All Chapters of MARRIED TO MY EX'S COLD BROTHER: Chapter 71 - Chapter 80

​Anim na buwan na ang nakalilipas mula nang lisanin ni Arah ang magulo niyang nakaraan sa Maynila. Sa tulong ng kaniyang Tita Elena, na may mga kamag-anak sa Daet, Camarines Norte, dito siya dinala upang humanap ng kapayapaan. Gamit ang natirang ipon mula sa kaniyang mga alahas at isang maliit na pautang mula sa kooperatiba ng bayan, naitayo niya ang Arah’s Petals. Ang shop na ito, na napapalibutan ng hamog at preskong hangin ng kabundukan, ang naging kanlungan niya at ng kaniyang anak na si Leo—ang tanging liwanag na nagbibigay-kulay sa kaniyang mundo.​Para kay Arah, ang pag-aayos ng mga bulaklak ay hindi lamang negosyo; ito ang kaniyang paraan ng pagtakas. Sa bawat pagtali ng laso sa bouquet o pagputol sa mga labis na dahon ng rosas, nararamdaman niyang unti-unti niyang inaayos ang sarili niyang mga sugat. Kasama niya sa shop ang kaniyang anak na si Leo, na nakahiga sa isang playpen sa sulok, abala sa paglalaro ng kaniyang mga bolang makukulay habang pinagmamasdan ang mga bulaklak

Sa kabila ng paulit-ulit na pagtataboy ni Arah—mga malamig na sagot, pag-iwas ng tingin, at pormal na pakikitungo—hindi tumigil si Edison sa pagbisita. Hindi na siya nagtatago sa malayo o nanonood mula sa loob ng kaniyang sasakyan. Tuwing hapon, makikita siya sa loob ng shop, nakikibahagi sa simpleng gawain, o di kaya’y nakatitig lang kay Leo na masayang naglalaro sa loob ng kaniyang playpen.​Isang hapon, habang ang ulan sa Daet ay bumubuhos nang may marahas na lakas, napilitang manatili si Edison sa loob ng shop. Ang ingay ng patak ng ulan sa yero ay nagsilbing musika sa gitna ng kanilang katahimikan. Si Arah, na kanina pa balisa at hindi mapakali, ay hindi na nakapagpigil nang makita si Edison na tila napaka-komportable sa loob ng kaniyang munting mundo.​"Bakit mo ba ito ginagawa, Edison?" tanong ni Arah habang nagtitimpla ng mainit na tsaa, ang kaniyang mga kamay ay nanginginig nang bahagya habang hinahawakan ang tasa. "Wala kang maalala, 'di ba? Sabi ng mga doktor, burado ang na

​Ang gabi sa Daet ay tahimik, ngunit sa loob ng sasakyan ni Edison, ang kaniyang isipan ay tila isang bagyong hindi mapakali. Matapos ang nakakapagod na araw sa Arah’s Petals, hindi umuwi si Edison sa kaniyang hotel. Sa halip, ipinark niya ang kaniyang sasakyan sa isang madilim na sulok sa gilid ng plaza, kung saan ang tanging liwanag ay nagmumula sa mga poste ng kalsada na kumukutitap sa dilim.​Habang nakasandal sa upuan, pinagmasdan niya ang hawak niyang phone. Ang kaniyang puso ay bumibilis—hindi dahil sa kape na ininom niya kanina, kundi dahil sa isang biglaang realisasyon.​"Bakit nga ba ako naghihintay na kusa itong bumalik?" bulong niya sa kaniyang sarili. "Bakit ako maghihintay sa isang alaala na tila ayaw lumabas, kung maaari ko naman itong hanapin?"​Sa loob ng mahabang panahon, hinayaan niya ang sarili na mamuhay sa gitna ng kadiliman ng kaniyang amnesia. Inakala niya na ang panahon ang maghihilom sa lahat at ang mga alaala ay kusang babalik sa tamang oras. Ngunit ang pres

Matapos ang kumpirmasyon ni Edison tungkol sa kaniyang nakaraan, hindi na sI Arah nagtanong pa ng kung ano-ano. Ang kaniyang buong atensyon ay ibinigay na niya sa dalawang pinakamahalagang tao sa kaniyang buhay. Ang bawat umaga ay nagsisimula sa amoy ng sariwang kape at ang boses ni Leo na nagpaparamdam ng kagalakan sa bawat sulok ng shop.​Isang hapon, habang nag-aayos sila ng mga paninda, hindi na napigilan ni Edison ang kaniyang sarili. Tinigil niya ang pag-aayos ng mga rosas at tumingin nang diretso kay Arah, na abala sa pag-aayos ng mga ribbon sa isang bouquet. Ang init ng araw na tumatagos sa bintana ng shop ay nagbigay ng liwanag sa kaniyang mga mata, mga matang puno ng pag-asa ngunit may halong kaba.​"Arah," tawag niya sa mahinang boses. "Kailangan kong malaman. Hindi ako makatulog nang hindi nasisiguro. Si Leo... anak ko ba siya?"​Napatigil si Arah sa kaniyang ginagawa. Ang kaniyang mga kamay ay bahagyang nanginig, at dahan-dahan niyang ibinaba ang hawak na gunting. Tiningn

​Isang buwan na ang nakalipas simula nang huling gabi na nakita ni Arah si Edison.​Sa simula, hindi siya nag-alala. Inisip niya, baka may biglaang business meeting sa Manila o may inasikaso lang na importante. Sanay naman siya sa pagiging workaholic ni Edison, lalo na noong nagsisimula pa lang silang maging maayos. Ngunit habang lumilipas ang mga araw, ang Arah’s Petals ay tila nabalot ng isang kakaibang katahimikan. Ang dating punong-puno ng tawanan at mga kwento ni Edison at pagiging pilyo ni Leo ay napalitan ng nakabibinging pananahimik.​Nasa counter si Arah, naglilinis ng mga tuyong dahon ng rosas. Ang kaniyang mga mata ay pagod na pagod, namamaga mula sa hindi mabilang na gabing paghihintay. Tumingin siya sa pintuan—ang pintuang inaasahan niyang bubukas anumang oras—ngunit walang pumasok. Ang hangin sa loob ng shop ay tila mas malamig ngayon, tila sumasalamin sa lamig na namumuo sa kaniyang puso.​"Akala ko ba..." pabulong ni Arah, ang boses ay nanginginig. "Akala ko ba hindi n