All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 331 - Chapter 340

ครู่ต่อมา เจียงฮ่าวก็ถือกล่องเก็บความร้อนสองใบเดินเข้ามาด้านในเขาแอบสังเกตเวินหร่านกับซางเลี่ยรุ่ยอย่างเงียบเชียบและสัมผัสได้ในทันทีว่าบรรยากาศภายในห้องประธาน ไม่ได้ตึงเครียดเย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้แล้วดูท่าการให้เวินหร่านเข้ามาจะได้ผลดีเยี่ยมจริง ๆ รัศมีอำมหิตบนเรือนร่างของบอสใหญ่ลดทอนลงไปมากทีเดียวเจียงฮ่าวลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเงยหน้าขึ้นพร้อมเอ่ยทักทายเวินหร่านอย่างเป็นกันเอง “ผู้ช่วยเวิน!”ในฐานะผู้ช่วยพิเศษข้างกายบอสใหญ่ ปกติแล้วมีแต่คนอื่นคอยประจบประแจงเขาจะมีก็แค่เวินหร่านคนเดียวนี่แหละที่เป็นข้อยกเว้นเวินหร่านเห็นเจียงฮ่าวทักทายตนเอง ย่อมยิ้มแย้มตอบกลับไปตามมารยาท “ผู้ช่วยพิเศษเจียง”ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน มองดูหญิงสาวที่ทำหน้าตึงใส่ตน ทว่ากลับมอบรอยยิ้มให้กับเจียงฮ่าวสายตาของเขาก็ดิ่งวูบมืดมนลงทันใดสายตาที่จ้องมองเจียงฮ่าวคมกริบประหนึ่งคมดาบเจียงฮ่าวสัมผัสได้ถึงรัศมีอำมหิตที่บอสพุ่งเป้าตรงมาทางตน หลังแผ่นหลังพลันเหยียดเกร็งขึ้นมาทันตาเขาไม่กล้าเอ่ยปากพูดคุยกับเวินหร่านต่ออีก รีบวางกล่องเก็บความร้อนในมือลงบนโต๊ะชาตรงโซนพักผ่อน แล้วโกยอ้า

หลีลี่【แกทานข้าวเที่ยงหรือยัง? ให้ฉันซื้อใส่ห่อหิ้วขึ้นไปให้ไหม?】เวินหร่าน【ไม่ต้อง! เมื่อกี้เจียงฮ่าวเอามาให้ฉันห่อหนึ่งแล้ว】หลีลี่รีบส่งข้อความเสียงกลับมาทันควัน เอ่ยอย่างตกใจว่า【เจียงฮ่าวถึงขั้นซื้อข้าวมาให้แกเลยเหรอ? นี่พวกแกตกลงคบกันไวขนาดนี้เลย?】เวินหร่านถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่า คำตอบเมื่อครู่ของตนเองทำให้เพื่อนสนิทเข้าใจผิดไปไกลเสียแล้วทว่าเธอกลับไม่สามารถอธิบายความจริงได้เธอจะบอกว่าจริง ๆ แล้วเป็นเพราะเธอเข้ามาหาซางเลี่ยรุ่ยที่ห้องประธาน ส่วนเจียงฮ่าวเอาข้าวมาส่งให้ซางเลี่ยรุ่ย ก็เลยพลอยหิ้วมาเผื่อเธอด้วยอีกชุดได้อย่างไรกันถ้าขืนพูดออกไปแบบนั้น เพื่อนสนิทคงได้สงสัยว่าเธอกับซางเลี่ยรุ่ยมีซัมติงกันแน่ ๆ 【ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ อย่าเดาสุ่มสี่สุ่มห้าสิ!】เวินหร่านส่งข้อความเสียงตอบกลับไปเช่นกันหลังจากนั้นหลีลี่ก็ไม่ได้ส่งอะไรกลับมาอีกเวินหร่านคาดว่าเพื่อนสนิทน่าจะติดธุระอื่นอยู่ จึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจเธอเองก็ทานต่อไม่ไหวแล้ว ตั้งใจว่าจะนั่งรอซางเลี่ยรุ่ยกลับมาอยู่ในห้องทำงานแห่งนี้นี่แหละทว่าผ่านไปได้ครู่หนึ่ง ความง่วงเหงาหาวนอนหลังอาหารก็เข้าจู่โจมเวินหร่านเอนอิงก

