All Chapters of พลิกชะตาคุณหนูตกอับ: Chapter 1 - Chapter 6

1หมู่บ้านหุบเขาหิน“ออกไป! ตระกูลมู่ไม่ต้อนรับตัวอัปมงคลอย่างพวกเจ้า!”เสียงตวาดกร้าวพร้อมกับร่างของมู่ชิงเหยาที่ถูกผลักจนตกจากบันได เข่าทั้งสองข้างของนางกระแทกพื้นจนผ้าเนื้อดีขาดวิ่น เลือดสีแดงซึมออกมาตามรอยถลอก แต่นางไม่มีเวลาแม้จะร้องขอความเมตตา ร่างบางรีบตะเกียกตะกายเข้าไปโอบรับร่างมารดาที่ถูกโยนตามออกมาอย่างไม่ปรานี“ท่านแม่! ท่านแม่เจ็บตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ”มู่ชิงเหยาประคองร่างของนายหญิงเยี่ยไว้ สตรีวัยกลางคนสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด ห่อผ้าเก่าสองห่อถูกโยนตามลงมาติดๆ มู่หรงผู้เป็นอาแท้ๆ เดินออกมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูจวน ใบหน้าที่เคยแสร้งแย้มยิ้มใจดี บัดนี้กลับมีรอยยิ้มเหยียดหยาม ในมือของเขาถือหนังสือสัญญาหนี้ปลอมที่ใช้บีบให้นายหญิงเยี่ยประทับตรามอบกิจการผ้าไหมทั้งหมดเพื่อแลกกับการไม่ส่งตัวบุตรสาวเข้าหอนางโลม“ชิงเหยา อย่าหาว่าอาใจร้ายเลย ในเมื่อพ่อของเจ้าทำตัวน่าอดสูโกงกินเงินหลวงจนต้องโทษประหาร ข้าในฐานะคนสกุลมู่ก็ต้องรักษาชื่อเสียงวงศ์ตระกูลไว้ พวกเจ้าไปเสียเถอะ ไปให้พ้นจากเมืองหลวง อย่าให้ข้าเห็นหน้าพวกเจ้าอีก”“ท่านอา ท่านก็รู้ดีว่าท่านพ่อถูกใส่ความ!” ชิงเหยาเค้นเสียงลอดไรฟัน

3เก็บส่วยน้ำเสียงแม่ไก่ขันรับอรุณ ลมหนาวพัดพาไอชื้นจางๆ มาปะทะผิวหน้า มู่ชิงเหยาลืมตาขึ้นในความมืดสลัว ขยับตัวลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบแล้วก้าวออกไปหลังบ้าน แสงรำไรของดวงตะวันที่กำลังจะโพล่ขึ้นมา ทำให้นางพอมองเห็นพื้นดินเบื้องหน้า นางนั่งลงในมุมมืดที่ลับตาคนรวบรวมสมาธิจดจ่ออยู่ที่ปลายนิ้ว ภาพในหัวของนางวันนี้คือถุงผ้าใบย่อมที่บรรจุเมล็ดพันธุ์ผักนานาชนิด ทั้งผักกาด หัวไชเท้า และเมล็ดถั่วนางเริ่มจรดปลายพู่กันลงบนพื้นดินที่แห้งกรัง ลากเส้นอย่างช้าๆ ในขณะที่ปลายพู่กันขยับไปนั้น นางเตรียมใจรับความเจ็บปวดที่อาจจะเกิดขึ้นเหมือนครั้งที่วาดแม่ไก่ ทว่าเมื่อเส้นบรรจบกันจนครบรอบ ร่างกายของนางเพียงแค่รู้สึกล้าลงเล็กน้อย คล้ายกับคนที่เพิ่งเดินเร็วๆ มาเพียงชั่วครู่ ไม่มีความรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับร้อยทิ่มแทงหรือวิงเวียนจนสิ่งรอบกายหมุนคว้างบนพื้นทรายปรากฏถุงผ้าใบเล็กที่มีน้ำหนักเบา เมื่อนางเปิดออกดูก็พบเมล็ดพันธุ์พืชวางอยู่ภายในอย่างครบถ้วน ชิงเหยาแย้มยิ้มออกมาด้วยความดีใจจนลืมความเหนื่อยล้า นางค้นพบความลับสำคัญของพู่กันเล่มนี้อีกอย่างหนึ่งที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง ยิ่งวาดของที่มีค่าน้อยแรงสะท

5ใช่ว่าจะเป็นผลดีเสียงหัวเราะเยาะหยันของเฉินกุ้ยและพวกพ้องค่อยๆ เลือนหายไป มู่ชิงเหยามองตามหลังคนเหล่านั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย นางไม่ได้สนใจต่อคำถากถางหรือคำขู่ที่ว่าจะปล่อยให้พวกนางอดตายเพราะขาดน้ำ เพราะนางมีบ่อน้ำในที่ดินของตนเองแล้ว แถมยังใสสะอาดไม่เหมือนบ่อน้ำของเฉินกุ้ยที่ขุ่นเพราะใกล้แห้งขอดเมื่อมารดากลับเข้าไปพักในบ้านแล้ว หญิงสาวก็หันไปหยิบตะกร้าสานใบเก่าขึ้นมาสะพายหลัง ในมือถือจอบบิ่นๆ เล่มเดิม เป้าหมายของนางในวันนี้คือเนินดินรกร้างที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ที่นั่นมีดินเหนียวเนื้อละเอียดที่พอจะนำมาผสมฟางเพื่อใช้ซ่อมแซมรอยแตกตามผนังบ้านดินได้นางไม่ได้หยิบพู่กันเกล็ดมังกรมาใช้งาน เหตุผลก็เพราะว่านางเริ่มสังเกตเห็นกฎเกณฑ์บางอย่างของพู่กันวิเศษเล่มนี้ ชิงเหยาเชื่อว่าหากนางมีร่างกายที่สมบูรณ์พร้อม มีเลือดลมเดินสะดวกและมีพละกำลังเต็มเปี่ยม เมื่อถึงเวลาที่ต้องใช้มันวาดของสำคัญที่อาจต้องแลกด้วยความเจ็บปวด นางย่อมต้านทานแรงสะท้อนกลับนั้นได้ดีกว่าตอนที่ร่างกายอ่อนแอซูบผอม การใช้พู่กันทุกวันก็ใช่ว่าจะดีเสมอไปสิ่งไหนที่พอจะทำได้ด้วยแรงกายนางจะลงมือทำด้วยตนเอง สิ่งไหนที่หาได้จากป