All Chapters of พลิกชะตาคุณหนูตกอับ: Chapter 21 - Chapter 30

21ขอแปดส่วนมู่ชิงเหยาก้าวออกมานอกบ้าน ดวงตาคู่สวยจดจ้องไปยังกลุ่มคนตรงหน้าด้วยความระแวดระวัง เฉินกุ้ยยืนกอดอกเด่นเป็นสง่าอยู่ท่ามกลางลูกสมุนสองสามคน ใบหน้าที่มีรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมนั้นดูน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนักในสายตาของนาง“มาทำไม”“ข้ามีธุระจะคุยด้วย” มันยิ้มกว้างพลางก้าวเข้ามาหาหนึ่งก้าว “แม่นางมู่อย่าเพิ่งอารมณ์เสียไปเลย วันนี้ข้าไม่ได้มาเพื่อใช้กำลัง แต่ข้ามาเจรจากับเจ้าดีๆ”เจรจาดีๆ งั้นหรือ ชิงเหยาเลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกขัน ภาพวันที่มันแย่งย่ามแล้วโยนลงคลองอย่างไม่ใยดียังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ ความแค้นที่สุมอยู่ในอกทำให้นางอยากจะกระชากคอเสื้อมันมา แล้วขู่ให้มันเอาเงินที่แย่งชิงไปมาคืนเดี๋ยวนี้ ทว่านางต้องข่มอารมณ์ไว้เพื่อดูว่าหมาป่าตาขาวอย่างเฉินกุ้ยจะมาไม้ไหนอีก“ระหว่างข้ากับท่านยังมีเรื่องใดต้องเจรจากันอีก”“ที่ผ่านมาข้าอาจจะวู่วามไปบ้าง แต่เมื่อมาคิดดูอีกที ความสามารถในการหาตาน้ำของเจ้านั้นก็นับว่ามีประโยชน์ต่อหมู่บ้านไม่น้อย ข้าจึงตัดสินใจว่าจะอนุญาตให้เจ้าหาตาน้ำให้ชาวบ้านต่อไปได้ โดยที่ข้าจะไม่ส่งคนมาขัดขวางหรือข่มขู่เจ้าอีก”ชิงเหยานิ่งฟังด้วยสีหน้าสงสัย “แล้วเงื่อนไขข

23มาทันเวลา“เจ้าว่าอะไรนะ” เซียวอวี้ถามซ้ำด้วยน้ำเสียงที่ยังไม่อยากเชื่อ “เมื่อครู่เจ้าขอสิ่งใดนะ”ชิงเหยาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะน้ำชาอีกหนึ่งก้าว นางมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขาแล้วเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่นชัดเจนทุกถ้อยคำ“ข้าบอกว่า ให้ท่านมาเป็นสามีของข้าเถอะ ยามนี้ข้ากับท่านแม่เป็นเพียงสตรีที่อยู่กันตามลำพังไร้บุรุษคุ้มครองจนถูกผู้อื่นรังแก ในเมื่อท่านบอกว่าอยากจะตอบแทนบุญคุณข้า และท่านก็มีพละกำลังมากพอจะปกป้องพวกเราได้ การเป็นเขยแต่งเข้าบ้านมู่ก็ไม่เสียหาย ในแต่ละเดือนข้าสามารถหาเงินมาเลี้ยงดูท่านให้กินอิ่มได้ ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง”เซียวอวี้อึ้งจนพูดไม่ออก เขาเคยเป็นถึงบุรุษที่มีเกียรติและมีฐานะที่ไม่ธรรมดาในเมืองหลวง ทว่ากลับถูกหญิงชาวบ้านในหุบเขาขอให้แต่งงานด้วยอย่างตรงไปตรงมา แล้วนางยังบอกอีกว่าจะหาเงินมาเลี้ยงดูเขาอีก เซียวอวี้นั่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง จะโมโหนางก็โมโหไม่ลง หากต่อต้านไม่ได้จะเข้าร่วมเลยก็กระไรอยู่“เหยาเอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้น!”เสียงร้องร้องอย่างขวัญเสียของนายหญิงเยี่ยดังขัดจังหวะได้ทันเวลาพอดี นางวิ่งผ่านซากประตูที่พังเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าซีดเผือด ตะกร้าใ

