All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 321 - Chapter 330

ทว่าในจังหวะนี้เอง เสียงครางหวานเล็ดลอดแว่วดังมาจากเต็นท์ข้าง ๆ เวินหร่านชะงักฝีเท้า ตัวแข็งทื่อเกือบจะคิดว่าตัวเองหูฝาดไปเสียแล้วแต่ทว่าเสี้ยววินาทีต่อมา เสียงครางนั้นกลับดังชัดเจนยิ่งขึ้น ผสมผสานกับเสียงหอบหายใจกระเส่าหนักหน่วงของผู้ชายดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าเสียงที่ชวนให้กระสันซ่านเช่นนั้น ทำเอาลมหายใจติดขัด หนังศีรษะชาหนึบ...ทั้งเวินหร่านและซางเลี่ยรุ่ยต่างก็มีปฏิกิริยาตอบสนองด้วยกันทั้งคู่โดยเฉพาะซางเลี่ยรุ่ยสายตาที่เขามองเวินหร่านแปรเปลี่ยนเป็นร้อนแรงยิ่งขึ้นกว่าเดิมเต็มไปด้วยความรุกเร้าอันดุร้าย“ดูท่าแล้ว คนที่อยากมาทำเรื่องกามในเต็นท์คงไม่ได้มีแค่พวกเราสินะ”พวงแก้มของเวินหร่านร้อนผ่าวหางตาเจือแววเขินอายระคนกระดากมิน่าเล่า ทำไมริมหาดถึงมีบริการให้เช่าเต็นท์กันแดดพวกนี้ด้วย?ที่แท้ก็มีไว้เพื่อการใช้งานแบบนี้นี่เองเดิมทีพวกเขาก็ตั้งใจว่าจะเดินออกไปกันอยู่แล้วทว่าเสียงจากเต็นท์ข้าง ๆ กลับช่างเย้ายวนบาดใจเสียเหลือเกินเวินหร่านอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอจนสองเท้าก้าวเดินต่อไปไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียวประกายความปรารถนาก้นบึ้งนัยน์ตาของซางเลี่ยรุ่ยทวีค

พวกเขาก็ตกลงกันไว้แล้วแต่แรกว่าจะเป็นแค่คู่นอนกันเท่านั้นเขาก็ไม่ใช่แฟนของเธอเสียหน่อย แถมยังไม่ได้เป็นสามีของเธอด้วยซ้ำเธอจะติดต่อกับใคร หรือคุยแชตอยู่กับใคร มันจะไปเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยล่ะ?เธอช่วยเลิกนิสัยเวลาเผลอตัวนอนกับเขาแล้วก็พลอยเผลอคิดไปเองโดยสัญชาตญาณว่าเขาเป็นผู้ชายของเธอสักทีได้ไหมนะเวินหร่านคอยเตือนสติและบอกกล่าวตัวเองอยู่ในใจเงียบ ๆ ว่าเธอจำเป็นต้องเว้นระยะห่างจากซางเลี่ยรุ่ยให้ดีเสียแล้วซางเลี่ยรุ่ยมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอประกายประหลาดไหววับพาดผ่านก้นบึ้งนัยน์ตาเขามองออกว่าตอนที่เวินหร่านพูดประโยคนี้ออกมา เธอกำลังมีความประหม่าและตื่นเต้นจนเห็นได้ชัดนั่นเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้พูดความจริงเมื่อครู่เธอกำลังคุยแชตอยู่กับคนอื่นจริง ๆ แถมคน ๆ นั้นก็มีเปอร์เซ็นต์ว่าจะเป็นผู้ชายซึ่งก็มีความเป็นไปได้สูงมากว่าเป็นฟู่จิ่งเฉิง สามีของเธอนั่นเองความรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านพลันก่อตัวขึ้นในใจของซางเลี่ยรุ่ยโดยไร้สาเหตุความรู้สึกหึงหวงพรั่งพรูขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เขานึกมาตลอดว่าในเมื่อเขาเคยหลับนอนกับเวินหร่านมาตั้งหลายครั้งแล้ว เธอก็ควรจะเป็นผู้หญ

เวินหร่านสะท้านเฮือกในใจ “สิ่งแทนใจเหรอ?”ผ้าเช็ดหน้าของเธอไปกลายเป็นสิ่งแทนใจระหว่างเวินฉีกับฟู่จิ่งเฉิงไปได้อย่างไรกัน?ฟู่จิ่งเฉิงเหลือบมองเธอแวบหนึ่งแล้วเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ “ตอนที่ผมเพิ่งย้ายเข้าไปเรียนในโรงเรียนไฮโซแล้วโดนกลั่นแกล้ง มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เคยโดนพวกเด็กตระกูลใหญ่รุมรังแกจนล้มลงไปนอนกองกับพื้นและใกล้จะหมดสติ ตอนนั้นคนที่ช่วยผมเอาไว้คือเวินฉี... และผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นก็คือสิ่งที่เธอใช้เช็ดหน้าให้ผมในตอนนั้น...”ในหัวของเวินหร่านดังอื้อขึ้นมาวูบใหญ่ร่างทั้งร่างแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดไม่นึกเลยว่าฟู่จิ่งเฉิงจะยังคงจดจำเรื่องในช่วงเวลานั้นได้...เพียงแต่เขากลับจำคนสลับกัน และเข้าใจผิดคิดว่าเธอคนนั้นคือเวินฉีไปเสียสนิท!“แล้วคุณแน่ใจได้ยังไงว่าคนที่ช่วยคุณไว้ในตอนนั้นคือเวินฉี?” เวินหร่านหรี่ตามองเขาแล้วเอ่ยถามขึ้นหรือว่าตอนนั้นฟู่จิ่งเฉิงใกล้จะหมดสติจนมองหน้าคนผิดไปกันแน่?ฟู่จิ่งเฉิงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราวกับเป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรมอยู่แล้ว “ก็ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเป็นของฉีฉี ดังนั้นคนที่ช่วยผมก็ต้องเป็นเธออยู่แล้วสิ”คำพูดของเขาเป็นเครื่องยืนยัน

