All Chapters of Mafya Patronunun Sahiplendiği Kadın: Chapter 61 - Chapter 70

Beni yalnızca bir kez kendine sürttü.Oysa bunu tekrar tekrar istiyordum.Sonra geri çekildi.Bakışlarındaki altın rengi, yerini koyu bir karanlığa bırakmıştı.Yavaşça uzandı ve havluyu bedenimden çözdü.Avucu tenime sıcak bir şekilde değdi.Hafif bir baskıyla beni eğilmeye yönlendirdi, göğsümü yüzüne yaklaştırdı.Dudaklarını araladı, ardından meme ucumu sıcak ve ıslak ağzının baş döndürücü sıcaklığına aldı.Bu hisle nefesim kesildi.Göğsümü yüzüne daha çok yaklaştırırken kendimi göğsüne dayamak zorunda kaldım.Gözleri sanki içimi görüyordu.Ne istediğimi tam olarak biliyor gibiydi.Dili meme ucumun çevresinde dolaşmaya başlayınca his inanılmazdı.Eziciydi.Ve öylesine güzeldi ki.Geri yaslanıp meme ucumu ağır ağır emmeye başladı.Çekiyor, diliyle dolaşıyor, hafifçe ısırıyordu.Öyle ıslandım ki kısa süre içinde biraz rahatlamazsam patlayacakmışım gibi bacaklarımı birbirine bastırdım.Asher'ın gözleri bu harekete kaydı ama yaptıklarına devam etti.Yüzünden, gözlerinde

Asher'ın bakışları parladı."Şu an erdemli davranabilecek bir adam olamam, Ariella... Bunu yapmayı bırak."Alt dudağımı ısırdım.Tısladı."Neyi bırakayım?" diye sordum."Devam edersen sana verdiğim bütün sözleri bozmak zorunda kalacağım. Anne babana verdiğim bütün sözleri de..."Güç bulmak için ilahi bir şeye yalvarıyormuş gibi derin bir nefes aldı."Seni durduran ne? Zaten yarı yola geldin..." diye meydan okur gibi sordum. "Ben seni durdurmuyorum."Dilimi hafifçe dışarı çıkarıp üst dudağımın üzerinde imalı biçimde gezdirdim.İyi iş çıkarıyor olmayı umuyordum.İnledi.Sonra yüzü değişti, dişlerinin arasından şunu çıkardı:"Yatağa çık."Yatağa çık.Bu bir emirdi.Tembel hâli sertleşmiş, kalbimi kaburgalarıma çarptıran keskin bir tona dönüşmüştü.Ondan uzaklaşıp yatağa tırmandım.Sırtüstü yerleşirken, "Demek sonunda istediğimi alacaktım," diye düşündüm.Külotunu zorlayan sertliğine bakarken yutkundum.Bacaklarımın arasında beklenti canlandı.Öyle sertti ki.Gördüğüm

İkimiz de o sarhoş edici hâlden ancak çıktıktan sonra ne kadar ıslandığımı, yatağın ne kadar ıslandığını fark ettim.Oda, pencereden sızan soluk ay ışığı dışında karanlıktı.Ama o loşlukta bile onu hissedebiliyordum.Kanı.Göğsümde, ellerimde; yapışkan, sıcak ve çok fazlaydı.Asher üzerimden çekildi.Ağzımdan hafif bir sızlanma çıktı."İyi misin? Canını acıttım mı?" diye sordu."İyiyim," dedim, ağrıyı ve ona eşlik eden keskin yanmayı içime çekmeye çalışırken yüzümü buruşturarak.Yanıma çöktü.Ona bakmak için döndüğümde ne kadar ter içinde olduğunu, yüzünün ne kadar solduğunu gördüm.Sonra kanı yeniden fark ettim ve onun kolundan geldiğini anladım.İşte o anda dank etti.Bütün bunlar olurken...Üzerimdeyken.Beni öperken.Saçımı, boynumu tutup beni kendine yakın tutarken...Yaralı kolunu kullanmıştı.Vurulmuş olan kolunu.Yatakta doğrulurken yüzümü buruşturdum; ne kadar ıslak olduğumu bir anda fark etmiştim.Ben de kanamıştım.Asher'a baktım.Onun üzerinde de kan v

"Ariella, beni dinle," dedi Luca. Sesi hafifti ama samimiydi. "Cidden sana kızgın bile değilim. Yani—tamam—siz ikiniz yan odadayken birlikte olmaya karar verdiğiniz için biraz bozulmuş olabilirim."Utanç yeniden üzerime çökerken inledim.Gerilimi azaltmaya çalıştığı belli olan Luca güldü.Ama sonra ciddileşti."Ariella," dedi, kolumu hafifçe dürterek. "Bak, biraz omurgan olmasını seviyorum. Sevdiğin adam için savaşıyordun. Asher'ı sevdiğini biliyorum. Asher da seni seviyor. Doğrusu, beni tehdit etmiş olmanı da seviyorum; içinde ateş olduğunu gösteriyor. Bir gün kraliçe olacaksın. Buna ihtiyacın olacak, değil mi?"Küçük bir gülümsemeyle başımı sallayabildim."Ama cidden," diye ekledi, gülerek, "zavallı adama biraz acı. Yaralıydı, Tanrı aşkına!"Yine gülmeye başladı.Utancım hâlâ geçmemişti ama ben de kendimi gülümserken buldum. Tuhaf, çekingen bir gülümsemeydi yine de."Tamam," dedi, birden konuyu değiştirerek. "Şimdi seni gizlice içeri sokayım."Sessizce ilerledik. Kapıyı açt

Annemin söyledikleri karşısında sersemlemiş, gözlerimi kıstım."Ciddi misin?" diye sordum; sesim inançsızlıktan keskindi."Elbette ciddiyim," diye cevap verdi.Konuşmanın ağırlığına hiç uymayan, fazla rahat bir tonu vardı."Duyduğuma göre mermi hayati bir yere gelmemiş. Eminim iyi olacak. Ama daha kritik bir yere isabet etseydi... şu an bambaşka şeyleri konuşuyor olurduk. Onun için endişeleniyor bile olmazdık."Dehşetle ona baktım.Bunu söylemiş olamazdı.Gerçekten bunu kastetmiş olamazdı."Sen... merminin kalbine mi, kafasına mı gelmesini istiyorsun? Ölmesini mi istiyorsun?"Sözler ağzımdan çıkarken sesim titredi."Hayır, hayır, hayır," dedi aceleyle, sanki kelimeleri geri itebilirmiş gibi ellerini kaldırarak. "Ben asla böyle bir şey söylemezdim. Neden söyleyeyim ki? Ben onu söylemedim."Ama gördüm.Gözlerindeydi; o kısa öfke parıltısı, durumun neredeyse kendi kendine çözülmüş olmasından duyduğu rahatlama.Bunu istiyordu.Onunla ilgili benimle savaşmak zorunda kalmamak i