All Chapters of พลิกชะตาคุณหนูตกอับ: Chapter 51 - Chapter 60

52จนกว่านางจะพอใจทว่าเมื่อนางเดินนำเขาไปจนเกือบจะถึงที่หมาย ฝีเท้าของนางก็เริ่มช้าลงจนหยุดชะงัก ชิงเหยามองเห็นร้านขายเส้นด้ายอยู่เบื้องหน้า แต่มันตั้งอยู่ติดกับร้านผ้าไหมมู่หรง ภาพของอาชั่วที่นั่งเสวยสุขอยู่ในร้านยังคงติดตา ทำให้นางเริ่มมีสีหน้าลังเลใจขึ้นมาทันทีเซียวอวี้ลอบสังเกตท่าทีที่เปลี่ยนไปของสตรีข้างกาย เขาเห็นนางหยุดยืนนิ่ง แววตาที่เคยสดใสกลับวูบไหว เมื่อเขามองตามสายตาของนางไปจนพบกับป้ายร้านผ้าไหมขนาดใหญ่ก็เข้าใจในทันทีว่าเหตุใดนางจึงมีท่าทีเช่นนี้ นี่คงเป็นร้านผ้าไหมของบิดาที่ถูกอาชั่วแย่งชิงไปตามที่นางเคยเล่าให้ฟังกระมัง"เดินต่อไปเถิด ไปเลือกซื้อผ้าสำหรับงานปักกับเส้นด้ายตามที่เจ้าอยากได้"เขากล่าวพลางเดินนำนางไปที่ร้านขายเส้นด้ายที่อยู่ติดกัน ชิงเหยาพยักหน้ารับ นางเลือกซื้อเส้นไหมและอุปกรณ์งานปักให้มารดาจนเสร็จสิ้น ทว่าในใจกลับสั่นระรัวทุกครั้งที่มองลอดออกไปเห็นร้านที่อยู่ข้างๆหลังจากจ่ายเงินเรียบร้อย เซียวอวี้ก็พานางเดินออกจากร้านเส้นด้ายเพื่อจะมุ่งหน้ากลับไปที่รถม้า เส้นทางนั้นต้องเดินผ่านหน้าร้านผ้าไหมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ชิงเหยาก้มหน้าลงหวังจะเดินผ่านไปให้เร็

54ก็เจ้าไม่ใช่หรือ"ต้วนต้วน! เจ้าอยู่ไหน"ชิงเหยาถลาเข้าไปในห้องแล้วเรียกหาเจ้าแมวด้วยความตกใจ แต่ภายในห้องนั้นไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตใดๆ เบาะนอนสีนวลยังคงมีความอุ่นหลงเหลืออยู่เล็กน้อย แสดงว่ามันเพิ่งออกจากห้องนี้ไปได้ไม่นานนักด้วยความตระหนกชิงเหยารีบวิ่งออกมานอกห้องพลางร้องเรียกชื่อมันไปตลอดทาง สองเท้าของนางวิ่งลัดเลาะไปตามระเบียงไม้และหยุดดูพุ่มไม้ในสวนอย่างลนลาน นางพยายามกวาดสายตามองหาเงาร่างกลมๆ ท่ามกลางแมกไม้ ทว่ากลับไร้วี่แวว"ต้วนต้วน! ออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้ อย่าเล่นซ่อนแอบแบบนี้สิ"ชิงเหยาเริ่มปาดเหงื่อ หากต้วนต้วนหายไปจริงๆ ไม่ใช่เพียงแค่นางจะถูกลงโทษ แต่ยังเป็นการทำลายความไว้วางใจที่ท่านอ๋องมีให้ และที่สำคัญคือความปลอดภัยของต้วนต้วน ถ้าโชคไม่ดีออกไปเจออันตรายนางจะทำอย่างไรดีหยาดเหงื่อเริ่มซึมตามไรผมและแผ่นหลังของมู่ชิงเหยา นางใช้เวลาร่วมหนึ่งชั่วยามเดินลัดเลาะไปทั่วทุกมุมจวน ไม่ว่าจะเป็นพุ่มไม้อันมืดครึ้ม ห้องหับต่างๆ หรือแม้แต่บนหลังคาโรงครัว อีกทั้งยังสอบถามบ่าวไพร่ทุกคนแล้ว แต่กลับไม่มีวี่แววของแมวแม้แต่เส้นขน นางตระหนักได้ว่าหากขืนตามหาด้วยกำลังตนเองเช่นนี

