Todos los capítulos de บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Capítulo 391 - Capítulo 400

ซางเลี่ยรุ่ยโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยมาจากตัวเธอโชยเข้าจมูกในทันทีทำให้หัวคิ้วของเขาต้องขมวดมุ่นเข้าหากันทั้งที่ปกติก็เป็นคนดื่มไม่ค่อยเก่งอยู่แล้ว แต่กลับยังดึงดันจะดื่มเข้าไปอีกตอนนี้ถึงได้เมามายไร้เรี่ยวแรงขนาดนี้เห็นเวินหร่านนิ่งเงียบไปนานสองนาน เขาจึงยื่นมือไปตบแก้มอันแดงระเรื่อของเธอเบา ๆ “ดื่มไปเท่าไหร่?”ในที่สุดเวินหร่านก็จำเสียงของเขาได้ แต่ก็ยังไม่กล้าปักใจเชื่อนักไม่ใช่ว่าเขาออกไปส่งฟู่ตานฉิงแล้วหรอกเหรอ?ทำไมถึงกลับมาหาเธอได้เร็วขนาดนี้?เธอพยายามฝืนลืมตาที่พร่ามัวขึ้นมองอย่างยากลำบาก ใช้สติที่เลือนรางสำรวจเพื่อความแน่ใจผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านี้ ตกลงแล้วใช่ซางเลี่ยรุ่ยจริง ๆ หรือเปล่า?“ถามทำไมไม่ตอบ? ตกลงดื่มไปเท่าไหร่?”ซางเลี่ยรุ่ยเห็นเธอยังคงเงียบงัน เอาแต่จ้องมองหน้าเขาด้วยแววตาไร้เดียงสาเขาจึงยื่นปลายนิ้วไปหยิกแก้มของเธอเขาเอ่ยถามย้ำขึ้นอีกรอบเวินหร่านรู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาเล็กน้อยในที่สุดก็มองเห็นผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างชัดเจนเป็นซางเลี่ยรุ่ยจริง ๆ ด้วย!“ไม่เท่าไหร่ค่ะ ก็แค่สองขวดเอง...”เธอยกสองนิ้วขึ้นทำท่าทางประกอ

ซางเลี่ยรุ่ยแย้มยิ้มด้วยแววตากรุ้มกริ่ม “เชื่อไหมว่าผมถอดเสื้อผ้าของคุณได้เร็วกว่านี้อีก!”ใบหน้าสวยหวานของเวินหร่านแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูในพริบตา“คนลามก!”เธอหวีดร้องลั่นก่อนจะวิ่งเตลิดออกจากห้องน้ำไปทันทีให้ตายสิ เผลอไปเห็นภาพที่ไม่สมควรจะเห็นเข้าจนได้เวินหร่านสะบัดหัวไล่ความมึนงงออกจากสมองแล้วพุ่งพรวดเข้าไปในห้องครัวตั้งใจจะชงน้ำผึ้งผสมมะนาวสักแก้วเพื่อช่วยแก้แฮงก์แต่ไม่ว่าจะรื้อค้นลิ้นชักตู้เก็บของเท่าไหร่ก็หาขวดน้ำผึ้งไม่เจอสุดท้ายจึงจำใจรินน้ำส้มสายชูใส่แก้วใบเล็กมาแก้วหนึ่งแทนทว่ากลิ่นฉุนของน้ำส้มสายชูกลับชวนคลื่นไส้อย่างยิ่งเธอจำต้องบีบจมูกตัวเองแน่น แล้วฝืนใจกลืนน้ำส้มสายชูล้วน ๆ ลงคอไปอึกใหญ่อาการมึนหัวจึงค่อยทุเลาเบาบางลงไปบ้างในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินขึ้นชั้นบนเพื่อดูว่าซางเลี่ยรุ่ยอาบน้ำเสร็จหรือยังโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอก็แผดเสียงแผดแหลมดังขึ้นมาเสียก่อนเวินหร่านใช้นิ้วปัดหน้าจอรับสาย “ฮัลโหลคะ?”เป็นสายโทรเข้าจากแม่ของเธอเอง เฉิงหว่านอี๋“หร่านหร่าน แกเห็นฉีฉีบ้างไหม?”น้ำเสียงของเฉิงหว่านอี๋เจือแววตื่นตระหนกตกใจอย่างเห็นได้ชัดน้ำเสีย

