เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 388
บทล่าสุด
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 608
ณ ห้องทำงานประธานของฉินซื่อเวินหร่านเดินทางมาด้วยตนเองเพื่อยื่นจดหมายลาออกให้กับฉินยว่เชา“รู้อยู่แล้วว่าเธอคงอยู่ไม่นาน แต่ก็ไม่คิดเลยว่าจะสั้นนัก”ฉินเยว่เชาเอ่ยด้วยความรู้สึกเสียดายอย่างยิ่งเขารู้อยู่แล้วว่าเวินหร่านจะต้องจากไปแต่เขานึกว่าเธอจะเลือกไปอยู่กับซางเลี่ยรุ่ยคาดไม่ถึงเลยว่าท้ายที่สุดแล้ว ทางเลือกของเธอกลับเป็นการก้าวเข้าสู่เวินซื่อ“งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ไม่ว่าจะไปเร็วหรือช้า สุดท้ายก็ต้องจากกันอยู่ดี”เวินหร่านแย้มยิ้มออกน้อย ๆ “แต่ฉันรู้สึกขอบคุณคุณจริง ๆ สำหรับการดูแลในช่วงเวลานี้ค่ะ”ช่วงเวลาที่ผ่านมาตอนที่เธอเข้ามาทำงานในฉินซื่อ ได้เรียนรู้อะไรจากฉินเยว่เชามากมายหากไม่ใช่เพราะฉินเยว่เชายืนหยัดคัดค้านเสียงรอบข้าง และยอมรับตัวเธอเข้ามาทำงานในตอนที่ตระกูลเวินกับซางลี่รูร่วมมือกันปิดตายหนทางของเธอเธอคงไม่ได้กลายเป็นเวินหร่านในวันนี้อย่างแน่นอนเธอรู้สึกซาบซึ้งต่อฉินเยว่เชาจากใจจริงทว่ายามนี้ถึงเวลาที่ต้องบอกลากันแล้วฉินเยว่เชาไม่ได้บีบบังคับหรือดึงรั้งเธอไว้ให้ลำบากใจเขาอนุมัติหนังสือลาออกของเธออย่างรวดเร็วพร้อมกับเอ่ยปากมอบคำมั่นสัญญา “วันข้
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 607
พอเดินมาใกล้จะถึงรถของเขา เวินหร่านก็ยังคงผลักเขาออกเบา ๆ “ไม่ต้องหรอกค่ะ ตอนนี้ฉันยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”เธอเฟ้นหาข้ออ้าง เอ่ยปฏิเสธอย่างนุ่มนวล“งั้นรอจนกว่าคุณจะหิว แล้วพวกเราค่อยไปหาอะไรทานกัน”ซางเลี่ยรุ่ยไม่ได้วางแผนที่จะผละจากไปก่อน ทว่ายังคงอยู่เคียงข้างเดินเป็นเพื่อนเธอต่อไปเวินหร่านจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกจนปัญญาเธอรู้ดีว่าลึก ๆ ในใจของตนเองนั้นล้นพ้นไปด้วยความยินดีเพราะการได้อยู่กับเขายังคงมีความทรงจำดี ๆ อยู่ไม่น้อยลึกเข้าไปในจิตใจ เธอยังคงเฝ้าคิดถึงความอบอุ่นอ่อนโยนที่เคยมีร่วมกันในครั้งนั้นอยู่เสมอทว่าเธอไม่อาจทำตามใจตนเองได้ในเมื่อรู้อยู่เต็มอกว่าไร้ซึ่งปลายทาง ย่อมไม่ควรปล่อยให้ตัวเองดำดิ่งถลำลึกลงไปอีกการหยิบยื่นโอกาสให้เขา ก็เท่ากับหยิบยื่นโอกาสให้ตัวเองเธอรู้ดีว่า ไม่ควรถลำลึกไปมากกว่านี้อีกแล้วทว่าเมื่อครู่นี้ก็เป็นซางเลี่ยรุ่ยจริง ๆ ที่เข้ามาช่วยเธอเอาไว้หากมิใช่เพราะเขาปรากฏตัวได้ทันท่วงที ด้วยท่าทางของเสิ่นปิงเจี๋ยเมื่อกี้ แทบจะอยากจะฆ่าเธอให้ตายเสียด้วยซ้ำ“ขอบคุณนะคะ!”เวินหร่านพยักหน้าให้ซางเลี่ยรุ่ยด้วยท่าทีจริงจังอย่างเป็นการเป็นงา