56ใครกันแน่หลี่เซียวอวี้เปิดลิ้นชักใต้โต๊ะ หยิบซองจดหมายลับเฉพาะหนึ่งออกมา ซองจดหมายนี้เพิ่งถูกส่งมาถึงมือเขาเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนหน้าโดยสายลับที่เขาไว้วางใจที่สุด ชายหนุ่มถือจดหมายไว้ในมือนิ่งพลางสบตากับมู่ชิงเหยา"ข้าเองก็ยังไม่ได้เปิดอ่าน ข้าตั้งใจว่าจะเปิดมันพร้อมกับเจ้า"นิ้วเรียวยาวบรรจงคลี่จดหมายออกอย่างระมัดระวัง ทว่าเพียงแค่สายตาไล่ไปตามอักษรไม่กี่คำ แผ่นหลังที่เคยตั้งตรงของเซียวอวี้พลันแข็งทื่อ สีหน้าที่เคยราบเรียบเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม แววตาสั่นไหวด้วยอารมณ์บางอย่างที่ยากจะอธิบายเขาเงียบไปนานหลายจิบน้ำชา เงียบจนดูผิดกับตอนแรกลิบลับ มู่ชิงเหยาที่อุ้มต้วนต้วนไว้แนบอกเริ่มรู้สึกใจไม่ดี นางเฝ้ามองอาการของเขาด้วยความกระวนกระวายใจ จนในที่สุดก็มิอาจเก็บงำความสงสัยไว้ได้อีกต่อไป"ท่านอ๋องเพคะ ตกลงคนผู้นั้นคือใครหรือเพคะ เหตุใดท่านถึงได้เงียบไป"เซียวอวี้สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับสีหน้าและแววตาให้กลับมาเป็นปกติ เขาพับกระดาษแผ่นนั้นลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉยจนดูเย็นชา"คนในรายชื่อนี้คือ...เต๋อห่าวอวี่""เต๋อ

58กลับจวนสกุลชุนไปเถิด"รถม้านี้ช่างดูคุ้นตานัก"นางพึมพำกับสาวใช้ข้างกาย ก่อนจะปรายตาไปเห็นหลี่เซียวอวี้ที่นั่งจิบชาอยู่ภายในศาลาแปดเหลี่ยมกลางสวน ท่าทางของเขาดูสุขุมเยือกเย็นเหมือนทุกวันเว่ยอวี้หลินรีบฉีกยิ้มกว้าง เดินนวยนาดเข้าไปหาหลานชายทันที "ท่านอ๋อง เหตุใดวันนี้ถึงได้ตื่นเช้านักเล่า แล้วนั่นรถม้าของผู้ใดกันมาจอดรอท่่านอ๋องแต่เช้าเชียว"เซียวอวี้ค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะหินอ่อน เขาเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นน้าด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา เอ่ยเสียงเนิบนาบไม่เติมอารมณ์ใดๆ ลงไป"รถม้าคันนี้ไม่ได้มาหาข้าหรอกท่านน้า แต่มาจอดรอรับท่านต่างหาก"เว่ยอวี้หลินชะงักค้าง รอยยิ้มประจบประแจงค่อยๆ จางหายไป "รับน้ารึ จะรับน้าไปที่ใดกัน""ฮ่องเต้มีคำสั่งลงมาเมื่อครู่ ให้คนสกุลชุนมารับท่านน้ากลับไปพำนักที่จวนเดิมเสียตั้งแต่วันนี้ ข้าเห็นว่าท่านมาอยู่ที่นี่นานแล้ว คงถึงเวลาที่ต้องกลับไปดูแลความเรียบร้อยให้บ้านสามีเสียที" เซียวอวี้เอ่ยเสียงเรียบพลางจิบชาต่ออย่างไม่ทุกข์ร้อนใจคำพูดนั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะของเว่ยอวี้หลินจนนางแทบยืนไม่อยู่ ร่างกายสั่นเทาด้วยความตกใจ สิ่งที่นางหวาดกลัวที่

60ท่านอ๋องช่างมีน้ำใจชิงเหยาฟังเรื่องราวเหล่านั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย นางลอบมองใบหน้าของเซียวอวี้ไปด้วย เขาไม่ได้ปฏิเสธหรือขยายความใดๆ เพียงแต่นั่งฟังจ้าวจื่อรั่วเล่าเรื่องราววีรกรรมบุรุษช่วยสาวงามต่อไป"ท่านอ๋องช่างมีน้ำใจ โชคดีที่คุณหนูจ้าวได้ท่านอ๋องช่วยเหลือไว้" ชิงเหยายกชาขึ้นจิบ ในคำพูดแฝงไปด้วยการประชดประชัน เพียงแต่สีหน้ายังเฉยชาไม่แสดงออกว่ากำลังประชดอยู่จ้าวจื่อรั่วแย้มยิ้มกว้างพลางเอ่ยต่อ "นั่นนะสิ หากไม่ได้ท่านอ๋องป่านนี้จื่อรั่วคงถูกพวกคนพาลรังแกจนชื่อเสียงป่นปี้ไปแล้ว แต่เดิมทีจื่อรั่วก็ตั้งใจจะมาที่จวนอ๋องอยู่แล้วด้วย เพราะท่านพ่อกำชับนักหนาว่าให้เอาเทียบเชิญมาให้ท่านอ๋องให้ได้ พรุ่งนี้ที่บ้านมีงานเลี้ยง เอ่อ...เช่นนั้นแม่นางมู่ก็ติดตามท่านอ๋องไปที่จวนตระกูลจ้าวด้วยสิ เผื่อท่านอ๋องมีอะไรเรียกใช้”คำว่าเรียกใช้เป็นการอยากย้ำเตือนให้มู่ชิงเหยารู้ตัวว่าเป็นได้เพียงสาวใช้ อย่าริอ่านฝันอะไรเกินตัว ถึงแม้จ้าวจื่อรั่วจะพูดขนาดนี้แล้วแต่เซียวอวี้ก็ไม่ได้ออกโรงปกป้องชิงเหยา ไม่เหมือนตอนที่เขาปกป้องนางจากเว่ยอวี้หลินเลยสักนิดมู่ชิงเหยาพยายามกล้ำกลืนก้อนแข็งๆ ที่จุ