พลิกชะตาคุณหนูตกอับ의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

2 ชายขาพิการนางทอดถอนใจอย่างขมขื่น ก่อนจะใช้ชายเสื้อเช็ดคราบเลือดที่มุมปากออก มองดูหัวมันเผาที่วาดได้เป็นสิ่งแรกของวัน บัดนี้นางเข้าใจแล้วว่าวันนี้นางได้ใช้สิทธิ์วันละครั้งหมดไปแล้ว และเกือบจะต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เพราะความโลภ“มีเพียงหนทางเดียวคือต้องใช้มันอย่างระมัดระวังที่สุด เอาเถิด…อย่างน้อยมีพู่กันวิเศษนี้ชีวิตของข้ากับท่านแม่น่าจะดีขึ้นมาบ้าง”ชิงเหยาเดินกลับไปที่บ้านดินหลังเก่า เห็นมารดานอนคุดคู้อยู่บนฟางข้าวด้วยความหนาวเหน็บ นางจึงหยิบหัวมันเผาที่ยังอุ่นอยู่ออกมาส่งให้"นั่นเจ้าไปเอามันเผามาจากที่ใดหรือ"“เป็นโชคดีของลูกที่ไปเจอในแปลงมันเก่าของชาวบ้านค่ะ ท่านแม่รีบกินเถิด”ชิงเหยายิ้มบางๆ พลางบิหัวมันส่งให้มารดา นางมองดูมารดาที่ค่อยๆ เคี้ยวอาหารด้วยความรู้สึกสงสาร แม้ร่างกายของนางจะยังคงเจ็บร้าวจากแรงสะท้อนกลับของพู่กัน แต่การเห็นมารดาอิ่มท้องก็เป็นการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าในคืนนั้นชิงเหยานอนฟังเสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านช่องหน้าต่างพังๆ นางพยายามวางแผนสำหรับวันพรุ่งนี้ หากนางวาดอาหารทุกวัน นางจะไม่มีวันขยับขยายชีวิตให้ดีขึ้นได้เลย นางต้องวาดสิ่งที่จะสร้างรากฐานให้สามารถใช้ชีว

4รีดไถพอฟ้าใกล้สางมู่ชิงเหยาขยับกายลุกขึ้น มือของนางยังคงรู้สึกแสบจากแผลพุพองจากการขุดดินเมื่อวาน แต่นางไม่มีเวลาให้หยุดพัก หากไม่มีน้ำแปลงผักที่นางตรากตรำขุดไว้ก็เป็นเพียงหลุมดินเปล่าประโยชน์ชิงเหยาเดินออกไปหลังบ้าน นางนั่งลงในมุมมืดที่ลับตาคน รวบรวมสมาธิจดจ่ออยู่ที่ปลายนิ้ว ภาพในหัวของนางคืออุปกรณ์ชนิดหนึ่งที่บิดาเคยเอาให้ดู มันคือไม้ดิ่งค้นหาน้ำ หรือแท่งไม้ทรงง่ามที่จะสั่นสะเทือนเมื่ออยู่เหนือแหล่งน้ำใต้ดินนางจรดปลายพู่กันเกล็ดมังกรลงบนพื้นทราย ลากเส้นเป็นแท่งไม้สองกิ่งที่มาบรรจบกันตรงปลาย ทันทีที่เส้นหมึกสุดท้ายสมบูรณ์ แสงสว่างวาบขึ้นชั่วอึดใจ ร่างกายของนางรับรู้ถึงพลังที่ถูกดึงออกไป แต่ไม่เจ็บปวดถึงขั้นดิ้นทุรนทุรายนางยิ้มออกมาด้วยความดีใจ พลางหยิบแท่งไม้ดิ่งที่ปรากฏขึ้นบนพื้นทรายขึ้นมาถือไว้ นางกระชับกิ่งไม้ทั้งสองข้างด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย เดินวนรอบๆ พื้นที่รกร้างหลังบ้าน นางเดินอย่างช้าๆ สายตาจ้องมองปฏิกิริยาของไม้ดิ่งไปด้วยชิงเหยาเดินลัดเลาะไปตามแนวหินและพงหนาม จนกระทั่งมาถึงจุดที่ดินดูเข้มกว่าบริเวณอื่น ทันใดนั้นแท่งไม้ในมือของนางก็เริ่มสั่นไหว ปลายของมันถ่วงลงสู