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 606
ความรู้สึกปลอดภัยที่ไร้ซึ่งที่มาพลันแล่นซ่านไปทั่วสรรพางค์กายชวนให้รู้สึกถึงพลังอันสงบมั่นคงและอบอุ่น“คุณเป็นอะไรไหม?” ซางเลี่ยรุ่ยพลันก้มหน้าลง จ้องมองและเอ่ยถามเธอเวินหร่านส่ายหน้าเพียงแต่เมื่อครู่ถูกเสิ่นปิงเจี๋ยหยิกจิกจนเจ็บมากผิวหนังน่าจะถลอกจนมีเลือดซึมออกมาแล้วเสิ่นปิงเจี๋ยเห็นซางเลี่ยรุ่ยเอาอกเอาใจและห่วงใยเวินหร่านถึงเพียงนี้ ในใจก็เริ่มหวาดหวั่นหากเวินหร่านเป็นแฟนของซางเลี่ยรุ่ยจริง ๆ ล่ะก็ เธอคงได้จบสิ้นกันคราวนี้แน่เพราะคนใหญ่ระดับซางเลี่ยรุ่ย เธอไม่อาจล่วงเกินได้เป็นอันขาด“ประธานซาง เธอจะไปเป็นแฟนของคุณได้ยังไงกันคะ?” เสิ่นปิงเจี๋ยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความคลางแคลงใจซางเลี่ยรุ่ยหันไปปรายสายตามองเธอแวบหนึ่ง “ทำไม มีปัญหาอะไร?”เสิ่นปิงเจี๋ยย่อมไม่กล้าที่จะมีปัญหาอยู่แล้วความกลัวทำเอาเธอเกร็งไปหมดทั้งตัวเธอเคยคิดมาตลอดว่าหลังจากเวินหร่านถูกฟู่จิ่งเฉิงสลัดรักหย่าร้างไปแล้ว ชีวิตจะต้องตกอับขมขื่นอย่างถึงที่สุดแน่ ๆ ใครจะไปคาดคิดว่าอีกฝ่ายจะเอื้อมมือขึ้นสูงจนคว้าตัวซางเลี่ยรุ่ยมาได้?ต้องรู้ก่อนนะว่าซางเลี่ยรุ่ยเป็นคนอย่างไร?เขาขึ้นชื่อลือชาเรื่อ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 605
“คุณเสิ่น ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมคุณถึงได้มีความแค้นและมีความรู้สึกเกลียดชังต่อฉันขนาดนี้! แต่กรุณาพูดจาให้มันให้เกียรติคนอื่นหน่อย!”เวินหร่านถลึงตาจ้องมองด้วยความโกรธเกรี้ยวเธออดทนกับผู้หญิงคนนี้มานานมากแล้วและกำลังจะอดกลั้นไม่ไหวอยู่รอมร่อ“เหอะ! อย่าคิดว่าการที่เธอได้แต่งงานกับจิ่งเฉิงแล้วจะเริ่ดเรอมาจากไหนนะ! อันที่จริงจิ่งเฉิงไม่เคยรักเธอเลยสักนิด! คนที่อยู่ในใจเขาตั้งแต่ต้นจนจบก็คือฉันต่างหาก!”“อุ๊บ ฮ่า ๆ...”เวินหร่านแทบจะหัวเราะจนฟันร่วง“น้อง ดูมั่นใจในตัวเองดีนะ!”ถึงขั้นบอกว่าผู้หญิงที่อยู่ในใจของฟู่จิ่งเฉิงคือเธอเนี่ยนะ?คำพูดประโยคนี้ทำไมเธอฟังแล้วช่างคุ้นหูเหลือเกิน?ราวกับว่าเวินฉีเองก็เคยพูดประโยคนี้แบบเดียวกันเป๊ะ!ทว่าในไม่ช้าก็โดนตบหน้าเข้าอย่างจัง!ในสายตาของเธอ นอกจากฟู่จิ่งเฉิงจะรักตัวเองแล้ว เขาไม่เคยรักใครหน้าไหนทั้งนั้นเขาเป็นพวกเห็นแก่ตัวอย่างถอนตัวไม่ขึ้นต่างหากสายตาของเขามีเพียงแค่ตัวเองเท่านั้น ไร้ซึ่งผู้อื่น“หัวเราะอะไรของเธอ?”เสิ่นปิงเจี๋ยรู้สึกเพียงว่า รอยยิ้มของอีกฝ่ายในยามนี้ช่างทิ่มแทงสายตาเหลือเกินราวกับกำลังหัวเราะเยาะในความ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 604