เวินหร่านเดาความคิดของเขาในยามนี้ไม่ออก จึงเลือกตอบปฏิเสธไปเสีย “ไม่แล้ว!”สีหน้าของฟู่จิ่งเฉิงพลันหม่นหมองลงทันตาเขาปล่อยมือหลุดออกช้า ๆ ลู่ไหล่ลงอย่างหมดแรงก่อนจะเดินจากไปด้วยสีหน้ามืดมนเคร่งเครียดเขาไม่ได้เอ่ยปากทวงถามผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นกับเวินหร่านอีกเลยทันทีที่ก้าวพ้นประตู เขาก็ดึงโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรออกหาปลายสายทันที“หาทางสืบหาตัวเพื่อนร่วมชั้นหญิงรอบตัวเวินหร่านดูสิว่า มีใครที่นามสกุลเฉิงบ้างไหม”“ครับ คุณชายรอง!”ฟ่านเจิ้งรับคำสั่ง ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยรายงานต่อ “ทางด้านคุณชายใหญ่ อาการป่วยกำเริบหนักมากครับ ช่วงสองสามวันมานี้คุณท่านกับคุณนายต่างปักหลักเฝ้าอยู่ข้างเตียงตลอด ดูท่าคงจะยื้อไว้ได้อีกไม่นานแล้ว”แววตาของฟู่จิ่งเฉิงพาดผ่านรังสีอำมหิตลึกล้ำ “อืม เข้าใจแล้ว”ขอเพียงพี่ชายคนโตตายไป เขาก็จะสามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้สืบทอดแห่งตระกูลฟู่ได้อย่างราบรื่นถึงเวลานั้น มีสิ่งใดบ้างเล่าที่เขาจะไขว่คว้ามาครอบครองไม่ได้?...เวินหร่านขนย้ายกล่องพัสดุหลายใบที่จัดเก็บมาจากบ้านหลังเก่า กลับมายังบ้านหลังใหม่หลังจากง่วนกับการปัดกวาดเช็ดถูอยู่พักใหญ่ ข้อความให

ทว่าเมื่อมองเห็นหญิงสาวคนที่เพิ่มเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร คิ้วและดวงตาของเขาก็ดิ่งลงทันใด“ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาพลการแบบนี้?”เขาตวาดเสียงเย็น ใบหน้าหล่อเหลาพลันคมกริบมืดมนขึ้นมาทันตาฟู่ตานฉิงปรายสายตาช้อนมองเขาอย่างเง้างอน “คุณป้าเป็นคนบอกรหัสผ่านกับฉันเองค่ะ ให้ฉันเอาข้าวมาส่งให้! คุณป้าบอกว่าคุณทำงานล่วงเวลาบ่อย ทานอาหารไม่เป็นเวลา ฉันเลยตั้งใจลงครัวทำกับข้าวสองสามอย่างด้วยตัวเอง คุณลอง...”คำพูดของเธอยังไม่ทันจบดี ก็ถูกซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยขัดขึ้นเสียก่อนซางเลี่ยรุ่ย “ไม่จำเป็น เอากลับไป!”น้ำเสียงของเขาทรงพลังและแข็งกร้าว ไร้ซึ่งช่องว่างให้ปฏิเสธสีหน้าของฟู่ตานฉิงพลันชะงักค้างไปในอึดใจนั้น ร่างกายหงอยเหงาลงประหนึ่งมะเขือถูกน้ำร้อนลวก“ฉันตั้งใจไปหาอาจารย์สอนทำอาหาร เพื่อเรียนลงครัวด้วยตัวเองเลยนะ...”คุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่ไม่เคยต้องหยิบจับงานบ้านงานเรือนอย่างเธอ ต้องทุ่มเทขนาดไหนกันกว่าจะทำอาหารมื้อนี้ออกมาได้?แม้กระทั่งนิ้วมือของเธอก็ยังถูกมีดบาดเป็นแผลไปตั้งหลายแผลโดยไม่ทันระวังทว่าเขาเล่า?อาหารยังไม่ทันได้แตะลิ้นสักคำ กระทั่งสายตาก็ยังไม่คิดจะปรายมองเลยด้วยซ้ำ ก