Todos los capítulos de บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Capítulo 381 - Capítulo 390

ซางเลี่ยรุ่ยโอบกระชับเอวบางของเธอไว้แน่น รั้งเรือนร่างของเธอให้บดเบียดเข้าหาเขาจนแทบไม่เหลือช่องว่างลมหายใจอันร้อนผ่าวเป่ารดอยู่ข้างใบหูของเธอ “คุณอยากได้กี่รอบล่ะ?”เวินหร่านยกนิ้วขึ้นมานับทีละนิ้วอย่างจริงจัง “หนึ่งรอบ สองรอบ สามรอบ... เอาเป็นว่าคุณก็ทำตามกำลังความสามารถก็แล้วกัน อยากทำกี่รอบก็ทำ พอหมดแรงแล้วค่อยหยุด โอเคไหม?”ซางเลี่ยรุ่ยส่งเสียงฮึในลำคอเบา ๆ ก่อนจะแนบหน้าผากชนกับหน้าผากของเธอ“คุณพูดเองนะว่าอยากทำกี่รอบก็ทำ!”เวินหร่านใช้สองมือประคองคอของเขาเอาไว้ แล้วอ้าปากฝังเขี้ยวลงไปคำหนึ่งทันทีซางเลี่ยรุ่ยส่งเสียงครางต่ำในลำคอ ร่างกายพลันเกร็งตึงขึ้นมาในฉับพลันเขาไม่ได้รู้สึกเจ็บปวด แรงกัดของเธอเบาหวิวไม่ต่างจากมดกัดสักนิดทว่ากลับแฝงไปด้วยความรู้สึกซาบซ่าน รอยฟันและคราบน้ำลายของเธอเปรอะแต้มทิ้งไว้บนผิวเนื้อดวงตาของซางเลี่ยรุ่ยพลันเปลี่ยนสีขึ้นมาในทันใดเขาไม่อิดออดคำใดอีก บรรจงอุ้มร่างของเธอขึ้นแล้วสับเท้าไวออกจากบาร์ทันทีชั่วขณะนี้ไม่อาจอดใจรอจนกระทั่งกลับถึงคฤหาสน์ได้อีกต่อไปซางเลี่ยรุ่ยพาเธอตรงไปยังโรงแรมห้าดาวที่ตั้งอยู่ใกล้เคียงในทันทีทันทีที่บานประตู

ณ คฤหาสน์ตระกูลเวินภายในห้องนอนส่วนตัวของเวินฉี“อาเฉิง ฉันอยากมอบเรือนร่างของฉันให้คุณค่ะ!”พึ่งพาฟู่จิ่งเฉิงเข้ามาในห้องได้ไม่ทันไร เธอก็เริ่มลงมือถอดเสื้อผ้าของตนเองออกทันทีเรือนร่างอันเย้ายวนผุดผ่องขาวนวลราวกับหิมะของหญิงสาว เผยสู่สายตาของชายหนุ่มอย่างหมดเปลือกส่วนโค้งส่วนเว้าทรวดทรงองค์เอวล้วนเด่นชัดและนูนโค้งในจุดที่ควรจะเป็นนับเป็นการยั่วยวนอย่างเปิดเผยและตรงไปตรงมานี่คือเรือนร่างที่ฟู่จิ่งเฉิงเคยเฝ้าฝันและหมายปองมาเป็นเวลานานแสนนานความปรารถนาในอดีตของเขาคือการได้ครอบครองเวินฉีมาโดยตลอดเพียรพยายามเพื่อให้เธอมาเป็นหญิงสาวของเขาทว่าในเวลานี้ยามที่ได้เห็นเรือนร่างเปลือยกายล่อนจ้อนของเธอเผยโฉมอยู่ตรงหน้าของตนเองเขากลับไม่รู้สึกมีอารมณ์ร่วมเลยแม้แต่นิดเดียวในหัวของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความคิดเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นนั่นคือการพิสูจน์ให้แน่ชัดว่า ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเป็นของเวินฉีจริงหรือไม่และนี่ก็คือเหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้เขาเดินทางมายังบ้านตระกูลเวินในคืนนี้การมาส่งเวินหร่านเป็นเพียงข้ออ้างบังหน้าเท่านั้นเป้าหมายที่สำคัญยิ่งกว่าคือการได้ยินจากปากของเวินฉี

แม่ใหญ่เสิ่นอ้าวหลันรู้สึกราวกับถูกตบหน้าจนชาหนึบ เธอถลึงตาใส่เวินหร่านด้วยความโกรธเกรี้ยว“แกมาทำอะไรที่นี่?”ยังไม่ทันที่เวินหร่านจะได้เอ่ยตอบ อวี้หย่งหงพลันแทรกขึ้นมาเสียก่อน “ผู้หญิงคนหนึ่งโผล่มาอยู่ในโรงแรมได้ จะมีสาเหตุอื่นไปได้อีกล่ะ?”น้ำเสียงเหน็บแนมของเธอชัดเจนเสียจนสื่อไปในทางดูถูกว่าเวินหร่านมาทำเรื่องน่าอับอายขายหน้าสายตาของคนอื่น ๆ ต่างพากันหันมาจับจ้องที่เวินหร่านเป็นตาเดียว สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย“พวกคุณมาทำอะไรที่นี่ ฉันก็มาทำอย่างนั้นแหละค่ะ”เวินหร่านปรายตามองอวี้หย่งหงแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับอย่างไม่รีบร้อนย้อนกลับไปเมื่อก่อน เป็นอวี้หย่งหงไม่ใช่หรือไงที่ยุยงให้แม่ใหญ่ของเธอยัดเยียดเธอให้แต่งงานกับฟู่จิ่งเฉิงเหตุผลหลักก็เพราะเหอหลิงหลิง ลูกสาวแก้วตาดวงใจของอวี้หย่งหงหลงรักฟู่จิ่งเฉิงเข้าแต่อวี้หย่งหงกลับรังเกียจที่ฟู่จิ่งเฉิงเป็นเพียงลูกนอกสมรส กลัวว่าอนาคตลูกสาวของตนจะพลอยลำบากไม่มีอนาคตไปด้วยเธอจึงยุให้แม่ใหญ่จับเธอแต่งงานแทน พร้อมกับเอ่ยคำดูถูกถากถางว่า ลูกนอกสมรสแต่งกับลูกนอกสมรสช่างเหมาะสมกันเสียจริง ๆ ทว่าอวี้หย่งหงกลับค