6ข้าไม่มีเงินชิงเหยามองดูเด็กน้อยตัวเล็กและซูบผอมกว่าเด็กวัยเดียวกันในเมืองหลวง นางหันกลับไปมองบ่อน้ำของตนเองที่ยังคงมีน้ำซึมออกมาจากตาน้ำไม่ขาดสาย ตาน้ำที่นางค้นพบด้วยไม้ดิ่งที่วาดขึ้นจากพู่กันเกล็ดมังกรนั้นดีเยี่ยม ผิดกับบ่อส่วนกลางที่เฉินกุ้ยครอบครองไว้ลิบลับ“เช่นนั้นเจ้าอยากลองดื่มน้ำจากบ่อของข้าดูไหม”ชิงเหยาถามพลางลุกขึ้นเดินไปหยิบชามดินเผาที่วางอยู่ใกล้ๆ เด็กหญิงตัวน้อยตาโตด้วยความดีใจ แต่ไม่นานดวงตาของนางก็เศร้าสร้อยตามเดิม“ขะ...ข้าไม่มีเงินให้พี่สาวหรอกนะเจ้าคะ ท่านแม่บอกว่าน้ำทุกหยดมีราคา”“ข้าไม่ได้ต้องการเงินจากเจ้า รับไปเถิด”“จริงหรือเจ้าคะ”“อืม รับไปสิ”ชิงเหยายื่นชามน้ำส่งให้ผ่านช่องรั้วไม้ไผ่ เด็กน้อยยื่นมืออันสั่นเทามารับชามน้ำไป นางจิบน้ำเข้าไปหนึ่งกลืน แล้วดื่มน้ำนั้นจนหมดชามอย่างรวดเร็ว เมื่อดื่มเสร็จนางก็ยิ้มออกมาจนเห็นฟันซี่เล็กๆ“น้ำนี้เย็นสดชื่นยิ่งกว่าน้ำที่ข้าเคยดื่มมา”ชิงเหยามองดูรอยยิ้มนั้นแล้วรู้สึกสะท้อนใจ ความละโมบของเฉินกุ้ยพรากความสุขเล็กๆ ของเด็กคนนี้ไปนานเท่าไรแล้วหนอ เฉินกุ้ยทำสิ่งน่ารังเกียจเพื่อแลกกับเงินที่หามาได้จากหยาดเหงื่อของชาวบ

8ใครอนุญาติให้ขุดบ่อทันใดนั้นเอง ไม้ดิ่งในมือของนางก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ปลายของมันเริ่มดิ่งลงสู่พื้นดินอย่างช้าๆ ชิงเหยาหยุดเดินและก้าวไปข้างหน้าอีกเพียงเล็กน้อย แรงสั่นสะเทือนจากไม้ดิ่งก็แรงขึ้นจนนางสัมผัสได้ชัดเจน"ตรงนี้แหละเจ้าค่ะพี่หลี่" ชิงเหยาเอ่ยขึ้นพลางชี้ลงที่พื้นดินใต้เงาโขดหินใหญ่"ตรงนี้หรือแม่นางชิงเหยา ดินตรงนี้ดูแข็งกว่าที่อื่นนัก" หลี่เฉียงถามด้วยความสงสัยแต่ในใจก็ยังเชื่อมั่น"ใต้หินก้อนนี้มีสายน้ำไหลผ่านเจ้าค่ะ หากท่านขุดลงไป ข้าเชื่อว่าจะเจอแหล่งน้ำที่ดี" นางยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่นหลี่เฉียงไม่รอช้า เขากระชับจอบในมือแน่น เริ่มสับจอบลงบนพื้นดินตามที่ชิงเหยาชี้จุดไว้ เสียงจอบกระทบดินแข็งดังก้องไปทั่วบริเวณ จินเยว่และหว่านอิงยืนกำมือแน่นเฝ้าดูอยู่ไม่ห่าง ทุกคนต่างภาวนาให้สิ่งที่ชิงเหยาบอกเป็นความจริงเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยาม หลี่เฉียงขุดดินลงไปได้ลึกประมาณสามศอก ร่างกายของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อแต่ก็ยังไม่หยุดมือ จนกระทั่งจอบในมือของเขาสับลงไปโดนชั้นดินที่อ่อนตัวลง และทันใดนั้นเอง ดินที่ก้นหลุมก็เริ่มมีสีเข้มขึ้นและเปลี่ยนเป็นชื้นแฉะ"น้ำ! มีน้ำซึมออกมาแล้ว!" หลี่เฉ

10ขายผ้าไหมหลังจากที่มู่ชิงเหยาได้วาดผ้าไหมมาแล้ว นางก็ไม่ได้รั้งรอให้เวลาเสียเปล่า นางจัดการห่อพับผ้าไหมผืนงามด้วยผ้าดิบเก่าๆ หลายชั้นเพื่อป้องกันฝุ่นละอองและความชื้น ก่อนจะซ่อนมันไว้ในตะกร้าสานที่ใช้สะพายหลัง นางบอกกล่าวกับนายหญิงเยี่ยเพียงสั้นๆ ว่าจะออกไปดักรอขบวนพ่อค้าที่ทางเข้าหมู่บ้านตามที่จินเยว่เคยบอกไว้ นายหญิงเยี่ยมองนางด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากถามลูกสาวก็วิ่งออกจากบ้านไปไกลแล้วทางไปยังถนนหน้าหมู่บ้านหุบเขาหินนั้นขรุขระ ชิงเหยาเดินมาถึงจุดที่ถนนสายหลักตัดผ่าน นางเลือกนั่งรออยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้แห้งที่ดูไร้ชีวิตชีวาต้นหนึ่ง บริเวณนี้เป็นจุดที่รถม้าและเกวียนต้องชะลอความเร็วเนื่องจากเป็นทางโค้งขึ้นเนินเวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างช้าๆ จากยามเฉินเข้าสู่ยามซื่อ เริ่มสัมผัสได้ถึงแสงแดดที่ร้อนแรงขึ้น ชิงเหยานั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น สายตาคอยกวาดมองไปยังเส้นทางเบื้องหน้าด้วยความหวัง ทว่ากลับมีเพียงลมพัดพาเศษฝุ่นหมุนวนไปมา ไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตใดๆ สัญจรผ่านไป จนนางเริ่มเกิดความกังวลขึ้นมา ขบวนพ่อค้าจะมาตามที่จินเยว่บอกจริงหรือไม่ หรือนางจะพลาดโอกาสสำคัญในรอบเดือนนี้ไปเสียแล