All Chapters of Alfa'nın Balık Etli Eşi: Chapter 1 - Chapter 10

Rebel'in Bakış AçısıBugün nadiren yaşadığım bir izin günüydü. O kadar heyecanlıydım ki haftanın başında pişirdiğim göğüs etinden kalan parçalarla kendime sandviçler hazırlamıştım. Kendi etlerimi tütsülemekten hoşlanıyordum ama ailem bunun sosyal statümüze yakışmadığını düşünüyordu. Beta'nın kızı olarak oldukça iyi bir iştahım vardı. Babamla özel antrenman yapıyordum, bu yüzden güçlüydüm. Ancak antrenman sahasına gitmeme izin verilmiyordu çünkü ailem benden utanıyordu. Güçlü olsam, dövüşüp kendimi savunabilsem de dışarıdan öyle görünmüyordum. Diğer dişi kurtlar ince, güzel, yumuşak kıvrımlara ve kaslı bir yapıya sahipken ben tombuldum. 1.75 boyumda ve 82 kilomla tam olarak onların kalıbına uymuyordum. Ama bu benim için sorun değildi. Spor yapmaktan hoşlanıyordum ama yemek yemekten de. Her ikisi de önemliydi ve görünüşe göre beni formda tutacak kurt genine sahip olmasam da bu şekilde yaratılmamın bir nedeni olduğunu düşünüyordum. Sadece henüz kimse bunu anlayacak kadar akıllı değildi.G

Rebel'ın Bakış AçısıEvden uzaklaşıp ormanda yürürken, Neleri farklı yapabilirdim diye düşünmeye başladım. Ama dürüst olmak gerekirse, doğduğumdan beri her şey benim aleyhime işledi. Babam beni yanına aldığında ve kader eşini bulduğunda, işlerin benim için farklı bir yöne gidebileceği bir durum asla olmadı. Hayatımı kabullenmiştim. Tek umudum, Alfa Cullen'ın Luna'sı olarak Rachel dışında birini seçmesi. Böylece beni sürüden sürgün edemez. Gidebileceğim başka bir yer yok ve sürüden dışlanmış biri olarak hayatta kalabileceğimi sanmıyorum.Roxie hâlâ reddedilme yüzünden incinmiş ve öfkeliydi. Onu suçlamıyordum. 'Onun eşi olmamız gerekirdi. Ay Tanrıçası hata yapmaz, Rebel. Eski eşimiz bizi reddederek Tanrıça'nın yüzüne tükürdüğüne göre, bedelini ödemesini sağlayacaktır.' dedi kararlı bir şekilde. 'Katılıyorum, Roxie. Peki bu durumda biz ne olacağız?''Eminim tanrıça bizi unutmayacak, Rebel. Sadece ne planladığını görmemiz gerekiyor.'Ormandaki açıklığa ulaştık. Hava kararıyordu, bu yüzden

Hayatım boyunca asla, bir sonraki sözlerini duyacağımı hayal bile edemezdim. Benden, kendisini reddetmeden önce gücünü toplamasına izin vermemi istedi.Ne saçmalık bu? Onu reddetmek mi?Bu kadının içinde kaybolmak istiyordum, o ise benim onu reddetmek istediğimi sanıyordu. Asla olmaz! O benimdi. Onu bırakmayacaktım. Ne şimdi, ne de asla.'Onun kurdu da benimle konuşmuyor, Austin. Eşimizin başına bir şey gelmiş!' Cronos kafamın içinde hırladı. Açıkça benim kadar sahiplenici olmaya başlamıştı.Onunla numara yapmama gerek olmadığını söyledi. Luna olmaya uygun olmadığını ya da güzel olmadığını biliyormuş. Biri onun özgüvenini mahvetmişti, belliydi. Ama ona kim zarar vermişti? Neredeyse köşeye sıkıştırılıp tekmelenmiş yaralı bir hayvana benziyordu. Birinin ona zarar vermiş olması beni öfkelendiriyordu.Ona harika derecede çekici olduğunu söyledim çünkü öyleydi, tartışmasız. Sonra, onu benim Luna'm olarak sorgulayanların hayatlarını kaybedeceğini söyledim ve bunu ciddiye alıyordum. Kimse eşi

Rebel'ın Bakış AçısıRoxie, eşimizden dolayı havalara uçuyordu. 'Onun kurduyla tanışmak için sabırsızlanıyorum. Henüz onunla konuşmadım bile.''Neden onun kurduyla konuşmuyorsun?' diye sordum, bir sorun olup olmadığını anlamak için. 'Rebel, canım,' diye sırıttı, 'ağırdan almak eğlencenin bir parçası. Onu peşimden koşturursam, onun kurdu beni daha çok isteyecek.' Göz kırptı. Sessizce güldüm ama yeterince sessiz değilmiş."Ne güzel bir ses, tatlım. Seni güldüren ne?" dedi Austin, yüzünde eğlenmiş bir ifadeyle."Roxie. Senin kurduna kendini elde edilmez göstererek oyun oynuyormuş," dedim kıkırdayarak. Austin de güldü. Tanrıçam! Bu adamın seksi olmayan bir hâli var mı acaba? Gülerken, kendinden emin haliyle, eğlenirken, kızgınken, hatta öfkeden kudururken bile... Her ifadesi tam anlamıyla muhteşem. Bu hiç adil değil. Bende ne gördüğünü ya da neyi muhteşem bulduğunu bile bilmiyorum ama en azından en azından onu iğrendirmediğime sevindim."Harika! Cronos onu kovalamaya bayılacak," dedi. "Söy

Renz de bana tuhaf tuhaf bakıyordu. Sürü evine gitmek sanki büyük bir olaymış. Tabii ki bilmezdim. Çünkü babamı ve ailesini utandırmayayım diye görünmeme izin verilmemişti. Belli ki onların bir parçası olmamı istemiyordu."Ah, um, evet, uzun bir hikaye. Sizi sıkmak istemem. Gidelim mi?" dedim dikkatlerini dağıtmaya çalışarak.İşe yaramış gibiydi. Birbirlerine baktılar ve sanırım zihinsel bağ kuruyorlardı. Harika. Demek ki bilgi için beni sıkıştırmaya devam edecekler. Bu gece ya da başka bir zaman tüm güvensizliklerimi tekrar yaşamak istemiyordum.Sürü evinin girişinden içeri adım attığımızda mekânın ihtişamı karşısında bir kez daha büyülendim. Sert ahşap zeminler, tavandaki kirişler... Her şeyde çiftlik tarzı bir hava vardı."Eve hoş geldin, Luna," dedi Renz bana.Yanaklarım kızardı. Bir evim olduğunu hissetmeye alışık değildim."Teşekkür ederim, Renz.""AUSTIN!"Birden bir yerlerden ses duyuldu. Nereden geldiğinden emin değildim. Bir anda çok zayıf bir dişi kurt, gözlerinde endişe ve