All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 341 - Chapter 350

รอยแผลบนใบหน้าของเวินหร่านใช้เวลาถึงสามวันจึงจะยุบหายบวมเธอสวมหน้ากากอนามัยไปทำงาน โชคดีที่เพื่อนร่วมงานต่างรู้กันโดยนัยและไม่มีใครซักไซ้ไล่เลียงอะไรณ มุมชงกาแฟ ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์เรื่องที่ฉินเยว่เชาเพิ่งไปติดพันกับดาราหญิงคนหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้“ไม่นึกเลยว่าคุณชายฉินเพิ่งจะหย่าได้ไม่นาน ก็เลี้ยงดูดาราหญิงเสียแล้ว”“สำหรับผู้ชายที่มีฐานะและหน้าตาทางสังคมแบบเขา นี่นับว่าเป็นเรื่องแปลกใหม่อะไรกัน?”“ประเด็นคือฉันได้ยินมาว่าอดีตภรรยาของคุณชายฉินเพิ่งจะก่อเรื่องฆ่าตัวตายที่โรงพยาบาลเมื่อไม่กี่วันก่อน...”“จริงเหรอเนี่ย? หรือว่าจะเป็นเพราะคุณชายฉินไปคบกับดาราหญิงคนนั้นกัน?”เวินหร่านเงี่ยหูฟังบทสนทนาของคนเหล่านี้จึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า การที่เวินฉีพยายามฆ่าตัวตายครั้งก่อนนั้น ไม่ใช่แค่เพราะฉินเยว่เชาต้องการหย่ากับเธอเท่านั้นแต่ยังมีสาเหตุที่สำคัญยิ่งกว่าอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือฉินเยว่เชามีรักครั้งใหม่ทันทีที่หย่าเสร็จเวินฉีได้รับกรรมตามสนองเสียแล้วหลังจากที่เธอแต่งงานกับฉินเยว่เชาแล้ว เวินฉีก็ยังคงตามตื๊อฟู่จิ่งเฉิงอดีตสามีของเธอมาโดยตลอดรักษาสัมพันธ์อันคลุมเครือกับน้องเ

เธอหมุนตัวหันหลังให้ผู้เป็นแม่เฉิงหว่านอี๋รับไม่ได้และตะโกนเรียกชื่อเธอสุดเสียง “เวินหร่าน! ฉันเป็นแม่แกนะ!”เธอไม่เคยคิดไม่เคยฝันมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่เวินหร่านกล้าปฏิบัติต่อตนเองเช่นนี้ซางเลี่ยรุ่ยสังเกตเห็นว่าเวินหร่านไม่อยากสนใจเธอจริง ๆ จึงส่งสายตาให้ รปภ. พาตัวเฉิงหว่านอี๋ออกไปพร้อมทั้งออกคำสั่งให้คนอื่น ๆ แยกย้ายกันกลับไปทำงานเวินหร่านเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานของตัวเองอารมณ์ขุ่นมัวขึ้นมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เธอนึกไว้แล้วว่าเรื่องที่เธอมีปากเสียงกับแม่ใหญ่และพี่สาว ผู้เป็นแม่จะต้องต่อว่าเธออย่างแน่นอนแต่ไม่คาดคิดเลยว่าแม่จะบุกมาอาละวาดเสียงดังถึงในบริษัทของเธอโดยไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมอะไรทั้งสิ้นในใจของแม่มีเธอบ้างไหม เคยคิดว่าเธอเป็นลูกสาวคนหนึ่งบ้างหรือเปล่า?ทำไมทั้งที่แม่ใหญ่กดขี่รังแกแม่ลูกมาโดยตลอด แต่แม่กลับยังคงปกป้องอีกฝ่ายถึงเพียงนี้?ยิ่งคิดเวินหร่านก็ยิ่งรู้สึกคับแค้นใจจนโกรธขึ้นมายิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจจนไม่สามารถรวบรวมสมาธิจดจ่อกับการทำงานได้เลยแม้แต่น้อยจู่ ๆ ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก็ก่อตัวขึ้นภายในร่างกายเวินหร่านพยายามสูดลมหายใจเข้าลึ

เส้นเลือดขมับด้านข้างของเวินหร่านกระตุกปั่นป่วนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองซางเลี่ยรุ่ยปรากฏว่าหว่างคิ้วของเขาขมวดมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาดำทะมึนสนิทตัวเขาเองคงคาดไม่ถึงว่า พนักงานเบื้องล่างจะเพ้อฝันถึงเขาได้ถึงขนาดนี้?ถึงขั้นพาผู้ชายมาทำเรื่องแบบนี้ในห้องทำงานประธาน? แถมยังเรียกผู้ชายคนนั้นเป็นชื่อเขาอีกต่างหาก?“ประธานซาง ฉันรักคุณ... ประธานซาง...”ผู้หญิงคนนั้นกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ราวกับกำลังจะไปถึงจุดสุดยอดแล้วฝ่ายชายฟาดฝ่ามือลงบนตัวเธอแรง ๆ ครั้งหนึ่ง “ตกลงคุณต้องการผม หรือต้องการประธานซางกันแน่?”“แน่นอนว่าต้องเป็นประธานซาง... อื้อ อื้อ...”“มิน่าล่ะ คุณถึงอยากให้ผมพามาแอบกุ๊กกิ๊กที่ห้องทำงานทุกครั้ง... ที่แท้ก็เพื่อซางเลี่ยรุ่ย...”ยามนี้เวินหร่านถูกซางเลี่ยรุ่ยโอบกอดไว้ในอ้อมแขน เธอย่อมสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงลมหายใจที่ถูกกดเก็บไว้ และความโกรธเกรี้ยวที่เขากำลังอดกลั้นอยู่คาดว่าคนทั้งสองคงจะจุดเพลิงโทสะของเขาให้ลุกโชนขึ้นมาเสียแล้วเวินหร่านมองเห็นจุดจบอันน่าอนาถของทั้งคู่ล่วงหน้าได้เลยทว่าเมื่อเธอมองสบตาเขาอีกครั้ง กลับพุ่งตรงเข้าไปปะทะกับนัยน์ตาสีดำสนิทคู่หนึ่งที่เปล่ง

