พลิกชะตาคุณหนูตกอับ의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

62คนที่สำคัญมู่ชิงเหยาเดินไปตามถนนที่เงียบสงัด นางพยายามทบทวนถึงต้นสายปลายเหตุที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือ เรื่องที่จื่อรั่วเล่าให้ฟังว่าถูกอันธพาลรังแกวันนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัววันนั้นอันธพาลหาเรื่องจ้าวจื่อรั่วแล้วเซียวอวี้บังเอิญไปพบเข้าพอดี ช่างเป็นเรื่องราวบังเอิญที่ดูเหมือนทุกๆ อย่างจะเป็นใจเสียเหลือเกิน เพียงแค่เขาได้เห็นอดีตคนรักตกอยู่ในอันตราย น้ำตาของนางมีค่ามหาศาลกว่าทองคำพังชั่ง ความทรงจำดีๆ ระหว่างเขากลับจ้าวจื่อรั่วก็ถูกจุดติดอีกครั้งอย่างง่ายดาย เขาคงเพิ่งคิดได้ในเวลานั้นเองว่าใครกันแน่คือคนที่สำคัญที่สุดในใจ และใครกันแน่ที่มีค่าคู่ควรกับการทะนุถนอมไว้ยามนี้ชิงเหยาไม่อยากตั้งคำถามหรือหาเหตุผลใดๆ อีกแล้วว่าทำไมเขาถึงอภัยให้จ้าวจื่อรั่ว ทั้งที่ในยามที่เขาอ่อนแอที่สุดนางเลือกทอดทิ้งเขาไป เพราะคำตอบของคำถามนั้นอาจเป็นเพียงเหตุผลสั้นๆ ว่า…เขาไม่เคยตัดใจจากนางได้ขาดเลยสักครั้งเมื่อก้าวข้ามประตูจวนจวิ้นอ๋องกลับเข้ามา แสงโคมสลัวในยามค่ำคืนกระทบลงบนใบหน้างดงามที่เย็นชา นางเห็นจูเอ๋อร์ยืนอยู่ริมสระบัว เมื่อเห็นเงาร่างของหญิงสาวเดินเข้ามาจูเอ๋อร์ก็รีบหันมาฉี

64ยังไม่อาจแตะต้องตระกูลจ้าวเซียวอวี้กระโดดขึ้นหลังม้า ควบตะบึงกลับจวนทันที เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปหาชิงเหยาที่ร้านเครื่องเทศอย่างที่อารมณ์ชั่ววูบสั่งการ แต่กลับเลือกเดินเข้าห้องทำงานส่วนตัว สั่งห้ามไม่ให้ใครรบกวน แล้วทรุดกายนั่งครุ่นคิดอยู่ท่ามกลางความเงียบงันเนิ่นนานจ้าวคุนไฉไม่ใช่ขุนนางธรรมดา แต่เป็นขุนนางที่มีส่วนสำคัญในการช่วยฮ่องเต้ทวงคืนอำนาจ ยามที่บ้านเมืองเพิ่งสงบ การลงดาบกับผู้มีคุณูปการโดยไร้หลักฐานที่แน่นหนาเท่ากับเป็นการจุดชนวนความขัดแย้งใหม่ ผู้คนจะตราหน้าว่าฮ่องเต้เสร็จนาฆ่าโคถึกเสร็จศึกฆ่าขุนพล ซึ่งจะทำลายความเชื่อมั่นของเหล่าขุนนางที่เหลือจนหมดสิ้นเขาจำเป็นต้องแสร้งทำเป็นคนตาบอด ยอมทนให้จ้าวจื่อรั่วแสดงท่าทีผู้ชนะและอ้างสิทธิ์ในตัวเขาอย่างย่ามใจ การที่เขาสามารถเข้านอกออกในตระกูลจ้าวได้สะดวก คือโอกาสเดียวที่จะได้เข้าถึงความลับที่จ้าวคุนไฉซุกซ่อนไว้เซียวอวี้ทอดถอนใจ เขารู้ดีว่าชิงเหยาโกรธมาก แต่นางไม่รู้เลยว่าเขากำลังทำสิ่งใด นางเป็นคนมุทะลุดื้อรั้น เกรงว่าจะทำให้เรื่องวุ่นวายและเกี่ยวพันไปถึงความมั่นคงในบัลลังก์ของฮ่องเต้ ยามที่ฮ่องเต้ยังนั่งบัลลังก์ได้ยังไม่

