All Chapters of MARRIED TO MY EX'S COLD BROTHER: Chapter 1 - Chapter 10

Malakas ang ulan.Hindi na ito basta patak lang—parang galit na galit ang langit, sabay-sabay bumabagsak ang tubig sa bubong ng sasakyan. Malalakas na hampas, parang bawat patak ay may dalang bigat na hindi maipaliwanag. Dumudulas ang tubig sa windshield, tinatakpan ang malinaw na daan—parang eksaktong katulad ng nararamdaman ni Arah sa sandaling iyon.Magulo. Mabigat. Nakakatakot.Tahimik ang loob ng kotse.Hindi ‘yung komportableng katahimikan—kundi ‘yung katahimikang masakit sa tenga. Yung parang may sumisigaw, pero walang lumalabas na boses.Nakahawak si Arah sa gilid ng upuan. Mahigpit. Halos mamuti ang knuckles niya sa lakas ng kapit. Pinipigilan niyang manginig, pero hindi niya mapigilan ang kaba na unti-unting gumagapang sa buong katawan niya.Hindi niya alam kung bakit—pero pakiramdam niya, may mali.May mangyayaring hindi niya kayang tanggapin.Dahan-dahan siyang napalingon kay Adrian.Nasa driver’s seat ito, nakatingin lang sa unahan. Mahigpit ang hawak sa manibela. Kita s

Mabigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan.Tanging tunog lang ng makina habang mahigpit na nakahawak si Arah sa bag niya. Katabi niya ang kanyang ina sa likod, habang nasa driver’s seat ang ama niyang si Kapitan Ernesto.Walang nagsasalita.Pero ramdam niya ang galit.Ramdam niya ang kahihiyan.At higit sa lahat—ramdam niyang unti-unti nang nababasag ang pamilya niya dahil sa kanya.Palihim niyang hinawakan ang tiyan niya.Hindi pa man lumalaki—pakiramdam niya, pasan-pasan na niya ang buong mundo.“Ano ba kasing pumasok sa isip mo?” biglang sabi ng ama niya habang nakatingin sa daan. “Pinag-aral ka namin nang maayos para sa ganito?”Napapikit si Arah.“Pa…”“Tumigil ka,” malamig nitong putol. “Wala akong gustong marinig.”Tahimik ulit.Napatingin ang nanay niya sa kanya, bakas pa rin ang pagkadismaya sa mukha nito.“Akala namin matino kang bata,” mahina pero masakit nitong sabi. “Hindi namin inakalang mabubuntis ka nang hindi kasal.”Parang may humigpit sa dibdib ni Arah.Gusto niya

Hindi pa rin makapaniwala si Arah sa nangyari sa conference room.Buong araw siyang halos hindi makagalaw sa desk niya habang paulit-ulit bumabalik sa isip niya ang mga sinabi ni Edison.“The child she’s carrying is mine.”Parang hanggang ngayon, naririnig pa rin niya iyon.At mas lalong hindi niya maintindihan—bakit ginawa iyon ng lalaki.Pagkatapos ng meeting, halos lahat ng empleyado ay nag-iba ang pakikitungo sa kanya.Wala nang bulungan.Wala nang lantarang panghuhusga.Sa halip—takot.Pag-iingat.Dahil ang babaeng dati nilang pinagchichismisan…biglang naging babaeng konektado sa CEO.Pero imbes na gumaan—mas lalo lang bumigat ang pakiramdam ni Arah.Pakiramdam niya, lalo siyang nalulunod sa gulong hindi niya na kayang kontrolin.Nang mag-alas singko ng hapon, dahan-dahan siyang tumayo para umuwi.Pero bago pa siya makalabas ng department—lumapit ang secretary ng executive floor.“Miss Arah?”Napalingon siya.“Sir Edison wants to see you.”Nanlamig agad ang katawan niya.“Ng

Tahimik ang buong biyahe.Mula sa isang private function room kung saan ginanap ang kanilang kasal—wala nang ibang narinig si Arah kundi tunog ng makina ng sasakyan at malamig na boses ni Edison kapag may kinakausap ito sa phone. Katabi niya ang lalaking ngayon ay legal nang asawa niya. Pero pakiramdam niya… estranghero pa rin ito. Mahigpit niyang pinisil ang laylayan ng puting dress niya habang nakatingin sa madilim na kalsada sa labas ng tinted window. Hindi pa rin siya makapaniwala. Parang kahapon lang — isa siyang babaeng iniwan ng nobyo habang buntis. Ngayon— isa na siyang Mrs. Avelino. Pero hindi kay Adrian. Kundi sa kuya nito. Napapikit siya sandali nang maalala ang pirma niya sa kontrata. Temporary marriage. Hanggang sa bumalik si Adrian. Parang may kung anong sumikip sa dibdib niya. Hindi niya alam kung alin ang mas masakit— ang katotohanang iniwan siya ni Adrian… o ang katotohanang ang lalaking katabi niya ngayon ay pinakasalan lang siya dahil obligasyon. Hin

Pagkapasok ni Edison kasama ang kanyang secretary sa executive office niya, agad niyang nakita si Joan.Nakatayo ito malapit sa glass window, nakatalikod sa kanya. Nakakunot ang noo habang mahigpit ang hawak sa strap ng bag niya. Kahit hindi pa ito lumilingon, alam na agad ni Edison—galit na galit ito.“Close the door,” malamig niyang utos sa secretary.Tahimik na sumunod ang babae bago sila naiwan sa loob.Sandaling katahimikan.Pagkatapos—“Explain.”Hindi malakas.Pero nanginginig.Dahan-dahang humarap si Joan.Joan Alcantara.Twenty-eight years old. One of the top fashion models in the country. Laging nasa luxury campaigns, runway shows, magazine covers, at international brand endorsements. Sa mata ng publiko—perpekto, composed, at untouchable.Pero ngayon, wala na ang image na iyon.Namumula ang mga mata niya. Halatang ilang oras nang umiiyak. Pero pilit pa rin niyang pinipigilan ang sarili.“You got married,” mahina pero diretso niyang sabi. “Tell me… joke lang ‘to.”Tahimik si