เสิ่นปิงเจี๋ยเผยรอยยิ้มให้เธอเพียงแต่ในรอยยิ้มนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความท้าทายอยู่สายหนึ่งอีกทั้งน้ำเสียงยังอวดดีและจองหองยิ่งนักเวินหร่านชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงค่อยได้สติกลับมาตอนนี้ฟู่จิ่งเฉิงไม่ได้อยู่ด้วยเธอเลยไม่จำเป็นต้องเสแสร้งแกล้งทำละครอีกต่อไปทว่ากลับคืนสู่ตัวตนแท้จริงของตัวเองอันที่จริงเสิ่นปิงเจี๋ยจงเกลียดจงชังเธอมาโดยตลอด“ฉันเคยบอกไปแล้วเมื่อครั้งก่อนว่าพวกเราไม่ได้สนิทกัน รบกวนวันหน้าอย่ามาเรียกฉันว่าพี่อีก” เวินหร่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเย็นชาเสิ่นปิงเจี๋ยยักไหล่ “ช่วยไม่ได้นี่คะ ก็ใครใช้ให้พี่เป็นแฟนเก่าของประธานฟู่ ส่วนฉันเป็นคนปัจจุบันกันล่ะ”เธอเน้นย้ำคำว่า คนปัจจุบัน เป็นพิเศษ เพื่อชูความเหนือกว่าของตนเองขึ้นมาในใจของเวินหร่านรู้สึกคลื่นไส้สะอิดสะเอียนขึ้นมาวูบหนึ่งทว่าริมฝีปากกลับไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกไปมากกว่านั้นเธอไม่อยากจะใส่ใจอีกฝ่ายจึงหันหลังเดินหนีไปทันทีเมื่อเดินมาหยุดลงที่หน้ากระจกห้องลองเสื้อ เธอก็พลันหมุนตัวสำรวจเสื้อผ้าชุดนี้บนเรือนร่างของตนเองในไม่ช้า เงาร่างของเสิ่นปิงเจี๋ยก็ปรากฏขึ้นในกระจกห้องลองเสื้ออีกครั้ง“แบรนด์เส
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 603
เวินจี้หลี่เอ่ยเตือนสีหน้าของเวินหร่านพลันชะงักไปเธอรู้ดีว่า ทันทีที่ตนเองน้อมรับหุ้นเวินซื่อห้าเปอร์เซ็นต์นี้ไว้ก็เท่ากับตอบรับพ่อว่าจะยอมเข้าไปช่วยงานที่เวินซื่อเธออยากเข้าไปทำที่เวินซื่อจริง ๆ หรือ?เธอเอ่ยถามตัวเองในใจทว่าต่อให้เธอไม่อยากทำ แล้วยามนี้เธอยังมีทางให้เลือกอีกหรืออย่างไร?เวินหร่านหลุบสายตาลง ก่อนจะตัดสินค้าใจขั้นเด็ดขาดในที่สุด“หนูเองก็ขอพูดคำไม่น่าฟังไว้ก่อนเช่นกันนะคะ ในเมื่อหนูก้าวเข้าไปในเวินซื่อแล้ว หนูจะต้องขึ้นไปถึงตำแหน่งผู้จัดการให้ได้ หวังว่าถึงตอนนั้นจะไม่มานั่งเสียใจทีหลังก็แล้วกันนะคะ”หากเธอไม่คิดจะทำก็แล้วไป แต่ถ้าลองได้ลงมือทำแล้ว เธอก็ต้องทำให้ดีที่สุดเดิมทีเธอไม่ได้คิดอยากจะเข้าไปช่วยงานที่เวินซื่อเลยสักนิดทว่าในเมื่อพ่อยอมมอบหุ้นห้าเปอร์เซ็นต์ให้เพื่อให้เธอเข้าไปตำแหน่งผู้จัดการนั้น เธอจะต้องครอบครองมาให้จงได้!และจะไม่มีวันยกให้ใครฟรี ๆ เป็นอันขาดคิ้วของเวินจี้หลี่ขมวดแน่นจนผูกกันเป็นปมคำพูดประโยคนี้ของเวินหร่าน เห็นได้ชัดว่าเป็นคำท้าทายใส่หน้าเขาโดยตรงแผนการเดิมของเขาคือให้เวินหร่านเข้าไปทำงานก่อน เพื่อช่วยถางอุปสรรคขวา
