในไม่ช้าก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไรมากมายนักตอนนี้ฟู่จิ้งซิวเสียชีวิตไปแล้ว ฟู่จิ่งเฉิงย่อมก้าวขึ้นมารับตำแหน่งแทนอย่างชอบธรรม กลายเป็นผู้สืบทอดแห่งตระกูลฟู่การที่มีรถยนต์คันหรูระดับท็อปเช่นนี้มาเป็นยานพาหนะประจำตัว จึงไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดแม้แต่น้อยอย่างไรเสีย ฟู่จิ่งเฉิงในยามนี้

ผู้เป็นพ่อ แม่ใหญ่ และแม่เล็ก ต่างพากันรุมล้อมชวนฟู่จิ่งเฉิงและเวินฉีคุยกันไม่หยุดหย่อนขาดก็แต่เพียงยังไม่ได้เอ่ยปากถามออกไปตรง ๆ เท่านั้นว่า เมื่อไรคนทั้งสองถึงจะเปิดเผยเรื่องที่คบหาลงเอยกันเสียทียามนี้ด้วยฐานะและสถานะของฟู่จิ่งเฉิง ถือว่าคู่ควรเหมาะเจาะกับเวินฉีพวกเขาย่อมหวังจากใจจริง อยากให้เขามอบที่พึ่งพิงอันมั่นคงให้แก่ลูกสาวที่ผ่านการแต่งงานรอบสองคนนี้ทว่าฟู่จิ่งเฉิงกลับไม่ได้แสดงความกระตือรือร้นเหมือนในอดีตอีกต่อไปเขาเอ่ยตอบคำถามอย่างแบ่งรับแบ่งสู้วางท่าเฉยชาเสมือนกำลังตั้งใจใช้ท่าทีเล่นแง่หลบเลี่ยงตอบทีเล่นทีจริงกับคนเหล่านั้นตัวเขาเองก็ตระหนักดีว่าตนในยามนี้ไม่ใช่คนเดิมเหมือนวันวานอีกแล้วเขาก็ใช่ว่าจะเพิ่งมาเป็นลูกเขยของตระกูลเวินวันแรกเสียเมื่อไรในอดีต บรรดาผู้ใหญ่พวกนี้เคยชายตาแลมองเขาสักครั้งไหม?อย่าว่าแต่จะยกเวินฉีให้แต่งงานกับเขาเลย ต่อให้เขายินยอมแต่งเข้าบ้านเป็นลูกเขยแต่งเข้า คนพวกนี้ก็ยังไม่เคยแลเหลียวมองแม้แต่น้อยมาตอนนี้ กลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือหากไร้ซึ่งหัวโขนในฐานะผู้สืบทอดตระกูลฟู่แล้ว ตัวเขาก็คงยังคงเป็นเพียงสิ่งไร้ค่าในสายตาของคนพ