All Chapters of พลิกชะตาคุณหนูตกอับ: Chapter 41 - Chapter 50

41เก็บอุจจาระแมวขณะที่มู่ชิงเหยากำลังก้าวเดินไปตามระเบียงไม้คดเคี้ยวเพื่อมุ่งหน้ากลับสู่เรือนตะวันตก นางก็บังเอิญพบจูเอ๋อร์เดินสวนทางมาพอดี ชิงเหยาจึงหยุดฝีเท้าพลางเรียกสาวใช้น้อยไว้เพื่อเอ่ยขอสิ่งของบางอย่าง"จูเอ๋อร์ ข้าอยากได้หีบไม้ขนาดกลางสักใบที่มีกุญแจผนึกแน่นหนา เจ้าพอจะหาให้ข้าได้หรือไม่ ข้าอยากเอามาจัดระเบียบใส่ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวเสียหน่อย""ได้สิเจ้าคะพี่ชิงเหยา เรื่องเล็กน้อยเท่านี้เอง เดี๋ยวข้าจะรีบจัดการเอาหีบไปส่งให้ที่เรือนเจ้าค่ะ"จูเอ๋อร์รับคำก่อนจะปลีกตัวไป หลังจากนั้นเพียงครึ่งชั่วยาม นางก็นำหีบไม้เนื้อแข็งขัดมันใบหนึ่งมาส่งให้ถึงห้องนอนที่เรือนตะวันตก เมื่อจูเอ๋อร์ขอตัวลาจากไปแล้ว มู่ชิงเหยาก็รีบลงสลักประตูอย่างแน่นหนา นางเดินไปที่เตียงนอนแล้วหยิบห่อผ้าเก่าๆ ออกมาวางลงบนโต๊ะเมื่อแกะปมผ้าออก แสงแวววาวก็สะท้อนเข้าตา ในห่อผ้านั้นประกอบไปด้วยของมีค่าหลายชิ้นที่นางแอบตวัดพู่กันเกล็ดมังกรวาดสะสมไว้ตั้งแต่อยู่ในหมู่บ้านหุบเขาหิน ตั้งใจว่าจะเตรียมไว้ขายให้ขบวนพ่อค้าสัญจร แต่มีเหตุฉุกเฉินให้ต้องกลับมาเมืองหลวงเสียก่อน ในห่อผ้ามีปิ่นหยกฝังมุก เครื่องประดับอั

43นางขโมยกำไลหยกเซียวอวี้ฟังคำรายงานเหล่านั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาไม่ได้เอ่ยปากรับคำหรือตำหนิใครในทันที ทว่ากลับเบนสายตาไปมองมู่ชิงเหยาที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่ข้างเตานึ่ง ชายหนุ่มลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ประหนึ่งกำลังอ่อนใจกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวันทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังอึมครึม สายตาของหมี่เอ๋อร์เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ข้อมือของชิงเหยา นางเบิกตาโตพลางชี้มือสั่นๆ ไปที่ข้อมือนั้นแล้วพูดขึ้น"นั่น! กำไลหยกที่นางสวมอยู่ มันช่างเหมือนกับกำไลหยกของท่านหญิงไม่มีผิดเลยเจ้าค่ะ"คำทักท้วงของสาวใช้ทำเอาเว่ยอวี้หลินรีบเพ่งมองตามในทันที และเมื่อนางเห็นประกายสีเขียวมรกตของหยกเนื้อดีที่ข้อมือของชิงเหยา นางก็ถึงกับสูดหายใจด้วยความตกตะลึง กำไลวงนั้นมีน้ำหยกที่คล้ายคลึงกับของรักของหวงที่นางเก็บไว้ในห้องนอนอย่างยิ่ง ความคิดแรกของเว่ยอวี้หลิน คือคิดว่าของรักของตนถูกขโมยมา หญิงชาวบ้านป่าที่เพิ่งมาจากถิ่นทุรกันดาร ย่อมไม่มีทางมีปัญญาครอบครองหรือซื้อหาหยกน้ำเอกหายากเช่นนี้มาสวมใส่ได้แน่ๆ นอกเสียจากขโมยของนางมาเท่านั้น!"นี่เจ้า! เจ้ากล้าดีอย่างไร!" เว่ยอวี้หลินตะคอกด้วยความเดือดดาลยิ่งกว่าเด