ทว่าในตอนนี้ เขากลับยังคงคาดคั้นถามชื่อเวินหร่านจากเธออยู่แน่นอนว่าเธอไม่มีทางโง่บอกความจริงเรื่องชื่อให้เขาฟังง่าย ๆ หรอกสิ่งที่เธอต้องการคือการได้เห็นท่าทางโง่งม น่าสมเพช และน่าเวทนาของฟู่จิ่งเฉิงที่ถูกหลอกให้ตายใจโดยไม่รู้ความจริงอะไรเลยต่างหาก“เพี๊ยะ!”นัยน์ตาของฟู่จิ่งเฉิงแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวเขาตวัดมือขึ้นฟาดลงบนใบหน้าของเธออย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นแรงตบมหาศาลซัดร่างของเวินฉีจนเซถลาล้มพับลงไปกองกับพื้นอย่างน่าอนาถรสชาติคาวเลือดพรั่งพรูขึ้นมาจุกเต็มปากในทันทีแสดงให้เห็นว่าฝ่ามือเมื่อครู่ของฟู่จิ่งเฉิงนั้นหนักหน่วงเพียงใด“นาย... กล้าตบฉันงั้นเหรอ?”เวินฉีใช้มือข้างหนึ่งกุมแก้มขวาที่บวมเป่งและชาหนึบขึ้นมามองผู้ชายที่ดุร้ายป่าเถื่อนตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตาราวกับว่าเธอกำลังจ้องมองคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักมาก่อนเธอไม่เคยคาดฝันมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่เธอต้องมาโดนฟู่จิ่งเฉิงลงไม้ลงมือตบตีถ้อยคำหวานหูและคำสัญญาในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นเรื่องตลกขบขันบนใบหน้าหล่อเหลาของฟู่จิ่งเฉิงไม่มีความรู้สึกสำนึกผิดแม้แต่น้อยมีเพียงถ้อยคำเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นเย

เถาอวี้หลิงซักไซ้ด้วยความสงสัย “ไม่ใช่สิ ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว ทำไมถึงยังไม่คืบหน้าอีก?”ซางเลี่ยรุ่ยขมวดคิ้วมุ่นด้วยความนึกรำคาญใจ “ผมบอกแม่ไปแล้วนี่ครับว่าผมไม่ได้ชอบเธอ”เถาอวี้หลิงรีบถามสวนกลับทันที “แล้วตกลงแกชอบใครกันแน่?”ซางเลี่ยรุ่ยเหลือบสายตาไปมองทางห้องน้ำโดยอัตโนมัติ“ไม่มีทางเป็นเธอเด็ดขาด”เขาไม่ได้มีความรู้สึกดีใด ๆ ให้กับฟู่ตานชิงเลยแม้แต่น้อยยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้ดีอีกด้วยว่า ฟู่ตานชิงก็เป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่งในมือของอาสองของเขาเท่านั้นเถาอวี้หลิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามต่อ “แล้วผู้หญิงที่แกชอบล่ะตามจีบเขาสำเร็จแล้วรึยัง?”ซางเลี่ยรุ่ย “...”เถาอวี้หลิงเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ในเมื่อแกยังจีบเขาไม่ติด สู้ลองหันมาพิจารณาหนูตานชิง...”อารมณ์ของซางเลี่ยรุ่ยดิ่งวูบลงทันทีด้วยความหงุดหงิด“ใครบอกว่าผมจีบไม่ติดล่ะครับ?”นัยน์ตาคมกริบของเขาจดจ้องมองตรงไปยังประตูห้องน้ำไม่วางตาเวินหร่านจะต้องเป็นของเขาไม่ช้าก็เร็วทั้งหัวใจและตัวของเธอ เขาจะแย่งชิงมาเป็นของตัวเองให้หมดทุกอย่างเถาอวี้หลิง “ดีเลย งั้นถ้าแกแน่จริงก็พาเธอมาให้แม่เห็นหน้าก่อนสิ้นปีนี

แม้ว่าโจวลี่จวนจะเห็นหน้าเธอ แต่ก็ยังคงตีสีหน้าเย็นชาใส่เช่นเคยตลอดมื้ออาหาร แทบจะทำราวกับเธอกลายเป็นธาตุอากาศที่ไร้ตัวตนเอาแต่คอยตักอาหารใส่จานให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างฟู่จิ่งเฉิงไม่หยุด พร้อมเอ่ยพะเน้าพะนอแสดงความห่วงใยในฐานะคนเป็นแม่เวินหร่านเห็นจนชินตาและคุ้นชินกับเรื่องพวกนี้มานานแล้วตอนที่เธอแต่งงานเข้ามาเป็นสะใภ้บ้านตระกูลฟู่ภายใต้การปกครองของโจวลี่จวนร่วมปีกว่ามีครั้งไหนกันเล่าที่โจวลี่จวนจะเห็นหัวเธอ ในสายตาของอีกฝ่ายมีเพียงลูกชายสุดที่รักคนนี้คนเดียวเท่านั้นเวินหร่านจึงทำได้เพียงก้มหน้าก้มตารับประทานอาหารเงียบ ๆ ตั้งใจว่าทานเสร็จก็จะรีบปลีกตัวออกไปทันทีใครจะรู้ว่าขณะที่โจวลี่จวนกำลังพูดคุยพะเน้าพะนอกับลูกชายอยู่พักหนึ่ง จู่ ๆ ก็หันมาเล่นงานพุ่งเป้าใส่เธอโดยตรง“เวินหร่าน ช่วงนี้เธอยุ่งนักหรือไง? งานศพพี่ชายของจิ่งเฉิง คนในบ้านต่างก็ช่วยกันจัดเตรียมกัน แต่ทำไมถึงไม่เห็นแม้แต่เงาหัวของเธอเลยล่ะ?”โจวลี่จวนเอ่ยปากตำหนิด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ความขัดเคืองฉายชัดบนใบหน้าอย่างปิดไม่มิดเวินหร่านรู้ดีว่าอีกฝ่ายตั้งใจใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างเพื่อหาเรื่องจับผิดและเล่นงาน