“ดึกดื่นป่านนี้เพิ่งกลับมา? ไปเดตกับผู้ชายที่ไหนมา?”เสียงคาดคั้นด้วยความขุ่นมัวดังขึ้นข้างหูอาศัยแสงไฟจากทางเดินที่จู่ ๆ ก็สว่างขึ้นมา ทำให้เวินหร่านมองเห็นชัดเจนว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือฟู่จิ่งเฉิง“คุณ... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”บ้านหลังใหม่ของเธอแห่งนี้ เธอยังไม่เคยบอกเขาเลยสักครั้งฟู่จิ่งเฉิงรู้ได้อย่างไรกัน?แถมยังตามมาถึงหน้าห้องได้อีก?“ตอบคำถามผมก่อน!”น้ำเสียงของฟู่จิ่งเฉิงเยียบเย็นและคาดคั้นอย่างไร้ความปรานีเวินหร่านกะพริบตาปริบ ๆ อย่างมึนงงหรือว่าเมื่อครู่ตอนที่เธอลงมาจากรถหรูของซางเลี่ยรุ่ย จะบังเอิญถูกฟู่จิ่งเฉิงเห็นเข้าพอดี?แต่ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ฟู่จิ่งเฉิงไม่มีทางไม่เอ่ยถึงซางเลี่ยรุ่ยเป็นแน่ดังนั้นเขาจึงน่าจะแค่คาดเดาไปเองเท่านั้น“อย่าลืมสิว่าพวกเราหย่ากันแล้วนะ” เวินหร่านเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นเวลานี้พวกเธอได้ยกเลิกสถานะการสมรสกันไปเรียบร้อยแล้วเธอไม่มีหน้าที่ต้องตอบคำถามข้อนี้ของเขาฟู่จิ่งเฉิงยื่นมือไปบีบปลายคางของเธอ ออกแรงเพิ่มขึ้นอย่างตั้งใจ“พวกเราเพิ่งหย่ากันไปเท่าไหร่ ทำไมคุณถึงมีคนใหม่เร็วขนาดนี้?” ฟู่จิ่งเฉิงต่อว่าอย่างโก

ฟู่จิ่งเฉิงยังคงเคาะประตูไม่ยอมเลิกราและไม่ยอมกลับไปสุดท้ายเวินหร่านจึงต้องโทรศัพท์แจ้งนิติบุคคล แล้วเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาไล่เขาถึงค่อยยอมไปหลังจากฟู่จิ่งเฉิงกลับไปแล้ว เธอก็ปวดหัวมาตลอดส่งผลให้นอนไม่หลับตลอดทั้งคืนนั้นวันรุ่งขึ้นเธอถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงนาฬิกาปลุกเวินหร่านนวดขมับตัวเองเบา ๆ แล้วลุกขึ้นจากเตียงพบว่าในโทรศัพท์มีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านเป็นรูปภาพที่ซางเลี่ยรุ่ยส่งมาในรูปภาพคืออาหารเช้าหน้าตาน่ารับประทานมีทั้งออมเล็ต เบคอน แซนด์วิชแฮมไข่ พิซซ่าชีส...มองแวบเดียวก็ทำให้รู้สึกน้ำลายสอขึ้นมาทันทีเวินหร่านส่งเครื่องหมายคำถามกลับไปอย่างงุนงงเขาทำแบบนี้เพื่ออะไรกัน?เช้าตรู่แท้ ๆ กลับส่งรูปอาหารน่ากินมายั่วกันตั้งใจจะให้เธออยากอาหารใช่ไหมเนี่ย?ไม่นานนักซางเลี่ยรุ่ยก็ส่งข้อความตอบกลับมา【กินมื้อเช้าหรือยัง? 】เวินหร่าน【ยังเลยค่ะ! 】ซางเลี่ยรุ่ย【อยากกินอะไร เดี๋ยวผมให้คนเอาไปส่งให้! 】เวินหร่านชะงักไปนิดก่อนจะตั้งสติได้ที่แท้ตอนเช้าตรู่เขาจงใจส่งรูปพวกนี้มา ก็เพื่อให้เธอเลือกอาหารเช้าอย่างนั้นเหรอ?เวินหร่าน【ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันทำกินเอง