All Chapters of MARRIED TO MY EX'S COLD BROTHER: Chapter 91 - Chapter 100

​Ang liwanag ng umaga ay dahan-dahang tumagos sa bintana ng silid sa ospital, ngunit walang kapayapaan sa loob ng silid na iyon. Si Arah ay gising na gising, pagod at namamaga ang mga mata. Magdamag siyang nagbantay, hinihintay ang bawat segundong lumilipas, umaasang makakakita ng pagbabago sa lagay ng kaniyang anak na si Leo. Lumabas na ang resulta ng laboratory test ni Leo. Ang doktor ay pumasok sa silid na may seryosong mukha, dala ang medical chart na magdedesisyon sa kinabukasan ng bata. ​"Ma'am, may acute anemia si Leo dulot ng isang bihirang kondisyon sa kaniyang dugo," panimula ng doktor, ang boses ay seryoso at mababa. "Ang blood type niya ay O-Negative, pero mayroon siyang rare antigen na napakahirap hanapan ng katugma. Sa madaling salita, ang kaniyang immune system ay tumatanggi sa karaniwang dugo na nasa ating blood bank. Kailangan natin ng direct donor na may parehong rare antigen para hindi magkaroon ng transfusion reaction. Kung hindi, maaaring maging mapanganib ang tr

​Paglabas ni Arah sa kaniyang silid, agad niyang nakita ang mga medical staff na tahimik na kumikilos. Bawat isa sa kanila ay may dalang chart o kagamitan. Sila ay mga propesyonal, mabilis, at hindi nakikipag-usap nang higit sa kinakailangan. Ramdam ni Arah na siya ay isang panauhin sa sarili niyang mundo—isang taong pinoprotektahan, ngunit hindi malaya.​Naglakad siya patungo sa room, ang lugar kung saan nadoon si Leo. Sa bawat hakbang, naririnig niya ang tunog ng kaniyang sariling talampakan sa makintab na sahig. Pagbukas niya ng pinto, naabutan niya si Edison. Ang lalaki ay nakaupo sa tabi ng kama ni Leo, suot ang isang casual na puting polo, ngunit bakas sa kaniyang mukha ang pagod na hindi kayang burahin ng kahit anong yaman.​Si Edison ay hindi nakatingin sa kaniya; ang kaniyang buong atensyon ay nakapako sa bata. Hinahawakan niya ang kamay ni Leo, at marahan niyang hinahaplos ang buhok nito. Sa sandaling iyon, hindi siya ang bilyonaryong kinatatakutan ng lahat sa boardroom. Siy

​Ang gabi ay tila huminto sa pag-ikot. Sa loob ng malawak at marangyang silid, tanging ang tunog ng mabibigat nilang paghinga at ang mahinang lagitik ng kama ang bumasag sa katahimikan. Ang bawat sulok ng silid ay saksi sa pagtatagpo ng dalawang pusong matagal na nagkahiwalay, dalawang kaluluwang muling naghanap ng tahanan sa isa’t isa.​Nang magsimulang tumugon ang mga labi ni Arah, wala nang pag-aalinlangan sa mga kilos ni Edison. Sa isang mabilis na pagkilos, binuhat niya si Arah papunta sa silid ni Edison, na tila ba isang kayamanang natagpuan muli pagkatapos ng mahabang panahon. Awtomatikong umikot ang mga binti ni Arah sa bewang ni Edison, isang natural na reaksyon ng kaniyang katawan na sabik na sabik sa init ng lalaki. Kahit na patungo sila sa silid, hindi nila pinutol ang kanilang paglalapat ng labi—isang halik na puno ng pagsisisi, pangungulila, at masidhing pagnanasa.​Pagdating sa kama, sabay silang humiga, at ang palad ni Edison ay marahang humahagod sa bawat kurba ng hit

​Ang bawat oras na lumilipas sa loob ng mansyon ay tila isang mabagal at masakit na pagbitay para kay Arah. Ang mansyong dati ay puno ng pag-asa at unti-unting paghilom ay biglang napuno ng mga alaalang hindi sa kaniya nagmula. Sa loob ng silid ni Leo, pinilit ni Arah na maging normal, pinilit niyang tumawa sa bawat kwento ng anak habang inaayos ang mga action figures nito sa sahig, ngunit ang kaniyang isipan ay nananatili sa labas—sa kusina, sa sala, sa bawat sulok kung saan naroroon sina Edison at Kate.​Alam niyang may nararamdaman pa rin siya kay Edison. Ang kaniyang puso ay hindi marunong magsinungaling; bawat pintig nito ay pangalan ng lalaki ang binabanggit. Ngunit dahil sa presensya ni Kate, pinili ni Arah na maging matatag at maingat. Ayaw niyang maging desperada. Sa kaniyang isipan, ang dignidad ang tanging sandata niya laban sa hindi tiyak na bukas.​Nang sumapit ang oras ng tanghalian, sinalubong siya ni Edison ng isang mainit at mapag-imbitang tingin. Hinalikan nito ang k

Pagsapit ng gabi, naghihintay si Arah sa sala, nakaupo sa dulo ng sofa, habang ang orasan sa dingding ay walang humpay sa pag-tik-tak—isang tunog na tila nagbibilang sa mga sandali. Ang bawat paglipas ng minuto ay tila isang taon na paghihintay. Nang marinig niya ang pagbukas ng pinto, mabilis siyang tumayo.​Pagod si Edison, ngunit sa likod nito ay nakasunod si Kate, masaya at tila walang pagod sa pagkuwento ng kanilang araw. Hindi man lang sila tumingin sa direksyon ni Arah. ​Hindi na nagpatumpik-tumpik si Arah. "Edison, kailangan nating mag-usap. Tayong dalawa lang."​Tumingin si Edison kay Kate, na agad namang nagkunwaring naiintindihan ang sitwasyon. "Oh, sige, maiwan ko muna kayo," wika ni Kate, ngunit bago siya tumalikod, nagbigay siya ng isang makahulugang tingin kay Arah—isang tingin na nagsasabing, “Kahit anong gawin mo, ako pa rin ang panalo.”​Nang masiguradong wala na ang babae, hinarap ni Arah si Edison. "Ano ba tayo, Edison? Akala ko ba, gusto mong maging buo ang pami