25น้ำใจที่บริสุทธิ์"เร็วเข้าสิเจ้าคะ น้ำแกงปลากำลังร้อนเลย"เสียงร้องเรียกของชิงเหยาดังขึ้นอีกครั้ง เซียวอวี้สะดุ้งเล็กน้อย เขารีบปรับสีหน้าให้กลับมาเคร่งขรึมและเย็นชาตามเดิม ก่อนจะลุกขึ้นจากแคร่ไม้ไผ่เดินตรงไปยังโต๊ะอาหารที่ตั้งอยู่กลางบ้านทันทีที่เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ นายหญิงเยี่ยและมู่ชิงเหยาก็ทำให้เขาถึงกับไปไม่เป็น ทั้งสองคนต่างแย่งกันใช้ตะเกียบคีบกับข้าวสารพัดอย่างใส่ลงในชามของเขาจนพูน ทั้งผักเอย เนื้อเอย เต้าหู้เอย จนชามข้าวของเขาตอนนี้กลายเป็นภูเขาย่อมๆ"กินนี่สิ นี่เป็นน้ำแกงปลาของโปรดเหยาเอ๋อร์" นายหญิงเยี่ยเอ่ยพลางแย้มยิ้มอบอุ่น"เนื้อหมูติดมันนี่ก็ดีนะเจ้าคะ ไขมันชุ่มฉ่ำละลายในปาก" ชิงเหยาสมทบพลางคีบมันหมูลงไปบนชามข้าวของเขาอีกชิ้น "ท่านดูสิ ร่างกายของท่านผอมแห้งจนเห็นกระดูกแล้ว ยามที่อยู่อย่างโดดเดี่ยวบนเขานั่น ข้าไม่รู้ว่าท่านได้กินของดีๆ บ้างหรือไม่ หรือกินเพียงรากไม้ป่าเพื่อประทังชีวิตไปวันๆ ฉะนั้นวันนี้ท่านต้องกินให้เยอะๆ ข้าวก็ห้ามเหลือแม้แต่เม็ดเดียว"เซียวอวี้มองดูชามที่พูนจนมองแทบไม่เห็นเม็ดข้าวขาว ก่อนจะเงยหน้ามองสองแม่ลูกสลับกันไปมาด้วยความรู้สึกที่

27ดีเหลือเกิน“ตอนนี้เขากำลังนั่งแกะสลักไม้อยู่ภายในบ้าน ท่านนั่งรอสักครู่เถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะเข้าไปตามเขาออกมาพบท่าน”เมื่อได้ยินดังนั้นหมอกู้ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ตอนแรกกลัวว่าเซียวอวี้จะไม่ยินยอมพักอาศัยอยู่กับนางแล้วพาตนเองไปลำบากอยู่บนเขาอีก“ดีเหลือเกิน ดีจริงๆ ที่เขายังอยู่” หมอกู้เอ่ยพร้อมกับประสานมือขอบคุณหญิงสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า “แม่นางมู่ ข้าขอบใจเจ้าจริงๆ ขอบใจที่เจ้ามีใจเมตตาดูแลเขาอย่างดี บุญคุณครั้งนี้ช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน”ชิงเหยาเห็นท่าทีที่ดูตื้นตันเกินเหตุของหมอกู้ก็นึกสงสัย ทว่านางก็ไม่ได้ซักไซ้ให้เสียมารยาท เพียงแต่ยิ้มรับแล้วขอตัวเดินกลับเข้าบ้านเพื่อไปบอกกับเซียวอวี้ว่าหมอกู้มาหาภายในบ้านเซียวอวี้กำลังใช้สมาธิจดจ่ออยู่กับการแกะสลักไม้หอม กลิ่นไม้จางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้ามือที่กำลังแกะสลักไม้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง“หมอกู้มาหาท่านเจ้าค่ะ ตอนนี้นั่งรออยู่ที่ใต้ต้นทับทิมหน้าบ้าน”เซียวอวี้เงยหน้าขึ้นสบตานาง เขาไม่ได้เอ่ยคำใดเพียงแต่รวบเครื่องมือแกะสลักวางลงอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกมาจากบ้านหมอกู้ท

29ไม่ใช่ความผิดเจ้ามู่ชิงเหยายืนงงกับตรรกะที่บิดเบี้ยวของยายเฒ่าฉินอยู่ครู่ใหญ่ นางแทบไม่อยากจะเชื่อหูว่าจะมีคนกล้าเอ่ยปากขอความรับผิดชอบในเรื่องที่บุตรตนเองทำผิด จึงยิ้มเยือกเย็นก่อนจะประกาศกร้าว"ข้าจะไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น ท่านบอกว่าท่านลำบากงั้นหรือ แล้วตอนที่เฉินกุ้ยลูกชายท่านขูดรีดเงินจากน้ำพักน้ำแรงชาวบ้านจนไม่มีจะกิน แต่ครอบครัวท่านกลับเอาเงินเหล่านั้นไปเสวยสุขกันทั้งครอบครัว ตอนนั้นท่านเคยนึกถึงความลำบากของผู้อื่นบ้างหรือไม่ สิ่งที่ท่านเจอตอนนี้เรียกว่าเวรกรรมเจ้าค่ะ และมันเป็นเวรกรรมที่ท่านต้องก้มหน้ารับไปเอง"พอได้ยินคำว่าเวรกรรม ยายเฒ่าฉินก็ยิ่งคลุ้มคลั่ง นางทิ้งตัวลงนั่งราบกับพื้นดิน ถีบเท้าไปมาเหมือนเด็กโดนขัดใจ พลางโก่งคอร้องเรียกให้ชาวบ้านละแวกนั้นออกมาดู"ออกมาดูเร็วเข้าชาวบ้านทุกคน! มาดูนังเด็กใจจืดใจดำมู่ชิงเหยา มันทำร้ายครอบครัวของข้าจนพินาศแล้วยังมาพูดจาสามหาวใส่ข้าอีก สวรรค์ไม่มีตา! นังปีศาจตนนี้มันกำลังจะฆ่าหญิงชรา!"เสียงโวยวายเรียกความสนใจจากชาวบ้านที่อยู่ใกล้เคียงได้เป็นอย่างดี เพียงครู่เดียวลานหน้าบ้านก็เต็มไปด้วยผู้คนที่มามุงดู ทว่าแทนที่เสียงด่าทอจะพุ่