All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 361 - Chapter 370

ตามด้วยเสียงดึงประตูปิดลงเบา ๆ เวินหร่านจึงยอมมุดหัวออกจากใต้ผ้าห่มเธอหนุนศีรษะลงบนหมอน ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปในความว่างเปล่าในหัวขบคิดเรื่องราวมากมายอยู่ครู่หนึ่งไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าไร ในที่สุดเธอจึงได้ก้าวเข้าสู่ห้วงความฝัน...เวินหร่านหลับสนิทรวดเดียวจนตะวันโด่งเมื่อได้นอนหลับเต็มอิ่ม ร่างกายและจิตใจก็กลับมาสดชื่นกระปรี้กระเปร่าอีกครั้งหลังจากจัดการล้างหน้าล้างตาเสร็จ เวินหร่านก็เดินลงมายังชั้นล่างทว่ากลับพบว่าซางเลี่ยรุ่ยยังคงอยู่ที่บ้านแผ่นหลังของเขายืนหันหลังให้เธอ ขณะกำลังคุยโทรศัพท์อยู่คล้ายว่าจะสัมผัสได้ถึงการเดินลงมาจากชั้นบนของเธอเขาจึงเหลียวหน้าหันกลับมามองทางเธอ...ประจวบเหมาะกับที่เวินหร่านเองก็กำลังทอดสายตามองเขาอยู่พอดีเมื่อสบสายตากันประกายไฟพลันสปาร์กเจิดจ้าทั้งสองต่างรู้สึกคล้ายกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อตเข้าอย่างจังเวินหร่านเป็นฝ่ายถอนสายตากลับมาก่อนซางเลี่ยรุ่ยเองก็กดตัดสายโทรศัพท์ในเวลาเดียวกัน“ตื่นแล้วเหรอ? อาหารเช้าเตรียมไว้พร้อมแล้วนะ”เขาทอดสายตามองเธอด้วยความนุ่มนวลอ่อนโยน ก่อนจะพาเธอไปยังห้องอาหารเวินหร่านนั่งลงข้างโ

เกี่ยวกับลูกสาวคนเล็กคนนี้ เรื่องที่เขารู้เกี่ยวกับเธอนั้นมีอยู่อย่างจำกัดเขาเพียงแต่กำชับโม่เฉิน ผู้ช่วยมือขวาให้หาวิธีบีบบังคับให้เธอยอมสยบ ตอบรับการช่วยซางลี่รูคอยจับตาดูซางเลี่ยรุ่ย เพื่อให้การเจรจาความร่วมมือระหว่างพวกเขากับตระกูลซางดำเนินต่อไปได้หรือว่าโม่เฉินจะเริ่มเล่นงานจากเพื่อนสนิทที่ชื่อหลีลี่คนนี้กัน?ทว่าสำหรับเขาแล้ว เล่ห์กลอุบายใดล้วนไม่สำคัญสิ่งสำคัญมีเพียงผลลัพธ์เท่านั้นเวินหร่านไม่อาจยับยั้งความโกรธเกรี้ยวไว้ได้ “หนูสืบรู้มาแล้วว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพ่อ”เขายังกล้าปฏิเสธไม่ยอมรับอีกเหรอ?เวินจี้หลี่กวาดสายตามองสำรวจเธอรอบหนึ่ง พลันนั้นสายตาก็แปรเปลี่ยนเป็นเฉียบคมกริบ“แกต้องการจะพูดอะไรกันแน่?”เวินหร่านสบตากับผู้เป็นพ่อโดยตรง “ปล่อยหลีลี่ไป! พ่อต้องการจะทำอะไร ก็มาลงที่หนูนี่ค่ะ!”“ได้!” เหนือความคาดหมายอย่างยิ่งที่เวินจี้หลี่กลับตอบรับคำอย่างง่ายดายหัวใจของเวินหร่านดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้งในชั่วพริบตาเธอรู้ดีว่าผู้เป็นพ่อไม่มีทางยอมตกลงง่ายดายถึงเพียงนี้ความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียวคือ...ผู้เป็นพ่อคงจะยิ่งทวีความโกรธเกรี้ยวขึ้นไปอีก“เรื่องที่ฉั

รอยยิ้มนั้นราวกับกำลังเอ่ยว่า สมน้ำหน้า รู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของฉันแล้วหรือยังล่ะ?เวินหร่านขมวดคิ้วเรียวแน่นเธอรู้ดีว่าเมื่อครู่นี้เป็นเวินฉีที่ผลักเธอลงมาต่อให้อีกฝ่ายจะถูกหย่าร้างและพยายามฆ่าตัวตาย จนดูเป็นคนที่น่าสงสารในมุมมองหนึ่งก็ตามแต่จิตใจก็ยังคงชั่วร้ายอำมหิตอยู่ดีโดยเฉพาะกับเธอผู้เป็นน้องสาวต่างแม่ ไม่เคยลงมือปรานีเลยสักครั้งเหล่าสาวใช้ได้ยินเสียงคลื่นความวุ่นวายจึงรีบวิ่งเข้ามา พอเห็นเลือดบนหน้าผากของเวินหร่าน ก็ขวัญผวาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก“คุณหนูรอง เป็นอะไรมากไหมคะ?”สาวใช้จิตใจดีคนหนึ่งรีบปราดเข้ามาช่วยประคองเธอขึ้นทัศนวิสัยเบื้องหน้าของเวินหร่านเริ่มพร่ามัวไปหมดทั่วทั้งร่างคล้ายจะสูญเสียความรู้สึก ไม่อาจขยับขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อยเธอเค้นเสียงอันแผ่วเบาราวกับผีเสื้อขยับพัดพือออกจากริมฝีปากสีแดงสด “โทรเรียกรถพยาบาล!”มีคนเตรียมจะกดโทรศัพท์เรียกหมายเลข 1669 ในทันที“ใครก็ห้ามเรียกรถพยาบาลทั้งนั้น!”เวินฉีตะโกนสั่งลงมาจากเบื้องบนด้วยท่าทางวางอำนาจเธอคือคุณหนูสายตรง “ตัวจริง” ของตระกูลเวิน ที่วัน ๆ ได้รับการตามใจจนเสียนิสัย ทั้งยังเย่อหยิ่งพยศแรงไม่มีส

