All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 351 - Chapter 360

ซางเลี่ยรุ่ย【พรุ่งนี้เช้าไม่ต้องทำนะ รอให้ผมสั่งคนเอาไปส่งให้ถึงห้องก็พอ】เวินหร่านอดรู้สึกพูดไม่ออกขึ้นมาไม่ได้ตกลงว่าเขาเข้าใจความหมายของเธอจริง ๆ หรือเปล่าเนี่ยเธอแค่มองว่าความสัมพันธ์แบบคู่นอนของพวกเขารักษากันแค่บนเตียงก็พอแล้วนอกเตียงควรจะรักษาระยะห่างเข้าไว้เวินหร่าน 【ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันชินกับการทำมื้อเช้ากินเองแล้ว】การปฏิเสธของเธอนั้นชัดเจนมากแล้วผู้ชายอย่างซางเลี่ยรุ่ยไม่มีทางไม่เข้าใจในเวลานั้นเขาเพิ่งลงจากเครื่องบิน และกำลังนั่งอยู่เบาะหลังของรถยนต์นั่งส่วนบุคคลใบหน้าหล่อเหลามีแววครุ่นคิดที่เขาซื้ออาหารเช้าส่งไปให้เธอ ไม่ได้มีเจตนาอื่นแอบแฝงเพียงแค่อยากจะปฏิบัติต่อเธอให้ดีในแบบของเขาเองก็เท่านั้นตั้งแต่เกิดมาจนโตขนาดนี้ เขาก็ไม่เคยตามจีบผู้หญิงมาก่อนเลยสักครั้งเขาไม่เข้าใจเลยว่าผู้หญิงชอบอะไรแล้วตกลงว่าต้องจีบยังไงกันแน่?เธอคือผู้หญิงคนเดียวที่เขาตั้งใจอยากจะตามจีบอย่างจริงจังทว่าผู้หญิงอย่างเวินหร่านช่างคาดเดายากเสียเหลือเกินเขารู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองกำลังต้องการที่ปรึกษาอย่างเร่งด่วนที่ปรึกษาที่จะช่วยให้เขาสยบเวินหร่านได้มิฉะนั้นความสัมพันธ

ถ้าขืนจ้องต่อไปแบบนี้ มีหวังเลือดกำเดาได้พุ่งกระฉูดแน่ ๆ มุมปากบางของซางเลี่ยรุ่ยยกยิ้มขึ้น “ไม่เป็นไร ผมไม่ถือ”เวินหร่านถึงกับเงิบจนพูดไม่ออก“แต่ฉันถือค่ะ”เธออดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจงใจแกล้งเธอหรือเปล่า?ต้องรอให้ปั่นหัวเธอจนอาการกำเริบขึ้นมาจริง ๆ ถึงจะพอใจใช่ไหม?“อยากได้ไหมล่ะ?” ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยถามตรง ๆ หัวใจของเวินหร่านเต้นระรัวโครมครามผ่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือ เธอขยับเข้าไปใกล้หน้าจอทีละน้อยน้ำเสียงอ่อนหวานเย้ายวน “อยากได้จังเลยค่ะ”ซางเลี่ยรุ่ยอดทนอดกลั้นไหวได้ยังไง?เขาแทบจะ...น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและกดต่ำลง “คิดถึงคุณ!”เขาคิดถึงเธอจนแทบจะคลั่งอยู่แล้วนึกอยากจะบินกลับไปเดี๋ยวนี้เลยกลับไปอยู่ข้าง ๆ กายเธอสายตาของซางเลี่ยรุ่ยร้อนแรงขณะจ้องมองเธอ “ให้ผมดูหน่อยสิ”เขาอยากเห็นเธอเวินหร่านกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความไร้เดียงสา “ฉันก็ให้คุณดูแล้วนี่ไงคะ?”นัยน์ตาของซางเลี่ยรุ่ยเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง “ถอดให้ผมดูบ้างสิ”ใบสวยของเวินหร่านยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีกตามหลักแล้วในเมื่อก่อนหน้านี้เขาถอดให้เธอดูจนหมดเปลือกไปแล้วเพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจไมตรี เธอก็ควรจะถอดใ