สถานที่จัดงานเลี้ยงสังสรรค์คือ คลับจินไห่หวาน เอนเตอร์เทนเมนต์ไป๋หลินได้ทำการจองห้องส่วนตัวเอาไว้ล่วงหน้าแล้วตอนที่เวินหร่านกับเพื่อนร่วมงานอีกหลายคนในสำนักงานเลขาฯ เดินเข้ามา บังเอิญชนเข้ากับฟู่ตานฉิงพอดีคืนนี้เธอก็พาทีมเพื่อนมาทานอาหารสังสรรค์ที่นี่เช่นกัน ผู้จัดการฝ่ายต้อนรับของโรงแรมกำลังเดินตามหลังเธอด้วยท่าทางนอบน้อมถ่อมตน“คุณหนูฟู่ ทำไมเวลาจะมาถึงไม่แจ้งล่วงหน้าสักหน่อยล่ะครับ?”ฟู่ตานฉิงโบกมือเล็กน้อย “ก็แค่รวมตัวสังสรรค์กับเพื่อนฝูงไม่กี่คนเท่านั้นแหละ ไม่ต้องลำบากเตรียมการเป็นพิเศษหรอก”ขณะที่พูดนั้น สายตาเหลือบไปเห็นเวินหร่านที่เดินเข้ามาพร้อมกับกลุ่มของไป๋หลินเข้าพอดี“เวินหร่าน!”ฟู่ตานฉิงรีบกวักมือเรียกแล้วเดินตรงเข้ามาหาทันที“คุณหนูฟู่!”เวินหร่านพยักหน้ารับทักทายเธอบรรดาเพื่อนร่วมงานจากสำนักงานเลขาฯ ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างก็พากันกล่าวทักทายและทำความเคารพฟู่ตานฉิงเช่นกันมีใครบ้างจะไม่รู้ว่าเธอคือคุณหนูใหญ่ตระกูลฟู่ สถานะสูงส่งจนคนธรรมดาไม่มีทางล่วงเกินได้“พวกเธอก็มาสังสรรค์กันที่นี่เหมือนกันเหรอ?” ฟู่ตานฉิงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม“ใช่ค่ะ”ฟู่ตานฉิงหันไปอ

เวินหร่านเก็บสายตากลับมาไม่ทัน เธอกำลังมองเขาอยู่พอดีเช่นกันคืนนี้เธอค่อนข้างดื่มไปเยอะทีเดียวในดวงตาดังปกคลุมไปด้วยม่านหมอกจาง ๆแฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นเล็กน้อย ช่างเย้ายวนใจคนมองยิ่งนักซางเลี่ยรุ่ยสบตาเข้ากับเธอหัวใจกระตุกวูบหล่นไปหนึ่งจังหวะเกือบจะอดใจไม่ไหวจนก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเธออยู่แล้วทว่าฟู่ตานฉิงกลับเอื้อมมือมาคล้องแขนเขาไว้เสียก่อนน้ำเสียงเจือความออดอ้อน “อารุ่ย ฉันมึนหัวเหลือเกินค่ะ คืนนี้คุณไปส่งฉันที่บ้านได้ไหมคะ?”ร่างกายของเธอเซไปเซมา แทบจะทิ้งน้ำหนักซบลงมาบนตัวเขาอยู่แล้วคนอื่น ๆ พากันหันกลับมามองพวกเขาอีกครั้งท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย ซางเลี่ยรุ่ยจึงไม่อาจปฏิเสธออกไปตรง ๆ ได้แต่เขาก็ไม่ได้ตอบตกลงเช่นกันกลับหมุนตัวเดินดุ่ม ๆ ออกจากห้องส่วนตัวไปทันทีฟู่ตานฉิงนึกว่าเขาตอบรับแล้วจึงรีบวิ่งตามออกไปด้วยความดีใจ“อารุ่ย รอฉันด้วยสิคะ!”เธอสวมรองเท้าส้นสูงวิ่งตามซางเลี่ยรุ่ยมาจนทัน ปรี่เข้าไปหอบหายใจซางเลี่ยรุ่ยหมุนตัวกลับ ปรายตามองเธอด้วยแววตาเย็นชาไร้เยื่อใย“รอเธอเรื่องอะไร?”ฟู่ตานฉิง “ก็ไปส่งฉันกลับบ้านไงคะ!”ประกายความหนาวเยือกวาบขึ้น