ความสัมพันธ์ที่ผูกพันกันด้วยความต้องการทางร่างกายเช่นนี้ เป็นเรื่องที่ยากจะเอ่ยปาก และไม่อาจนำขึ้นมาพูดอย่างเปิดเผยต่อหน้าผู้คนได้เลย“คุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่คะ?”เธอช้อนสายตาจ้องมองตรงไปยังเวินจ้าวเหลียงพลางเอ่ยถามเวินจ้าวเหลียงขยับเข้ามาใกล้เธอ ก่อนจะเอ่ยเสนอขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “เอาอย่างนี้ไหมล่ะ อาศัยช่วงที่ประธานซางกำลังมีความรู้สึกดี ๆ ให้เธออยู่ตอนนี้ เธอช่วยขยับความสัมพันธ์กับเขาให้เข้าไปใกล้ชิดยิ่งขึ้นอีกขั้นล่ะเป็นไง?”เวินหร่านใช่ว่าจะฟังไม่ออกว่าเวินจ้าวเหลียงหมายถึงสิ่งใดเพราะเธอรู้ซึ้งถึงความหมายของเขาดีเกินไปต่างหาก ก่อนหน้านี้จึงพยายามปฏิเสธความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซางเลี่ยรุ่ยอย่างสุดกำลังทว่าเธอรู้ดีถึงนิสัยใจคอของเวินจ้าวเหลียงเรื่องใดที่เขายึดมั่นปักใจแล้ว ย่อมทำทุกวิถีทางโดยไม่สนวิธีการเพื่อบรรลุเป้าหมายให้ได้หากเธอเอ่ยปฏิเสธไปในทันที มีแต่จะยิ่งปฏิวัติกระตุ้นสัญชาตญาณความต้านทานและดื้อดึงของเขาให้ลุกโชนขึ้นมาถึงตอนนั้นก็มีแต่จะจับมือรวมหัวกับคนตระกูลเวินเหล่านั้นมาบีบบังคับเธอเพิ่มขึ้นอีกสู้เธอถือโอกาสใช้ประโยชน์จากสภาวะจิตวิทยาจุดนี้ของเขา มาปรั

“สโนว์ไวท์ ซินเดอเรลล่า หรือว่าเจ้าหญิงเอลซ่าล่ะคะ?” เวินหร่านเอ่ยขัดจังหวะเขาขึ้นมาทันควัน“งั้นเปลี่ยนใหม่!” ซางเลี่ยรุ่ยเริ่มเล่าต่อ “กาลครั้งหนึ่งมีปีศาจตนหนึ่ง...”“อาหรับราตรีเหรอคะ?” เวินหร่านเดาถูกอีกรอบ ได้แต่ถอนหายใจด้วยความเอือมระอา “ขอร้องล่ะค่ะ เรื่องพวกนี้ฉันจำได้ขึ้นใจจนท่องถอยหลังได้แล้ว!”ซางเลี่ยรุ่ย “งั้นเปลี่ยนใหม่อีกเรื่อง”ในที่สุดเวินหร่านก็เหลืออดเหลือทน “คุณช่วยเลิกเล่านิทานเด็กที่ไร้เดียงสาพวกนี้สักทีได้ไหมคะ?”ซางเลี่ยรุ่ยยักไหล่ “ผมแค่คิดว่าเรื่องพวกนี้คุณน่าจะฟังเข้าใจได้ง่ายก็แค่นั้นเอง”เวินหร่าน “...”หมายความว่าถ้าเป็นเรื่องที่ซับซ้อนขึ้นมาอีกนิด สมองเธอก็จะไม่เข้าใจแล้วอย่างนั้นเหรอ?มีใครเขาเหน็บแหนมคนอื่นแบบนี้บ้างไหม?“ถ้าไม่เปลี่ยนเป็นเรื่องที่ใช้สติปัญญาขึ้นมาหน่อย ก็ไม่ต้องเล่าแล้วค่ะ!” เวินหร่านเบ้ปากเอ่ยนัยน์ตาคมเข้มลึกล้ำของซางเลี่ยรุ่ยสบตากับเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น แล้วเริ่มเล่าเรื่องเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงและคลื่นลมอันเชี่ยวกรากในโลกธุรกิจให้เธอฟังทว่าเวินหร่านกลับฟังอย่างสนุกสนานเพลิดเพลินเสียอย่างนั้นดังนั้นในช่วงห