ทว่าพอคิดถึงความจริงที่ว่าเพื่อนสนิทอย่างหลีลี่ให้ความสำคัญกับการเจรจาโครงการนี้มากแค่ไหนเธอก็กัดฟันกรอด แล้วจำใจต้องพยักหน้ารับคำอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “ก็ได้ค่ะ”ทันทีที่เธอนั่งลง ผู้จัดการเฉียนก็ส่งสายตาพยักพเยิดไปยังที่นั่งข้างกายของตนเอง“คุณเวินจะไปนั่งไกลขนาดนั้นทำไมล่ะครับ? มาครับ มานั่งข้าง ๆ ผมนี่!”“ฉันนั่งตรงนี้ก็ดีอยู่แล้วค่ะ” เวินหร่านเอ่ยปฏิเสธอย่างสุภาพดวงตากลมเล็กเจ้าเล่ห์ของผู้จัดการเฉียนกลอกกลิ้งไปมาอยู่ ๆ เขาก็ลุกพรวดขึ้น แล้วทิ้งตัวลงมานั่งเบียดที่เก้าอี้ตัวข้าง ๆ เธอทันทีในเมื่อเธอไม่ยอมเดินมาหา เขาก็เป็นฝ่ายเดินไปหาเองก็สิ้นเรื่อง อย่างไรเสียก็มีค่าเท่ากันเวินหร่านเกิดอาการระแวดระวังตัวขึ้นมาทันทีเธอผุดลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณหมายจะหลบหนีออกไปจากตรงนั้นผู้จัดการเฉียนฉวยโอกาสนี้คว้าแขนเธอเอาไว้ แล้วออกแรงกดเธอนั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม“เครียดอะไรขนาดนั้นล่ะครับ ทำตัวตามสบายสิ ผมไม่กินคุณเข้าไปหรอกน่า! แค่อยากจะคุยไปดื่มไปกับคุณก็เท่านั้นเอง!”เวินหร่านฝืนปั้นรอยยิ้มออกมา “งั้นผู้จัดการเฉียน เรา... มาคุยเรื่องสัญญาฉบับนี้กันต่อดีกว่าโอเครไหมคะ?”ใครจะร

เขาปาดเลือดที่ไหลนองบนใบหน้าทีหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้น...พบเข้ากับชายหนุ่มเรือนร่างสูงโปร่งสง่างามที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางวงแสงไฟซางเลี่ยรุ่ยกำลังปั้นหน้าเย็นชา ชำเลืองมองเขาจากที่สูงด้วยสายตากดต่ำกลิ่นอายและบารมีนั้นราวกับกำลังเหยียดหยามมดปลวกตัวหนึ่งที่ไม่สำคัญอะไรส่งผลให้เขาหนาวสะท้านไปทั่วทั้งสรรพางค์กายผู้จัดการเฉียนคล้ายจะนึกออกแล้วว่าเขาคือใครรูม่านตาหดแคบลงทันใด“ปะ ประธานซาง?”เขาสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจอย่างหนักพลันตระหนักได้ว่าตนเองได้ไปล่วงเกินคนที่มิอาจล่วงเกินเข้าเสียแล้วจึงรีบดิ้นรนยันกายลุกขึ้นจากพื้น มือไม้สั่นเทาขณะยื่นออกไปหมายจะจับมือกับซางเลี่ยรุ่ย“เรื่องเข้าใจผิดครับ! ประธานซาง ไม่คิดเลยว่าคุณจะให้เกียรติมายังสถานที่แบบนี้...”เดิมทีเขานึกว่าเป็นแค่การเอื้อมจับพนักงานหญิงในบริษัทของพวกเขาเท่านั้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอย่างไรเสีย แต่ไหนแต่ไรเขาก็เคยใช้กฎลับกับพวกผู้หญิงเหล่านั้นเช่นนี้อยู่แล้วใครจะคาดคิดว่าเวินหร่านคนนี้จะเป็นข้อยกเว้นไม่นึกเลยว่าจะมีซางเลี่ยรุ่ยเป็นที่พึ่งหนุนหลังให้เธอ!ผู้จัดการเฉียนพยายามจะหาข้ออ้างมาอธิบายแก้ตัวให้

ที่แห่งนี้คือห้องนอนของซางเลี่ยรุ่ยทั่วทุกแห่งล้วนอบอวลไปด้วยกลิ่นอายบุรุษเพศที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขาเธอรู้สึกประดักประเดิดและไม่เป็นตัวของตัวเองราวกับกำลังร่วมเตียงเคียงหมอนอยู่กับซางเลี่ยรุ่ยอย่างไรอย่างนั้นเวินหร่านส่ายหัวไปมายับยั้งไม่ให้ตนเองคิดฟุ้งซ่านไปไกลกว่านี้ตอนนี้เธอต้องนอนหลับให้ได้อย่าคิดถึงเขาอีกเวินหร่านเฝ้าส่งสัญญาณสะกดจิตตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่หยุดหย่อน...ซางเลี่ยรุ่ยเดินออกจากห้องนอน ทว่ากลับยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูบ้าน ไม่ยอมขยับเขยื้อนก้าวไปไหนแม้แต่ก้าวเดียวเพียงแค่คิดว่าในเวลานี้ เวินหร่านกำลังอยู่ในห้องของเขา หนุนหมอนของเขา ห่มผ้าห่มของเขา และนอนอยู่บนเตียงของเขาทั่วทั้งสรรพางค์กายของเขาก็กระตุกรุ่มร้อนขึ้นมาทันใดทั้งร่างเกิดความปรารถนาพลุ่งพล่านถึงขั้นต้องกลืนน้ำลายลงคอไปหลายต่อหลายอึกไม่รู้ว่าตอนนี้เวินหร่านกำลังคิดฟุ้งซ่านชวนฝันเหมือนกันกับเขาหรือไม่?หรือว่ายามนี้เธอได้เข้าสู่นิทราไปแล้ว?ซางเลี่ยรุ่ยพลันรู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาอย่างฉับพลันไม่อาจยืนทอดถอนอารมณ์อยู่หน้าประตูต่อไปได้อีกแล้วเขาหวั่นเกรงว่าตนเองจะหักห้ามใจไว