ผู้เป็นแม่ด่าทอและกล่าวโทษฉินเยว่เชาเสียยกใหญ่ผ่านสายโทรศัพท์ทว่ากลับลืมไปเสียสนิทว่า การที่เวินฉีได้แต่งงานเข้าตระกูลใหญ่อย่างตระกูลฉินนั้น แต่แรกเริ่มเดิมทีก็เป็นตระกูลเวินของพวกเธอเองต่างหากที่โหนกระแสไขว่คว้าอ้อนวอนขอมาตระกูลฉินมอบสินสอดทองหมั้นให้อย่างมหาศาล นอกเหนือไปจากเรื่องที่ฉินเยว่เชาไม่ได้ชอบในตัวเวินฉีแล้ว แง่มุมอื่นล้วนไม่เคยปฏิบัติไม่ดีต่อเธอเลยแม้แต่น้อยยิ่งในยามหย่าร้างยิ่งไม่ต้องพูดถึงค่าชดเชยด้านเงินทองและข้าวของสิ่งของล้วนชำระสะสางให้อย่างครบถ้วนจัดเต็มไม่ได้ปล่อยให้เวินฉีต้องเดินออกจากบ้านไปตัวเปล่าเล่าเปลือยอย่างแน่นอนตรงกันข้าม ทั้งเวินฉีและตระกูลเวินกลับได้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์ไปอย่างมากมายมหาศาลจากการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์อันแสนสั้นในครั้งนี้กระทั่งหลังแต่งงาน เวินฉียังมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับฟู่จิ่งเฉิงผู้เป็นน้องเขยของตนเองเสียด้วยซ้ำกล่าวโดยรวมแล้ว เวินฉีไม่ได้เสียเปรียบเลยสักนิดเดียวเรียกว่ากำไรเนื้อ ๆ เน้น ๆ เสียด้วยซ้ำไปเวินหร่านไม่อาจทำความเข้าใจได้จริง ๆ ว่า มีอะไรให้เธอต้องมาก่อเรื่องเรียกร้องความสนใจด้วยการฆ่าตัวตายกัน?เมื่อหันกล

การเอาชีวิตไปทิ้งให้ผู้ชายที่ไม่รักเรา มันช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย!“ก็อก ๆ !”เวินหร่านยื่นมือไปเคาะประตูสองทีพอเป็นพิธี ก่อนจะผลักประตูห้องพักผู้ป่วยแล้วก้าวเดินเข้าไป“แกมาทำไม?”วินาทีที่ได้พบหน้าเธอ แววตาของเสิ่นอ้าวหลันพลันฉายความแปลกใจออกมาวูบหนึ่งเวินหร่านชะงักไปเล็กน้อยพลันเข้าใจได้ทันทีว่าการปรากฏตัวของตนเองนั้น เป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อถือเพียงใดแม่ใหญ่กับเวินฉีคงคิดไม่ถึงแน่ ๆ ว่าเธอจะเดินทางมาเยี่ยมเวินฉีถึงที่นี่เวินหร่านพยายามฝืนยิ้มออกมาบาง ๆ “มาเยี่ยมพี่สาว!” ที่ก่อเรื่องสมเพชทว่าคำหลังนั้น เธอซุกซ่อนไว้ในใจโดยไม่ได้เอ่ยปากพูดออกมาสีหน้าระแวดระวังของเสิ่นอ้าวหลันจึงค่อย ๆ คลายลงเล็กน้อย“ถือว่าแกยังพอมีน้ำใจอยู่บ้าง”“เป็นเรื่องที่ควรกระทำอยู่แล้วค่ะ!” เวินหร่านเอ่ยตอบกลับไปอย่างเสแสร้งสายตาของเธอทอดข้ามแม่ใหญ่ ไปยังเวินฉีที่นั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียงผู้ป่วยยามที่โดนขอหย่า ในเวลานี้เธอไม่เหลือคราบความเอาแต่ใจอย่างคุณหนูในวันวานเลยแม้แต่น้อยใบหน้าซีดเผือด ไร้ประกายในดวงตาดูราวกับเปลี่ยนสภาพจากคุณหนูผู้สูงศักดิ์ กลายเป็นเพียงตัวตลกไปเสียแล้วเวินหร

ผลปรากฏว่ายัยเด็กนั่นกลับได้ใจปีนเกลียว ไม่เห็นหัวเธอและ “ลูกสาว” ของเธอเลยสักนิดเวินจ้าวเหลียงอดไม่ได้ที่จะพึมพำงึมงำ “จะพูดยังไง เธอก็เป็นลูกแท้ ๆ ของคุณพ่อ เป็นน้องสาวของผมอยู่วันยันค่ำ!”“พูดจาเพ้อเจ้อ!” เสิ่นอ้าวหลันตวาด “น้องสาวของแกมีแค่คนเดียวเท่านั้น คือเวินฉี!”เอ่ยจบเธอก็ยื่นมือไปบิดดึงหูลูกชายอย่างแรง “แกจำใส่หัวเอาไว้ให้ดี ๆ ล่ะ”เวินจ้าวเหลียงร้องเจ็บปวดขึ้นมาทันควัน รีบเอ่ยปากขอร้องอ้อนวอน “แม่ ผมเจ็บนะ ปล่อยนะครับ!”เสิ่นอ้าวหลันทำสีหน้าเข้มงวดดุดัน “ถ้าไม่เจ็บแกก็ไม่รู้จักจำใส่หัว!”เวินฉีนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย มองดูผู้เป็นแม่สั่งสอนพี่ชาย โดยมีสีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกทว่าในส่วนลึกของดวงตากลับแฝงไว้ด้วยความสมน้ำหน้าและสะใจวูบหนึ่งแม่ใหญ่ในยามนี้ยังคงไม่รู้เลยว่า เวินหร่านต่างหากที่เป็นลูกสาวแท้ ๆ สายเลือดเดียวกันของตนเองการได้เห็นสองแม่ลูกต้องมาระหองระแหงแตกหักกันต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ ในใจของเธอจึงรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก...เวินหร่านเดินทางกลับมาถึงบ้านใบหน้าซีกขวาข้างที่โดนเสิ่นอ้าวหลันตบยังคงปวดแสบปวดร้อนระบมไม่หายพอลองส่องกระจกดูกลับพบว่า มันปู