45น้าไม่ได้ทำจริงๆคำถามนี้ประหนึ่งท่อนไม้แข็งที่ฟาดลงบนศีรษะของเว่ยอวี้หลิน นางรู้สึกได้ถึงความขุ่นเคืองในแววตาหลายชาย แม้ในความเป็นจริงนางจะไม่ได้รวมหัวกับสาวใช้เพื่อใส่ร้ายมู่ชิงเหยาอย่างที่เซียวอวี้สงสัย แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกลับมองได้สองแง่สองง่ามและดูย้อนแย้งอย่างยิ่ง ในเมื่อนางปักใจเชื่อและยืนยันหนักแน่นว่าชิงเหยาเป็นขโมย แต่กลับพบของกลางอยู่ในแขนเสื้อสาวใช้ของนางเองเช่นนี้ หากจะมองว่านางจงใจสร้างหลักฐานเท็จเพื่อกำจัดก็ย่อมฟังดูสมเหตุสมผลเว่ยอวี้หลินเริ่มลนลานจนพูดไม่ออก นางรู้ว่านิสัยของเซียวอวี้ยามดีก็ดียามร้ายก็ร้าย หากเขาเชื่อไปแล้วว่านางมีส่วนเกี่ยวข้อง นางอาจถูกไล่กลับไปอยู่บ้านสามีตามเดิม แล้วก็ต้องไปสู้รบปรบมือกับญาติๆ ฝั่งสามีจนหาความสงบสุขไม่ได้ ซ้ำร้ายไปกว่านั้นนางไม่อยากกลับไปปรนนิบัติแม่สามีที่ป่วยกระเสาะกระแสะ นางรีบส่ายศีรษะระรัว เส้นผมและเครื่องประดับบนศีรษะสั่นไหวไปมา แล้วอธิบายด้วยเสียงสั่นพร่า"ท่านอ๋อง! น้าไม่ได้ทำจริงๆ น้าไม่ได้สั่งหมี่เอ๋อร์ให้ซ่อนกำไลไว้เพื่อใส่ร้ายมู่ชิงเหยานะ น้าเองก็ถูกนังบ่าวชั่วคนนี้ตบตาเข้าเสียแล้ว น้าไม่รู้จริงๆ ว่ามั

47กลัวความลำบากจ้าวจื่อรั่วได้ฟังประโยคตัดรอนอย่างไร้เยื่อใยก็ถึงกับหน้าถอดสี รอยยิ้มที่เคยอ่อนหวานพลันแข็งค้างอยู่บนใบหน้า นางขยับริมฝีปากคล้ายจะเอ่ยคำแก้ตัวหวังทวงคืนวันวาน ทว่าความเย็นชาของหลี่เซียวอวี้กลับทำให้นางจุกจนพูดไม่ออกในขณะที่บรรยากาศกำลังอึดอัดได้ที่ เว่ยอวี้หลินก็เดินกลับเข้ามาในศาลาพร้อมกับสาวใช้ที่ยกจานขนมหวานหน้าตาน่าทานมาด้วย นางรีบนั่งลงข้างคุณหนูตระกูลจ้าวแล้วแย้มยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี โดยไม่ทันสังเกตใบหน้าขรึมตึงของหลานชายเลยสักนิด"มาแล้วๆ ขนมของโปรดของเจ้าอย่างไรล่ะจื่อรั่ว" เว่ยอวี้หลินเอ่ยพลางคะยั้นคะยอ "ท่านอ๋องดูสิ จื่อรั่วยิ่งโตก็ยิ่งงดงามเพียบพร้อม กิริยามารยาทหรือก็ไร้ที่ติ น้าล่ะหาใครในเมืองหลวงที่จะเหมาะสมกับท่านอ๋องได้เท่าคุณหนูจ้าวไม่มีอีกแล้ว"นางอวยจ้าวจื่อรั่วไม่หยุดปาก หวังจะใช้ความสนิทสนมในอดีตมาเป็นสะพานเชื่อมความสัมพันธ์ให้หลานชายอีกครั้งทว่าที่มุมหนึ่งหลังพุ่มไม้ใหญ่ซึ่งอยู่ห่างจากศาลาพอสมควร มู่ชิงเหยายืนแอบมองอยู่ นางเห็นสายตาที่เซียวอวี้มองคุณหนูผู้นั้น และเห็นท่าทางของจ้าวจื่อรั่วที่ดูจะมีความสำคัญไม่น้อย ในใจของนางรู้สึกวูบไหวอย่างบ

49ไม่ได้หึงขนาดนั้นเซียวอวี้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของนาง เขาเลิกเก็บงำความรู้สึกที่มีอีกต่อไป เขาขยับเข้าหาและเอ่ยคำที่หนักแน่นเพื่อย้ำให้นางรู้อีกครั้ง"เพราะข้าชอบเจ้า"เสียวขณะที่ถ้อยคำนี้หลุดออกมาจากปากของเขา มู่ชิงเหยาถึงกับตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ราวกับห้วงเวลาในศาลาแห่งนี้หยุดหมุนไปเสียดื้อๆ เสียงลมพัดยอดไม้และเสียงแมลงกลางคืนพลันเงียบหายไป ในหัวของนางมีถ้อยคำโต้แย้งมากมาย แต่ทุกคำพูดเหล่านั้นกลับถูกกลืนหายไปในลำคอจนหมดสิ้น นางมองใบหน้าคมคายของเขาด้วยสายตาที่ประหลาดใจ ความน้อยใจที่มีในตอนแรกเริ่มหายไปที่ใดแล้วก็ไม่ทราบได้"ทะ...ท่านอ๋องพูดอะไรออกมา"นางพูดตะกุกตะกัก ใบหน้าที่เคยซีดเซียวพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู แววตาของนางวูบไหวด้วยความขัดเขินอย่างหนัก“หม่อมฉัน...หม่อมฉันขอตัวกลับเรือนก่อนนะเพคะ”เพราะความขัดเขินทำให้นางทำตัวไม่ถูก ชิงเหยารีบลุกขึ้นหวังจะวิ่งหนีไปจากสถานการณ์ที่ชวนให้หัวใจสั่น ทว่าเพียงแค่นางขยับตัว มือของเซียวอวี้ก็คว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วออกแรงดึงเพียงนิด ร่างของนางก็ถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างง่ายดายนางได้กลิ่นหอม