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 5
หวงอี้อันจ้องเธออย่างเข้มงวด “เธอไปทำผิดอะไรมา?”บอสใหญ่เจาะจงเรียกเธอไปพบ อย่าว่าแต่ตัวเวินหร่านเลย คนอื่น ๆ รวมถึงหวงอี้อันหัวหน้าของเธอ ต่างก็คิดไม่ถึงเวินหร่านกะพริบตาปริบ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!”ฝ่ามือเธอชื้นเหงื่อหัวใจกระดอนขึ้นมาจุกที่คอหอยด้วยความกระวนกระวายใจยิ่งอยากหนีก็ยิ่งหนีไ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 4
เวินหร่านไม่ได้นอนทั้งคืนความว่างเปล่าทางกายและจิตใจที่บอบช้ำทำให้เธอไม่อาจข่มตาหลับได้เลยโชคดีที่เช้าวันรุ่งขึ้นเธอไม่ได้ไปทำงานสายแต่ตอนที่เวินหร่านเดินหาวเข้าไปในบริษัทกลับพบว่าบรรยากาศวันนี้แปลกชอบกล“อยู่ดี ๆ วันนี้ก็มีท่านประธานคนใหม่มารับตำแหน่งล่ะ...” หลีลี่เพื่อนสนิทบอกข่าวใหญ่นี้กับ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 3
เวินหร่านสีหน้าแข็งทื่อฟู่จิ่งเฉิงมองเห็นความผิดหวังที่วาบผ่านดวงตาของเธอแต่ริมฝีปากบางยังคงขยับต่อไปอย่างเย็นชา “โทษที บอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะว่าผมเป็นโรครักความสะอาด!”เวินหร่านกล่าวอย่างลนลาน “แต่ที่รักคะ...ฉัน...”ตอนนี้เธอป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากสามีเธอทนไม่
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 2
เวินหร่านเดินออกจากห้องตรวจ รับยา แล้วรีบเดินออกจากโรงพยาบาลไปพอนึกถึงภาพในห้องตรวจเมื่อครู่ ที่ถูกหมอผู้ชายคนหนึ่งสั่งให้ถอดกางเกง เพื่อตรวจให้เธอเธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำไปถึงใบหูถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เธอคงไม่มีหน้าไปพบใครแน่ ๆวันหลังเธอต้องหาหมอผู้หญิงเท่านั้น จะไม่ยอมให้ผู้ชายแปล
บางทีคุณอาจจะชอบ
นางบำเรอ BAD GUY
ลำเจียก70.0K viewsคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว294.6K viewsนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย160.1K viewsให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน69.8K viewsSUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง
g.ghostflying205 viewsซุปตาร์...วิวาห์กำมะลอ
ณิวาริน215 viewsฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ
องค์หญิงโนเนม168 viewsCAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ
ศรีอักษรรินทร์222 views