66นางไม่อยากรอนางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจ ก่อนจะก้าวเท้าขึ้นสู่ศาลา เสียงฝีเท้าของนางทำให้บุรุษผู้นั้นขยับกาย หลี่เซียวอวี้ค่อยๆ หันกลับมา"ข้านึกว่าเจ้าจะใจแข็งจนไม่ยอมมาตามนัดเสียแล้ว"เซียวอวี้เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยราวกับคนไม่ได้พักผ่อน ชิงเหยายืนนิ่งไม่ยอมเดินเข้าไปใกล้มากกว่าที่ยืนอยู่ นางกอดอกกระชับเสื้อคลุมไว้แน่น"หม่อมฉันมาเพียงเพื่อจะบอกท่านว่า อย่าส่งจูเอ๋อร์มาทำเรื่องเช่นนี้อีก หากคนของตระกูลจ้าวเห็นเข้านางจะลำบาก"เซียวอวี้ลุกขึ้นยืน ร่างสูงสง่าของเขาทำให้ศาลาที่เคยดูกว้างขวางกลับดูแคบลงไปถนัดตา เขาก้าวเดินเข้ามาหานางอย่างช้าๆ"ชิงเหยา...เจ้าคิดอะไรอยู่ถึงได้ไปเปิดร้านอยู่ตรงข้ามมู่หรง""หม่อมฉันทำอะไรก็ไม่เห็นจำเป็นต้องรายงานท่านอ๋อง ที่ท่านนัดหม่อมฉันมาในยามวิกาลเช่นนี้มีอะไรก็รีบว่ามาเถิด หากไม่มีอะไรก็ขอตัวก่อน”“ช้าก่อน! เป็นข้าที่โกหกเจ้าเอง คนที่อยู่เบื้องหลังมู่หรงไม่ใช่เต๋อห่าวอวี่ แต่เป็นจ้าวคุนไฉ”นางหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป แต่เซียวอวี้กลับคว้าต้นแขนของนางไว้ได้ทันท่วงที สัมผัสนั้นทำให้ชิงเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยายามสะบัด

68มันจะวิเศษจริงไหมด้วยความรีบร้อนและตื่นเต้นจนลนลาน มู่หรงผลักประตูร้านเข้าไปแล้วงับบานไม้ลงโดยไม่ได้ลงกลอนให้สนิท เขาพุ่งตรงไปยังห้องโถงด้านหลังที่มืดสลัว แสงตะเกียงเพียงดวงเดียวส่องให้เห็นใบหน้าที่กระหายความโลภ"มาดูกันว่ามันจะวิเศษจริงอย่างที่ข้าเห็นหรือไม่!"มู่หรงพึมพำ ตามนิสัยคนโลภที่คิดถึงแต่ลาภยศเงินทอง สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเขาไม่ใช่ไข่มุกหรือแจกัน แต่มันคือสิ่งที่จะบันดาลทุกอย่างในใต้หล้านี้ได้ มู่หรงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาจรดปลายพู่กันลงบนโต๊ะไม้ แล้วเริ่มวาดภาพทองคำแท่งเหลี่ยมๆ ซ้อนทับกันเป็นกองพะเนินเท่าภูเขาเลากาเขาวาดอย่างบ้าคลั่ง เส้นแล้วเส้นเล่าถูกขีดเขียนลงบนโต๊ะ บนโต๊ะไม่พอก็วาดลามไปในอากาศ จินตนาการถึงความมั่งคั่งที่จะทำให้เขาอยู่เหนือคนทั้งปวง โดยที่เขาไม่เคยรู้เลยว่า ข้อห้ามที่ร้ายแรงที่สุดของพู่กันเกล็ดมังกรด้ามนี้คืออะไร และสิ่งใดคือราคาที่ต้องจ่ายสำหรับความโลภที่ไม่บันยะบันยังของตนเองอีกฝั่งหนึ่ง มู่ชิงเหยายืนอยู่หลังหน้าต่างไม้ชั้นสองของร้านเครื่องเทศ ร่างบางถูกบดบังไว้ด้วยม่านบางๆ นางไม่แม้แต่จะจุดเทียนสักเล่ม มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาพอใ

70ข้าเองก็เป็นอภิสิทธิ์ชนชิงเหยาหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างนึกขบขัน นางไม่ได้อยากกินของพวกนั้นจริงๆ หรอก เพียงแต่บรรยากาศในคุกมันช่างน่าเบื่อหน่าย การได้เล่นกวนประสาทผู้คุมไปวันๆ ก็พอจะช่วยฆ่าเวลาได้ดีไม่น้อยนางวางถ้วยน้ำข้าวลงพลางเอนกายพิงกำแพงเย็นยะเยือก ใจหนึ่งก็นึกเสียดายที่ในยามนี้ไม่อาจใช้พู่กันเกล็ดมังกรได้ หากเป็นยามปกติเพียงแค่สะบัดปลายพู่กันนางย่อมเนรมิตอาหารเลิศรสมาวางตรงหน้าได้ไม่ยาก ทว่าครั้งนี้นางรอบคอบพอที่จะไม่พกพู่กันเกล็ดมังกรติดตัวมาด้วย เพราะรู้ดีว่าการเข้าห้องขังย่อมต้องถูกตรวจค้นอย่างละเอียดเวลาผ่านไปเพียงหนึ่งก้านธูป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของผู้คุมคนเดิมก็ดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง ทว่าคราวนี้กลิ่นที่ลอยนำมาก่อนกลับเป็นกลิ่นหอมของเครื่องพะโล้และเนื้อย่าง นักโทษห้องข้างๆ ถึงกับหยุดแทะน่องไก่ในมือแล้วชะเง้อคอมองจนตาแทบถลน"หรือข้าจะหิวจนเกิดภาพหลอนไปเสียแล้ว" มู่ชิงเหยาขยี้ตาเบาๆ พลางพึมพำ ตรงหน้าของนางยามนี้คือถาดอาหารที่ดูอลังการ มีทั้งขาหมูพะโล้ และไก่ย่างทั้งตัวที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวน ผู้คุมเปิดประตูห้องขังพลางวางถาดลงอย่างกระแทกกระทั้น สีหน้าของเขาดูปั้นปึงคล้ายไม